Tibetan
དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བསྟན་བཅོས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བསྟན་བཅོས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བསྟན་བཅོས། ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཐོག་མེད་གྱུར་ཀྱང་ཐ་མ་དང་ལྡན་པ། །རང་བཞིན་གྱིས་དག་རྟོག་པའི་ཆོས་ཅན་ནི། །ཐོག་མེད་སྦུབས་ཀྱིས་བསྒྲིབས་ཕྱིར་མི་མཐོང་སྟེ། །དཔེར་ན་གསེར་གྱི་གཟུགས་ནི་སྒྲིབ་པ་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཀྱི་ཁམས། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་གནས་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཡོད་པས་ན་འགྲོ་ཀུན་དང་། །མྱ་ངན་འདས་པའང་ཐོབ་པ་ཡིན། །སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད། །འོན་ཀྱང་གློ་བུར་དྲི་མས་བསྒྲིབས། །དེ་ཉིད་ བསལ་ནས་སངས་རྒྱས་སོ། །ཞེས་རྒྱུད་ལུང་ངོ་། །དེ་ལ་ཐོག་མེད་ཅེས་བྱ་བ། །དེ་བས་སྔོན་ན་མེད་པ་ཉིད། །དུས་ནི་སྐད་ཅིག་དེ་ཉིད་དེ། །གཞན་ནས་རྒྱུད་དེ་འོངས་བ་ཅི། །ཁམས་ནི་བྱེད་པོ་མེད་ཀྱང་ནི། །རང་མཚན་འཛིན་པས་དེ་སྐད་བརྗོད། །ཆོས་ནི་འཁོར་དང་མྱ་ངན་འདས། །གཉིས་སུ་སྣང་བ་བཤད་པ་སྟེ། །མ་རིག་བག་ཆགས་ས་ཞེས་བྱ། །ཡང་དག་རྟོགས་དང་ཡང་དག་མིན། །འདུ་བྱེད་གཡོ་བ་བསྐྱེད་རྒྱུ་ཡིན། །རྒྱུ་ཡི་རྐྱེན་ཏེ་ཀུན་གཞིར་བཤད། །གནས་ནི་རྒྱལ་བའི་སྙིང་པོ་སྟེ། །ཡང་དག་མ་ ཡིན་ཀུན་རྟོག་ནི། །སེམས་ཀྱི་དག་པ་ལ་རབ་གནས། །དག་པ་དེ་ཉིད་དེ་ལྟར་ཡོད། །ཡོད་ཀྱང་མ་རིག་ཀུན་རྟོག་གིས། །མི་མཐོང་ཕྱིར་ན་འཁོར་བ་ཡིན། །དེ་ཉིད་བསལ་ན་མྱ་ངན་འདས། །དེ་ལ་ཐ་མའི་ཐ་སྙད་བྱས། །ཐོག་མཐའ་ཀུན་རྟོག་ཉིད་ལ་བརྟེན། །འདུ་བྱེད་རླུང་དང་འདྲ་བ་ཡིས། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། །དེ་ཡིས་ཕུང་པོ་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད། །གཉིས་སྣང་ཆོས་ཀུན་སྟོན་པ་ཡིན། །དེ་ལ་བླང་དོར་བྱེད་མཁན་འཁྲུལ། །རང་སྣང་དོར་བས་གང་དུ་འགག །རང་སྣང་བླངས་པས་ཅི་ཞིག་འབྱུང་། །གཉིས་འཛིན་རྫུན་པ་མ་ཡིན་ནམ། །དེ་ཤེས་གཉེན་པོར་གསུངས་མོད་ཀྱང་། །གཉིས་མེད་རྟོགས་ཏེ་བདེན་པ་མིན། །རྟོག་མེད་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། །གཟུགས་སོགས་ཆ་ཕྱེས་སྟོང་རྟོགས་པ། །ཁྱོད་རང་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་ནམ། །འོན་ཀྱང་བདེན་ཞེན་བཀག་ཕྱིར་གསུངས། །ཐམས་ཅད་བདེན་མིན་རྫུན་མིན་ཏེ། །ཆུ་ཟླ་བཞིན་དུ་མཁས་རྣམས་འདོད། །ཐ་མལ་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ལ། །ཆོས་དབྱིངས་རྒྱལ་བའི་སྙིང་པོ་ཟེར། ། བཟང་དུ་འཕགས་པས་བཏང་བ་མེད། །ངན་དུ་སེམས་ཅན་གྱིས་མ་བཏང་། །ཐ་སྙད་དུ་མ་བརྗོད
Chinese
如来藏宣说论。 如来藏宣说论。 如来藏宣说论。 向所有佛陀和菩萨顶礼。虽无始却具终，自性清净具分别之法，因无始之壳所蔽故不见，譬如黄金之像如遮蔽。如是说。无始时之界，是诸法之处，以彼有故一切众生和，寂灭亦得。众生即是佛，然为客尘所染，除彼即成佛。如是经中说。彼中所谓无始者，即彼之前无有。时即是彼刹那，从何处来此延续？界虽无作者，然以执持自相故如是说。法即是轮回和寂灭，说是二取显现。无明习气名为地，真实觉悟和非真实，造作是生起动摇之因，说是因之缘，即阿赖耶。处即是如来藏，非真实遍计者，于心之清净上安立，清净彼性如是存在。虽存在然因无明遍计，不见故是轮回。除彼即是寂灭，于彼作最后之名言。始末皆依于遍计，如造作风一般，成办业和烦恼，彼示现蕴、界、处，二取诸法。于彼取舍者乃迷乱，舍弃自显现于何处灭？取自显现又将生何？二取非是虚假耶？虽说知彼为对治，然证悟二无乃非真实，为令证悟无分别故。色等分剖析空性之证悟，汝非是迷乱耶？然为遮止实执故说。一切非真非假，如水中月般，智者如是认为。寻常之觉知彼性上，称法界如来藏。 善妙之处，胜者不舍弃，恶劣之处，众生亦不舍弃。不作名言。
English
Treatise called Teaching the Essence of the Thus-gone. Treatise called Teaching the Essence of the Thus-gone. Treatise called Teaching the Essence of the Thus-gone. I prostrate to all Buddhas and Bodhisattvas. Although without beginning, it possesses an end; naturally pure, it possesses the nature of conceptualization. Because it is obscured by a beginningless husk, it is not seen, like a golden statue with obscurations. Thus it is said. The realm of beginningless time is the place of all phenomena. Because it exists, all beings and nirvana are attained. Sentient beings are themselves Buddhas, but they are obscured by adventitious stains. By removing that, one becomes a Buddha. Thus the sutra says. That which is called beginningless means that there is nothing before it. Time is that very instant; from where does that continuum come? Although the realm has no maker, it is spoken of in that way because it holds its own characteristic. Dharma is samsara and nirvana, which are said to appear as dualistic. Ignorance and habitual tendencies are called the ground. True realization and non-realization, actions are the cause of generating movement. It is said to be the condition of the cause, the all-ground. The place is the essence of the Victorious One. Non-true conceptualization is established on the purity of mind. That purity exists in that way. Although it exists, because of ignorance and conceptualization, it is samsara because it is not seen. Removing that is nirvana, and the term "final" is applied to it. Beginning and end both rely on conceptualization. Like the wind of action, it accomplishes karma and afflictions. It shows the aggregates, elements, sense bases, and all dualistic phenomena. The one who takes and rejects in that is confused. By abandoning self-appearance, where does it cease? By taking self-appearance, what will arise? Is dualistic grasping not false? Although it is said that knowing that is the antidote, realizing non-duality is not the truth, because it becomes realization of non-conceptualization. Dividing forms and realizing emptiness, are you not confused? However, it is said to prevent clinging to truth. All is neither true nor false, like the moon in water, the wise consider it to be. On that very ordinary knowledge, it is called the Dharmadhatu, the essence of the Victorious One. In goodness, the noble ones do not abandon it; in badness, sentient beings do not abandon it. Do not speak in terms.
Tibetan
་མོད་ཀྱང་། །བརྗོད་པས་དེ་ཡི་དོན་མི་ཤེས། །དེ་ཉིད་མ་འགགས་རོལ་པ་ལ། །ཡོན་ཏན་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་པོ། །རག་པ་ཡིན་ཏེ་རེ་རེ་ལའང་། །བྱེ་བ་ཕྲག་རིགས་གསུངས་པ་ཡིན། །གནས་དང་གནས་མིན་ལས་ཤེས་དང་། །རྣམ་སྨིན་ཁམས་དང་དབང་པོ་དང་། །མོས་པ་མཁྱེན་དང་ཀུན་འགྲོ་བའི། །ལམ་དང་བསམ་གཏན་ལྷ་ཡི་མིག །གནས་རྗེས་དྲན་དང་ཞི་བ་ནི། །སྟོབས་བཅུའོ་དེ་བརྟེན་མི་འཇིགས་བཞི། །ཆོས་ཀུན་བྱང་ཆུབ་གནས་སྟོན་དང་། །ལམ་དང་འགོག་སྟོན་རྩོད་མེད་ཉིད། །རྒྱུ་དེས་མ་འཁྲུལ་ཅ་ཅོ་མེད། །དྲན་པ་མ་ཉམས་རྟག་མཉམ་བཞག །འདུ་ཤེས་སྣ་ཚོགས་མི་མངའ་དང་། །མ་བརྟགས་བཏང་སྙོམས་མེད་པ་དང་། །འདུན་པ་བརྩོན་འགྲུས་དྲན་པ་དང་། །ཏིང་འཛིན་ཤེས་རབ་རྣམ་གྲོལ་གྱི། །ཡེ་ཤེས་མཐོང་བ་མི་ཉམས་པ། །ལས་རྣམས་ཡེ་ཤེས་སྔོན་འགྲོ་དང་། །དུས་ལ་སྒྲིབ་མེད་བཅོ་བརྒྱད་དེ། །སོ་ གཉིས་ལྡན་པ་ཆོས་སྐུ་ཡིན། །ད་ལྟ་དེ་ལ་འགལ་བར་བྱེད། །ཡིན་ལ་ཡིན་བཞིན་མ་ངེས་པས། །མེད་ལ་ཡོད་རྟོག་ཀུན་བརྟགས་བྱས། །དེས་བསྐྱེད་རྟོགས་དེ་གཞན་དབང་ཡིན། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་མ་ཤེས་པས། །རང་གི་བྱས་པས་གཟིངས་པ་སྟེ། །ཀྱེ་མ་ཆོས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་འདི། །བདེན་པའི་རྟོག་ལ་བདེན་ཤེས་ཡིན། །ད་ལྟ་ནུས་པ་ཆུང་བ་དེ། །བདེན་ཤེས་བོར་ནས་མི་བདེན་བཟོས། །དེ་ལ་རྗེས་འབྲང་གཡོས་པས་ལེན། །དེ་ནི་ཡིན་ལ་ཡིན་བཞིན་དུ། །ཤེས་ཀྱིས་དེ་ལ་ནུས་པ་ཐོབ། །འདི་ལ་བསལ་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །བཞག་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་མེད། །ཡང་དག་ཉིད་ལ་ཡང་དག་ལྟ། །ཡང་དག་མཐོང་ན་རྣམ་པར་གྲོལ། །རྣམ་དབྱེར་བཅས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །བློ་བུར་དག་གི་ཁམས་སྟོང་གིས། །རྣམ་དབྱེར་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །བླ་མེད་ཆོས་ཀྱིས་སྟོང་མ་ཡིན། །དེ་ལ་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་རང་བཞིན། །སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་མཚན་དཔེ་བྱད། །ཐོབ་པའི་ཡོན་ཏན་རང་ལུས་ཏེ། །ལུས་དེ་བདག་དང་ཕྱྭ་དབང་ཕྱུག །ཚངས་དང་ཕྱི་ རོལ་བདེན་པའི་རྡུལ། །ཕག་ན་མ་ཡིས་བྱས་པ་མིན། །སྒོ་ལྔ་གཟུང་དང་འཛིན་པ་ཡི། །རྣམ་འགྱུར་མ་དག་དེ་སྦྱངས་པས། །དེ་ཚེ་ཐོབ་པར་ཐ་སྙད་བྱས། །དེ་བས་རྩ་རླུང་ཐིག་ལེ་རྣམས། །དག་པ་དག་པའི་གཟུགས་སྐུ་སྟེ། །མ་སྦྱང་མ་དག་གཟུགས་སྐུའོ། །དཔེར་ན་ཤུན་བཅས་བཻ་ཌཱུརྱ། །དེ་ལ་ཡོན་ཏན་མི་སྣང་དང་། །རེ་བ་བ་ཚྭའི་ཆོས་སྦྱོང་དང་། །སྐྱུར་པོ་ལྭ་བས་སྦྱོང་བ་དང་། །ཆུ་གཙང་ཀ་ཤིའི་ཀས་སྦྱོང་ནས། །དག་དེ་ནོར་བུ་དགོས་འདོད་འབྱུང་། །དེ་བཞིན་སེམས་ཀྱི་བཻ་ཌཱུརྱ། །ཉོན་མོངས་ཤེས་བྱ་སྙོ
Chinese
然而，言语无法知晓它的意义。在那不间断的嬉戏中，六十四种功德，是可以获得的，而且每一种，都说了有百千种类别。知处与非处之智，以及异熟、界、根，胜解智与随行之，道与禅定天眼通，宿住随念与寂静，是十力啊，依此不畏四种。诸法菩提处显示，道与灭显示无诤论，因彼无谬无杂语，正念不失常平等。无有种种诸想，以及无有不思舍，欲与精进及正念，等持智慧解脱之，智慧见解不退失，诸业智慧为前导，于时无碍十八种，三十二者具足法身。现在对此作违背，于有非如实不定，于无作有想皆遍计。由此所生觉受是他性，于圆成实未了知，以自所作而自缚。唉呀！法身的此功德，于真实想是真实智。现在能力微小者，舍弃真实智而造不真。对此随行以动摇而取，彼于有如实而为有，以智于彼得能力。于此无有任何应遣除，应安立者亦无少许。于真如性中如实观，如实见则得解脱。具有分别之体性者，以忽尔清净之空界，具有无分别之体性者，非以无上法性而为空。于彼二色身之自性，三十二相好之庄严，获得功德之自性身，此身非我与福自在，梵天与外 道真实之微尘，非由幻母所造作。五门所取与能取之，不净变异彼清净故，彼时说为获得。因此脉气明点等，清净是清净之色身，未净是不净之色身。譬如带壳之青金石，于彼功德不显现，如以碱性之盐法调理，以酸性之醋调理，以净水迦尸迦调理后，清净彼宝珠所需所欲生。如是心之青金石，烦恼所知垢
English
However, speech cannot know its meaning. In that uninterrupted play, the sixty-four qualities, are attainable, and each one, is said to have hundreds of thousands of categories. Knowing what is possible and impossible, and the knowledge of ripening, realms, and faculties, aspiration knowledge and that which accompanies, the path and meditative absorption, the divine eye, recollection of past lives and peace, are the ten powers, relying on which are the four fearlessnesses. Showing the place of enlightenment of all phenomena, showing the path and cessation is non-contention, because of that cause, there is no error, no idle talk, mindfulness is not lost, always equanimity. Not possessing various thoughts, and not possessing unexamined equanimity, desire and diligence and mindfulness, samadhi, wisdom, liberation, the wisdom of seeing is not lost, actions are preceded by wisdom, eighteen kinds of unobstructedness in time, the thirty-two qualities are the Dharmakaya. Now, one acts in opposition to that, because one is not certain about what is real as real, one imagines all that is not as being. The realization that arises from that is other-powered, because one does not know the perfectly established, one is bound by one's own actions. Alas! This quality of the Dharmakaya, in the thought of truth is the wisdom of truth. Now, those with little ability, abandon the wisdom of truth and create untruth. Following that, one takes it by swaying, that is real as real, with wisdom, one obtains ability in that. In this, there is nothing to be eliminated, there is not even a little to be established. In the nature of reality, see reality, if you see reality, you are liberated. Possessing the characteristic of being differentiated, with the empty realm of sudden purity, possessing the characteristic of being undifferentiated, it is not empty with the unsurpassed Dharma nature. In that, the nature of the two form bodies, the adornment of the thirty-two major and minor marks, the self-nature body of the qualities obtained, this body is not made by me and fortune, power, Brahma and outer path real dust, not made by the illusory mother. Because the impure transformations of the five gates that take and grasp are purified, at that time it is said to be obtained. Therefore, the channels, winds, and bindus, purity is the pure form body, the unpurified is the impure form body. For example, a lapis lazuli with a shell, in that, the qualities do not appear, like treating with alkaline salt Dharma, treating with acidic vinegar, after treating with pure water Kashika, pure that jewel is the source of desired needs. Likewise, the lapis lazuli of the mind, the defilements and knowable obscurations