Tibetan
༄༅། །རྟོག་མེད་ནམ་མཁའ་སྤྲིན་ཕུང་བཞུགས་སོ། ། གདོད་ནས་སྐྱེ་མེད་སྤྲོས་ཀུན་ཞི། །མཁའ་མཉམ་གང་དེ་རབ་མཆོད་ དེ། །སེམས་ཉིད་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེ། །ནམ་མཁའ་སྤྲིན་ཕུང་གསལ་བར་བྱ། །རྣལ་འབྱོར་གང་ཞིག་སེམས་ཉིད་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉམས་སུ་ལེན་པར་འདོད་པས། གནད་བཞི་ལ་མཁས་པར་བྱ་བ་ནི། ལྟ་བ། སྒོམ་པ། སྤྱོད་པ། འབྲས་བུའོ། །དང་པོ་ལྟ་བའི་ངོ་བོ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། སྟོང་པ་གསལ་བ་འགགས་པ་མེད་པ། གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པ། རྒྱར་མ་ཆད་པ། ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་བ། དངོས་པོ་དང་མཚན་མ་མེད་པ་སྟེ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཡེ་ནས་རྣམ་པར་དག་པའོ། །འདི་ཉིད་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་ལ། གང་ལྟར་ཡང་འཆར་བའི་གཞིར་གནས་པས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་སྟེ། ད་ལྟར་གྱི་སེམས་ཉིད་སྟོང་གསལ་བཅོས་བསླད་མེད་པའི་རིག་པ་ངོ་སྤྲད་ནས་ཆོས་ཉིད་སྟོང་གསལ་མི་གཡོ་བའི་ཆ་ནས། དབྱིངས་དང་རིག་པ་རང་གདངས་འགག་མེད་དུ་འཆར་བའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དོན་ལ་ངོ་བོ་དབྱེར་མེད་ཅིང་ཐ་དད་མེད་པའི་རང་བཞིན་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་ངོས་ནས་ཆོས་སྐུ། གསལ་ངོས་ནས་ལོངས་སྐུ། འཆར་གཞི་རིག་པས་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་སྟེ། སོ་སོ་མ་ཡིན་ཐ་མི་དད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་རང་རིག་སྐུ་གསུམ་དུ་གནས་ཀྱང་ངོ་མ་ཤེས་པས་འཁྲུལ་ཏེ། ཕྱི་ནང་གི་འཁྲུལ་པ་དུ་མར་ཤར་ཡང༌། ཤར་དུས་ཉིད་ནས་ངོ་བོ་ལ་འཁྲུལ་མ་མྱོང༌། རང་བཞིན་ལ་འཁྲུལ་བ་མི་གནས། ཡིན་ལུགས་ལ་འཁྲུལ་མི་སྲིད་པར་གནས་སོ། །འོ་ན་འཁྲུལ་པར་སྣང་བ་ལ་འཁྲུལ་འཛིན་གྱི་བློ་གཟུང་འཛིན་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་སྐྱེ་སྙམ་ན། རྨི་ལམ་དང་འདྲ་སྟེ་ཇི་ལྟར་སྣང་དུས་ཉིད་ན་མ་གྲུབ་ལ། སྣང་བ་ནི་བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་སུ་བརྟས་པའི་མཐུས་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བའོ། །རྨི་ལམ་སྣང་དུས་ན་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་པས་ཡོད་མ་མྱོང་བདེན་པར་མ་གྲུབ་སད་དུས་གར་ཡང་མ་སོང་བ་ལྟར་འཁྲུལ་བ་ཡང་དངོས་པོ་གཤིས་ལ་མེད། ད་ལྟ་སྣང་དུས་མ་གྲུབ། ཐ་མ་དག་དུས་རང་མཚན་དུ་མ་སྤང་བ་ལྟར་རོ། །ཡང་ན་དྷ་དུ་རས་མྱོས་པའི་སྣང་བ་ལྟར་གཉིས་འཛིན་འཁྲུལ་ངོར་སྣང་ཡང་དོན་ལ་མ་གྲུབ་པས་འཁྲུལ་སྣང་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་ཡིན་པའི་གནད་དོ། །དེས་ན་སྣང་སྲིད་སྣོད་བཅུད་དུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་རང་སེམས་འཁྲུལ་སྣང་གི་ཆོ་འཕྲུལ་དུ་ཐག་གཅད། འཁྲུལ་འཛིན་རང་སེམས་ཀྱང་རྟེན་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟར་ཐག་གཅད། ནམ་མཁའ་སྟོང་གསལ་གྱི་ཡེ་ཤེས་རང་བྱུང་གི་ཡེ་
Chinese
༄༅། །无念虚空云聚集。 本来无生息灭诸戏论， 等同虚空者，至极供养之。 心性自性大圆满， 虚空云聚令其明。 若有瑜伽士欲修持心性无分别之智慧，当精通四要点：见、修、行、果。第一，见之体性乃自生智慧，空性光明无有阻碍，于何处亦不成立，广大无有边际，不落于任何一方，无有事物与相状。譬如虚空一般，本自清净。此者于何处亦不成立，然作为显现之基础而存在，故法界远离戏论。于当下，心性空明无有矫饰之觉性被指示，从法性空明不动的角度而言，法界与觉性自性光芒无碍显现之智慧，实则体性无别且无有差异之自性，即是法身如是之智慧。彼之空性方面为法身，光明方面为报身，显现之基础觉性为化身，当知彼等非为各自独立，亦非毫无关联。如是，自明虽安住于三身，然因未识其真面目而生错乱，虽显现诸多内外之错乱，然显现之时从未于体性上产生错乱，于自性上错乱不成立，于实相上错乱不可能存在。若问，于显现为错乱者，为何生起错乱执着之能取所取之心？譬如梦境一般，如何显现之时即不成立，显现乃因串习各种习气之力量，无有而显现。梦境显现之时，体性不成立故未曾存在，真实不成立，醒来之时亦未去往任何地方，同样，错乱亦无有事物之体性。当下显现之时不成立，最终未清净之时亦未舍弃自相。又如，曼陀罗花（dha-du-ra）醉酒之显现一般，二取虽显现为错乱，然实则不成立，故错乱显现无有基础，无有根本。因此，当断定所有显现为外器世界与内情众生之显现，皆为自心错乱显现之幻化。错乱执着之自心亦当断定为如虚空般无有依凭。虚空空明之智慧，自生之
English
Homage! May the cloud-mass of non-thought abide! Primordially unborn, all elaborations are pacified. That which is equal to space, may it be greatly worshipped. The very nature of mind is great perfection. May the cloud-mass of space be made clear. If any yogi wishes to practice the wisdom of the non-conceptual nature of mind, they must be skilled in the four key points: view, meditation, conduct, and result. First, the essence of the view is self-originated wisdom: emptiness, clarity, unceasing, not established anywhere, not cut off in extent, not falling to any side, without entity or characteristics. For example, like space, it is primordially pure. This itself is not established anywhere, but remains as the basis for whatever appears, so the dharmadhatu is free from elaboration. Now, the very nature of mind, the unobstructed awareness of emptiness and clarity without artifice, is introduced. From the aspect of the unchanging nature of reality, emptiness and clarity, the wisdom of the unobstructed appearance of the radiance of the dharmadhatu and awareness is the essence, the nature of which is inseparable and non-dual, is the wisdom of the dharmakaya, the thusness. From the empty aspect of that very thing is the dharmakaya, from the clear aspect is the sambhogakaya, and from the basis of appearance, awareness, is the nirmanakaya. One should understand that they are not separate, nor are they undifferentiated. Thus, although self-awareness abides as the three kayas, it is confused because its true nature is not known. Although many outer and inner confusions arise, from the very moment of their arising, they have never been confused about their essence. Confusion does not abide in their nature. It is impossible for confusion to exist in their suchness. If you ask, "Why does a mind of grasping and fixation arise with regard to what appears as confusion?" It is like a dream: just as it is not established at the time of its appearance, appearance is due to the power of the accumulation of various habitual patterns, appearing even though it does not exist. At the time of the appearance of a dream, its essence is not established, so it has never existed, it is not established as true, and when one awakens, it has not gone anywhere. Likewise, confusion also does not have the nature of an entity. It is not established at the time of its present appearance. It does not abandon its own characteristics at the time of ultimate purification. Or, like the appearance of being intoxicated by datura, although dualistic grasping appears as confusion, it is not established in reality, so the appearance of confusion is baseless and rootless. Therefore, one should determine that all appearances of existence, the outer world and the beings within it, are the magical display of the confusion of one's own mind. One should also determine that the confused mind itself is like unsupportable space. The wisdom of the empty and clear sky, the self-originated
Tibetan
ཤེས་སུ་ཐག་གཅད་དོ། །དེ་ཡང་འཁྲུལ་སྣང་འདི་བརྟགས་ན་རྡུལ་ཕྲན་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་ན་རགས་པ་བདེན་དངོས་སུ་གར་གྲུབ། འཁྲུལ་འཛིན་རྟོག་པའང་བརྟགས་ན་སྐད་ཅིག་མར་མ་གྲུབ་ན་གཟུང་འཛིན་རྒྱུན་ཆགས་སུ་གར་གྲུབ། ཡུལ་འཁྲུལ་བ་མ་གྲུབ་པས་ཡུལ་ཅན་འཁྲུལ་འཛིན་ཀྱང་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་ཆེན་པོར་ཐག་གཅད་པའོ། །དེ་ལྟར་འཁོར་བའི་འཁྲུལ་སྣང་རྟེན་མེད་རྩ་བྲལ་ཆེན་པོར་ཡེ་སྟོང་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ། མེད་སྣང་སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་དུ་ཐག་བཅད་པ་ནི། འཁོར་བ་མིང་མེད་དུ་ལ་བཟླ་བ་སྟེ། ལྟ་བའི་གེགས་གཉིས་སྣང་དུ་ཞེན་པའི་མཚན་འཛིན་མཐའ་གྲོལ་ཆེན་པོར་ངོ་སྤྲད་པའོ། །ལྟ་བ་དངོས་ནི་རང་རིག་བཅོས་བསླད་མེད་པ་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་སྟེ། སྐྱོན་ཡོད་མ་མྱོང༌། ཡོན་ཏན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ། དུས་ཐམས་ཅད་འཕོ་བ་དང་འགྱུར་བ་མེད་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྱུང་གནས། གྲུབ་གསལ་འཕེལ་འགྲིབ་མེད་པ། སྟོང་ངོས་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་པ། འགགས་པ་མེད་པ། འོང་བ་མེད་པ། འགྲོ་བ་མེད་པ། བཅིངས་པ་མེད་པ། གྲོལ་བ་མེད་པ། རྟེན་མེད་པ། གནས་མེད་པ། འཁོར་བ་མེད་པར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མེད་པ། བླང་བ་མེད་པ། དོར་བ་མེད་པ། སྟོང་པ་མེད་པ། མི་སྟོང་པ་མེད་པ། དངོས་པོ་མེད་པ། མཚན་མ་མེད་པ། མིང་མེད་པ། ཡི་གེ་མེད་པ། སྒྲ་མེད་པ། ཐ་སྙད་མེད་པ། མཐའ་མེད་པ། དབུས་མེད་པ། ཐོག་མ་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་སྟེ། སྨྲ་བསམ་བརྗོད་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པའོ། །སྣང་ངོས་ནས་རིག་པ་ཡོད་དོ། །གསལ་བ་ཡོད་དོ། །སྐུ་ཡོད་དོ། །ཡེ་ཤེས་ཡོད་ དོ། །ཡོན་ཏན་ཡོད་དོ། །ཕྲིན་ལས་ཡོད་དོ། །ཞིང་ཡོད་དོ། །གཞལ་ཡས་ཁང་ཡོད་དོ། །གཙོ་འཁོར་ཡོད་དོ། །ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་ཡོད་དོ། །གདོད་མ་ཉིད་ནས་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་འདུ་འབྲལ་མེད་པའི་དགོངས་པ་ལས་མི་གཡོ་བར་སངས་རྒྱས་པས་རྩོལ་བ་དང་སྒྲུབ་པ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་འདུས་མ་བྱས་ཤིང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་མངའ་དབང་ཆེན་པོར་གནས་པ་ནི་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་ལྟ་བུ་སྟེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་རྟག་བརྟེན་འཕོ་འགྱུར་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནས། མ་བཙལ་རང་ལ་གནས་པའི་སངས་རྒྱས་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ལྟ་བའི་རྒྱལ་པོར་ངོ་སྤྲོད་པའོ། །དེ་བས་ན་ ལྟ་བ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ལ་བཟང་ངན་དང༌། བླང་དོར་དང༌། རེ་དོགས་ དང༌། ཕྱོགས་ལྷུང་ལ་སོགས་པས་མཐར་འཛིན་གྱིས་ཕྱོགས་རིས་མི་བཅད་པ་ནི། རྒྱ་ཆེ་བའི་ནམ་མཁའ་གུད་དུ་མི་བཅད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་
Chinese
应当确信无疑。进一步分析这种错觉，如果微尘都不成立，那么粗大的事物又如何能真实存在呢？进一步分析错觉的执着，如果刹那都不成立，那么能取和所取的连续性又如何成立呢？因为外境的错觉不成立，所以有境的错觉执着也被判定为无根无据，彻底瓦解。因此，轮回的错觉如同虚空一般，无所依赖，彻底瓦解，本来就是空性。确信其为无有显现的幻象之自性，就是将轮回归结为无名，这是对执着于二元显现的见解障碍，给予彻底解脱的开示。真正的见解是无有造作、无有错谬的自性觉知，是诸佛的意趣，从未有过过失，功德自然圆满，任何时候都不会变迁和改变，是如来藏，是一切坛城的来源，是成就、明晰、增长、损减都不存在的，从空性的角度来说，无有生，无有灭，无有来，无有去，无有束缚，无有解脱，无所依赖，无所住，没有轮回也没有涅槃，无有取舍，无有空与非空，无有事物，无有相，无有名，无有字，无有声，无有言说，无有边，无有中，从一开始就无有自性，是超越言思表达的境界。从显现的角度来说，有觉知，有光明，有身，有智慧，有功德，有事业，有刹土，有宫殿，有主尊和眷属，一切圆满的法都完全具备。从原始以来，身与智慧不离不异的意趣中，不为所动而证悟成佛，安住于无需勤作和修持的、本然如是的、无为任运成就的大自在中，犹如如意宝珠一般，从涅槃恒常不变的自性中，无需寻觅，本来就安住于自性中的自生佛陀智慧，这就是见解之王的开示。因此，对于见解自生智慧，不以好坏、取舍、希冀和恐惧、偏袒等执着而加以区分，就像不会将广阔的虚空分割开来一样，这样来确定。
English
It should be determined with certainty. Furthermore, if we examine this illusion, if even the smallest particle cannot be established, how can gross matter be established as truly existent? If we examine the grasping of illusion, if even a moment cannot be established, how can the continuous grasping of subject and object be established? Because the illusion of external objects cannot be established, the grasping of illusion that is the subject is also determined to be without foundation and completely rootless. Thus, the illusion of samsara is like the sky, without support, completely rootless, and primordially empty. To determine it as the nature of an illusion that appears to be non-existent is to reduce samsara to the nameless. This is the introduction to the great liberation from the attachment to duality, which is the obstacle to view. The true view is self-awareness, unadulterated and uncorrupted, the intention of the Buddhas. It has never had faults, its qualities are spontaneously perfect, it is unchanging and immutable at all times, it is the essence of the Sugatas, the source of all mandalas, without increase or decrease in accomplishment and clarity. From the perspective of emptiness, there is no birth, no cessation, no coming, no going, no bondage, no liberation, no support, no abiding, no samsara, no nirvana, no acceptance, no rejection, no emptiness, no non-emptiness, no thing, no sign, no name, no letter, no sound, no word, no end, no middle, and from the beginning, it is without inherent existence. It is beyond the realm of speech, thought, and expression. From the perspective of appearance, there is awareness, there is clarity, there is body, there is wisdom, there are qualities, there is activity, there are fields, there are palaces, there are lords and retinues, and all perfect dharmas are completely present. From the beginning, without wavering from the intention of the inseparable body and wisdom, one becomes enlightened without effort or practice, abiding in the great sovereignty of spontaneous perfection, like a wish-fulfilling jewel. From the unchanging nature of nirvana, the self-born wisdom of the Buddha, which abides within oneself without searching, is the introduction to the king of views. Therefore, the self-born wisdom of view is not divided by attachment to good and bad, acceptance and rejection, hope and fear, partiality, etc., just as the vast sky is not divided. This is the definitive conclusion.