Tibetan
རྩོམ་པ་པོའི་ལོ་རྒྱུས་རགས་བསྡུས། རྩོམ་པ་པོའི་ལོ་རྒྱུས་རགས་བསྡུས། རྩོམ་པ་པོའི་ལོ་རྒྱུས་རགས་བསྡུས། ཆོས་འབྱུང་ནི་པོ་ཆེའི་གཏེར་མཛོད་བསྟན་པ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཉི་འོད་ཅེས་པའི་རྩོམ་པ་པོ་ཀུན་མཁྱེན་ཀློང་ཆེན་རབ་འབྱམས་པ་དྲི་མེད་འོད་ཟེར་ནི་གཡོ་རུ་གྲའི་ཆ་སྟོད་གྲོང་དུ་སློབ་དཔོན་པདྨའི་དངོས་སློབ་དཔལ་རྟ་མཆོག་རོལ་པའི་གྲུབ་ཐོབ་མཆོག་དབྱངས་ཀྱི་གདུང་དང། འབྲོམ་སྟོན་རྒྱལ་བའི་འབྱུང་ནས་ཀྱི་གདུང་ལས་བྱོན་པའི་འབྲོམ་བཟའ་བསོད་ནམས་རྒྱན་གཉིས་ཀྱི་སྲས་སུ་རབ་བྱུང་ལྔ་པའི་ས་ཕོ་སྤྲེལ་གྱི་ལོའི་སྤྱི་ལོ་དབོ་ཟླ་གཉིས་པའི་ནང་མཚན་ལྟས་བཟང་པོས་མདུན་བསུས་ནས་མངལ་གྱི་ཆུ་འཛིན་ལས་གྲོལ། དགུང་ལོ་ལྔ་པ་ལ་བྲིས་ཀློག་ལེགས་པར་མཁྱེན་པ་བྱུང་བ་དང། བདུན་པ་ལ་ཡབ་ལས་བདེ་གཤེགས་དང་སྨན་རྩིས་ལ་སོགས་པ་གསན་སྦྱོང་གནང་བ་ནས་བཟུང་སྟེ་ཕྱི་ནང་རིག་གཞུང་ཐམས་ཅད་ལ་ཐོས་བསམ་གྱིས་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པའི་དབུ་ཚུགས། དགུང་ལོ་བཅུ་གཉིས་པའི་ཚེ་བསམ་ཡས་པ་མཁན་པོ་བསམ་གྲུབ་རིན་ཆེན་དང། སློབ་དཔོན་ཀུན་དགའ་འོད་ཟེར་ལས་རབ་བྱུང་གི་དངོས་པོ་བརྙེས་ནས་མཚན་ཚུལ་ཁྲིམས་བློ་གྲོས་ཞེས་གསོལ། དེ་རྗེས་སློབ་དཔོན་བཀྲ་ཤིས་རིན་ཆེན་དང། དབང་ཡེ་ཤེས། ཁྲོ་ཕུ་བ། རིན་པོ་ཆེ་ཟ་ལུང། གནས་གསང་ཕུའི་གླིང་སྟོད་གདན་རབས་བཅོ་ལྔ་པ་ སློབ་དཔོན་བཙན་དགོན་པ་དང་བཅུ་དྲུག་པ་ཆོས་དཔལ་རྒྱལ་མཚན། དཔང་ལོ་བློ་གྲོས་བརྟན་པ་སོགས་མཁས་མཆོག་མང་པོ་ལས་འདུལ་བ་དང་ལམ་འབྲས། ཆོས་དྲུག ཕྱག་རྡོར་འཁོར་ཆེན། བྱ་སྤྱོད། རྣལ་འབྱོར། དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་རྒྱུད་དང། ཞང་ཚལ་པའི་གདམས་སྐོར། རྒོད་ཚང་བའི་ལམ་ཁྲིད། གཅོད་ཡུལ། ཞི་བྱེད་སྔ་ཕྱི་བར་གསུམ་ལ་སོགས་པ། ད་དུང་བྱམས་པ་ཆོས་ལྔ་དང། ཚད་མ་སྡེ་བདུན། ཕར་ཕྱིན་དབུ་མ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཐེག་པའི་ལུང་རིགས། དེ་བཞིན་སྒྲ་དང། སྙན་དང་གས། སྡེབ་སྦྱོར། ཟློས་གར་སོགས་ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རིག་པའི་གནས་ཐམས་ཅད་ལ་གསན་བསམ་མཐར་ཕྱིན་པའི་སྣ་ཞགས་རིང་དུ་བསྐྱངས། རྒོལ་བ་ངན་པའི་ཁྱུ་མཆོག་རྭ་གཅིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་འཛིན་པ་རྣམས་སྒྲུབ་པ་དང། སུན་འབྱིན་པའི་རྐང་པ་མཆོག་གིས་རྣམ་པར་བརྫི་བ་དང། ཕམ་པར་བྱས་ནས་ཅང་མི་སྨྲ་བའི་གནས་བཀོད་པས་བསམ་ཡས་ལུང་མང་བའམ། ཀློང་ཆེན་རབ་འབྱམས་པ་ཞེས་པའི་མཚན་གྱི་བ་དན་ཕྱོགས་བཞིར་འགྱེད། དེ་ལྟར་ལུང་དང་རིགས་པའི་གནས་རྒྱ་ཆེན་པོ་
Chinese
作者的简略历史。 作者的简略历史。 作者的简略历史。《教法之源》即《博大的宝藏，照亮教法之太阳》的作者，全知者龙钦饶绛巴·智美沃色，出生于约如扎的恰妥村，是莲花生大师的亲传弟子，吉祥马头明王嬉戏的成就者秋央的后裔，以及仲敦巴·嘉瓦炯乃的后裔中，仲萨·索南坚的儿子。在第五绕迥土猴年（1308）二月，以吉祥的征兆迎接，脱离了母胎。五岁时，精通书写和阅读。七岁时，从父亲那里听闻并学习了《善逝》和医学、历算等，从此开始了对外内一切文化进行闻思，断除增益和损减。十二岁时，从桑耶寺的堪布桑珠仁钦和堪布根嘎沃色那里获得了沙弥戒，法名为楚臣洛哲。之后，从堪布扎西仁钦、旺耶喜、楚普巴、仁波切扎隆、内桑普的林妥寺第十五任座主堪布赞衮巴和第十六任座主曲巴嘉灿、邦洛洛哲丹巴等众多大学者那里，听闻了《律藏》和《道果》、《六法》、《金刚手大轮》、《行续》、《瑜伽续》、《时轮金刚》等密续，以及香擦巴的教言集、果仓巴的道次第、断法、息解新旧中三派等，还有弥勒五论、《量理宝藏论》、《现观庄严论》、《中观论》等名相法理，以及声明、诗学、韵律、戏剧等共同和不共的一切学问，进行了圆满的闻思，长期积累了知识。降伏了那些以恶劣辩论著称的独角犀牛般的论敌，以至高无上的双足彻底击败他们，使他们哑口无言，因此被称为桑耶隆芒巴或龙钦饶绛巴，其名声传遍四方。就这样，精通了广大的经论和理
English
A brief history of the author. A brief history of the author. A brief history of the author. The author of "The Source of Dharma," also known as "The Great Treasury, the Sun Illuminating the Teachings," Omniscient Longchen Rabjampa Drime Ozer, was born in Chato Village in Gyoru Dra, as the son of Dromza Sonam Gyen, a descendant of the accomplished Chokyang, the emanation of Pal Tachok Rolpai, a direct disciple of Guru Padmasambhava, and a descendant of Dromton Gyalwai Jungne. In the second month of the Earth Monkey year of the fifth Rabjung (1308), he emerged from the womb amidst auspicious omens. At the age of five, he became proficient in writing and reading. At the age of seven, he heard and studied the Sugata, medicine, and astrology from his father, and from then on, he began to engage in extensive study and contemplation of all internal and external cultures, cutting through exaggerations and diminutions. At the age of twelve, he received the novice vows from Khenpo Samdrub Rinchen of Samye Monastery and Khenpo Kunga Ozer, and was given the name Tsultrim Lodro. Thereafter, from many great scholars such as Khenpo Tashi Rinchen, Wang Yeshe, Khropupa, Rinpoche Zalu, the fifteenth abbot of Lingto Monastery in Ne Sangpu, Khenpo Tsengonpa, the sixteenth abbot Chopal Gyaltsen, and Panglo Lodro Tenpa, he heard the Vinaya and Lamdre, the Six Dharmas, Chakdor Khorchen, Charya Tantra, Yoga Tantra, Kalachakra, and other tantras, as well as the instructions of Zhang Tsalpa, the stages of the path of Godtsangpa, Chod, and the Zhije Earlier, Later and Intermediate, as well as the Five Treatises of Maitreya, the Seven Treatises on Valid Cognition, the Perfection of Wisdom, the Madhyamaka, and other philosophical systems, as well as grammar, poetry, rhetoric, composition, drama, and other common and uncommon fields of knowledge, completing thorough study and contemplation, and accumulating vast knowledge. He subdued those who held the conduct of a solitary rhinoceros, the foremost of evil debaters, completely defeating them with his supreme feet of refutation, rendering them speechless, and thus he was known as Samye Lung Mangba or Longchen Rabjampa, his fame spreading in all directions. Thus, he mastered the vast expanse of scriptures and reason.
Tibetan
ལ་མི་འཇིགས་པའི་ཉམས་བརྟས་པར་གྱུར་ནའང། གངས་རིའི་ཁྲོད་ན་གཞུང་ལུགས་དང་མན་ངག་མང་དུ་གནས་པ་ལ་ཕྱོགས་དང་རིས་སུ་བཅད་པ་སྤངས་ཏེ། བུང་བ་གཞོན་ནུས་བྲང་རྩིའི་སྙིང་པོ་ལ་མྱོས་པ་བཞིན་དུ་དན་བག་པ་དང། སློབ་དཔོན་གཞོན་ནུ་དོན་གྲུབ། མྱོས་པའི་མཐིང་མ་བ། སངས་རྒྱས་གྲགས་པ་བཅས་པའི་བླ་ལས་མདོ་སྒྱུ་སེམས་གསུམ་རྙིང་མ་རྒྱུད་འབུམ་གྱིས་གཙོས་མང་དག་གསན་པ་དང། ད་དུང་སློབ་དཔོན་གཞོན་ ནུ་རྒྱལ་དང། གཞོན་རྡོར། རྗེ་རང་བྱུང་རྡོ་རྗེ། དབང་ཚུལ། ས་སྐྱ་པ་བླ་མ་དམ་པ། ཤུག་གསེབ་རི་པ་གཞོན་རྡོར་ལ་སོགས་པ་ལས་གསུང་གི་ཉིང་ཁུ་བཞེས་ཏེ་གངས་རིའི་ཁྲོད་ན་གྲགས་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཐལ་མོ་ཆེ་ཐུགས་སུ་ཆུད་ཅིང། འཆད་རྩོད་རྩོམ་གསུམ་ལ་ཐོགས་པ་མེད་པའི་ཐུགས་རབ་སྐྱེས། དེ་ལྟར་སྐྱེས་བ་ཆེན་པོ་རྒྱལ་བ་གཉིས་པར་གྲཊ་པ་འདི་གསན་བསམ་གྱི་ཡང་རྩེར་སོན་ནའང་རྣམ་པ་ཀུན་ཡུ་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་ལ་ཐུགས་སྐྱོ་ཤས་དང་ངེས་འབྱུང་ཚད་མེད་པ་འཁྲུངས་ནས་ནགས་ཁྲོད་དམ་དབེན་གནས་དག་ཏུ་ཡོན་གཉེར་བའི་དགོངས་པ་གཏོད་ནས། གནས་ངེས་མེད་དུ་འཁྱམས་ཤིང་སྒྲུབ་པ་འབའ་ཞིག་ལྷུར་ལེན་མཛད། འོད་ལུས་བསྒྲུབས་པས་མཚོན་གྲུབ་པའི་རྟགས་མཐའ་ཡས་པ་སྟོན་ཞིང་སྙིང་ཏིག་གི་ལྟ་བའི་མཐར་ཐུག་པ་བྱུང་བར་གྲགས་ལ། སྒྲུབ་གནས་ཀྱང་བསམ་ཡས་མཆིམས་ཕུ་དང། ཨོ་རྒྱན་རྫོང། ལྷ་རི་བྲག གྲ་ཕུ། ཤུག་གསེབ། གངས་རི་ཐོད་དཀར། གཞུ་སྟོད་ཏི་སྒྲོ། ཡེར་པ། ཡར་ལྷ་ཤམ་པོ། བུམ་ཐང། སྐྱམ་བུ་དཔལ་གྱི་དགེ་སྡིངས། གོང་པོ་རིའི་གླ་བ་ལུང། ཀོང་པོ་རྩ་གོང་གི་ཕུ་རྣམས་སུ་ཡིན་ཞིང། ལྷོ་འབྲོག དབུ་གཡོར། ལྷོ་མོན་གྱི་ཡུམ་མཐའ་དག་ཏུ་ཁྲིད་ཉན་སྟོང་ཕྲག་ཚོགས་པ་ལན་མང་བྱུང་བས་ཀུན་པའི་མཁྱེན་ཆོས་རྗེ་ཞེས་པའམ། ངག་གི་དབང་པོ་དང་དྲི་མེད་འོད་ཟེར་ཞེས་པའི་མཚན་བསྟོད་ས་གཞིའི་ཁྱོན་ན་གྲགས། གང་དེས་མཛད་པའི་གསུང་རབ་བཀའ་རྩོམ་ཤིན་ཏུ་མང་བས་རེ་རེའི་མཚན་བྱང་འགོད་པར་དཀའ་ཡང་རྣམ་གྲངས་ཙམ་བཀོད་ན་ཐུན་ མོང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་བསྟན་བཅོས་སྐོར་ལ་ཆོས་སྡེ་དགུ་བཅུ་རྩ་བརྒྱད་དང། ཁྱད་པར་ནང་གི་བསྟན་བཅོས་སྐོར་ལ་ཆོས་སྡེ་བརྒྱ་དང་ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་ལྷག་ཙམ། ངེས་དོན་གསང་བའི་བསྟན་བཅོས་སྐོར་ལ་ཆོས་སྡེ་ཉི་བརྒྱ་དྲུག་ཅུ་རྩ་གསུམ། གཞན་ཡང་ཆོས་འབྱུང་རིན་པོ་ཆེའི་གཏེར་མཛོད་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་དང། ཆོས་སྤྱོད་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ཤི་གསོན་གྱི་བསྔོ་བ་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་དངོས་སུ་ལག་ཏུ
Chinese
虽然他已经证得了无畏的境界，但在雪山之中，对于众多存在的经论和诀窍，摒弃了宗派和派别的区分，如同年轻的蜜蜂贪恋花蜜的精华一般，从丹巴（Dan Bagpa）、导师云努顿珠（Slob dpon gzhon nu don grub）、妙音青布瓦（Myos pa'i mthing ma ba）、桑结扎巴（Sangs rgyas grags pa）等上师处，听闻了包括宁玛派经幻心三部和十万续部在内的众多法要。而且，还从导师云努嘉（Slob dpon gzhon nu rgyal）、云多（Gzhon rdor）、杰让雄多杰（Rje rang byung rdo rje）、旺楚（dBang tshul）、萨迦派喇嘛丹巴（Sa skya pa bla ma dam pa）、秀赛日巴云多（Shug gseb ri pa gzhon rdor）等人处，接受了言教的精华，通达了雪山之中著名的所有宗派，生起了讲辩著三方面无碍的智慧。 如此，这位被誉为第二佛陀的伟大人物，虽然在闻思方面达到了顶峰，但对于轮回的本性，心中生起了极大的厌倦和出离心，于是发起了在森林或寂静处修行的意愿，开始居无定所地游历，专心致志地修行。 据说，他通过修持光明身，展现了无数成就的征兆，并证得了心髓（宁提）见解的究竟。他的修行地包括桑耶青浦（bSam yas mchims phu），邬金宗（O rgyan rdzong），拉日扎（Lha ri brag），扎普（Gra phu），秀赛（Shug gseb），冈日托嘎（Gangs ri thod dkar），觉托提卓（gZhu stod ti sgro），耶巴（Yer pa），雅拉香波（Yar lha sham po），布姆塘（Bum thang），江布华吉格丁（sKyams bu dpal gyi dge sdings），工布日拉瓦隆（Gong po ri'i gla ba lung），以及工布擦冈的各个山谷（Kong po rtsa gong gi phu rnam）。 在洛扎（Lho 'brog），卫藏（dBu gyor），以及洛门（Lho mon）的所有边境地区，多次聚集了成千上万的听众，因此，他在大地上被尊称为“昆巴钦却杰（Kun pa'i mkhyen chos rje）”或“语自在（Ngag gi dbang po）”和“无垢光芒（Dri med 'od zer）”。 他所著的经论非常之多，难以一一列举其名称，但如果只列举其类别，那么共同和不共同的论著约有九十八部，特别是内部的论著约有一百二十八部以上，究竟密意的论著约有二百六十三部。 此外，还有名为《教法源流宝藏（chos 'byung rin po che'i gter mdzod）》的著作，以及《修行次第》、《生死仪轨》、《珍宝鬘》等等，都实际掌握在手中。
English
Although he had cultivated an unwavering sense of fearlessness, within the snowy mountains, he abandoned sectarianism and partiality towards the numerous existing scriptures and instructions. Like a young bee intoxicated by the essence of nectar, he listened extensively to the teachings from masters such as Dan Bagpa, Instructor Zhonnu Dondrup, Myopa Tingmawa, and Sangye Drakpa, including the Nyingma school's three sections of Sutra, Illusion, and Mind, as well as the Hundred Thousand Tantras. Furthermore, from masters such as Instructor Zhonnu Gyal, Zhondor, Je Rangjung Dorje, Wangtsul, Sakya Lama Dampa, and Shuksep Ripa Zhondor, he received the essence of their teachings, mastering all the famous philosophical tenets within the snowy mountains, and developed an unobstructed wisdom in explanation, debate, and composition. Thus, this great being, renowned as the Second Buddha, although having reached the pinnacle of learning and contemplation, developed immeasurable weariness and renunciation towards the nature of cyclic existence in all its aspects. He then conceived the intention to seek solitude in forests or secluded places and wandered without a fixed abode, dedicating himself solely to practice. It is said that by accomplishing the Light Body, he displayed countless signs of attainment and realized the ultimate view of the Innermost Essence (Nyingtik). His practice places included Samye Chimphu, Orgyen Dzong, Lhari Drak, Traphu, Shuksep, Gangri Thökar, Zhutö Tigro, Yerpa, Yarlha Shampo, Bumthang, Kyambu Palgyi Geding, Gongpo Ri's Lhawa Lung, and the various valleys of Kongpo Tsagong. In Lhozhag, U-Tsang, and all the border regions of Lhomon, he repeatedly gathered thousands of disciples, and thus, he became known throughout the land as "Kunpang Khyenchö Je," or "Lord of Omniscient Dharma," as well as "Vagishvara" (Lord of Speech) and "Vimalamitra" (Stainless Light). The scriptural compositions he authored are so numerous that it is difficult to list each title individually, but if only the categories are enumerated, there are approximately ninety-eight treatises on common and uncommon subjects, particularly over one hundred and twenty-eight treatises on inner subjects, and approximately two hundred and sixty-three treatises on definitive secret subjects. In addition, there is the work called "The Precious Treasury of the History of Dharma," as well as "The Stages of Practice," "The Rituals for the Living and the Dead," "The Precious Garland," and so forth, which are actually held in hand.