Tibetan
ཚད་གྲུབ་ཏུ་རང་སར་བཞག་ནས་དེ་ལས་འབྲེལ་མེད་ཀྱི་ཤེས་བྱ་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཆོས་ཤིག་ཡོད་པར་བཟུང་བ་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པར་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ལ་དོན་དམ་བདེན་པ་རྟོགས་པར་མ་བཞག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟར་བཞག་ན་དེ་ལྟའི་དོན་དམ་བདེན་པ་རྟོགས་ཚུལ་ཐར་འདོད་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། འགྲོ་བ་འདི་དག་ཐོག་མེད་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་དོན་བྱེད་པའི་བདེན་ཆ་འདི་ལ་བདེན་མི་བདེན་སོགས་ཀྱི་སྤྲོས་སྒྲིབ་ཀྱིས་འཁོར་བར་བཅིངས་པར་བྱས་པ་ལས་དངོས་པོ་བྱས་པ་ཅན་ལ་མ་རག་པའི་ཆོས་ཡོད་པར་ཞེས་ངོའི་ཆ་དེས་འཁྲུལ་པའི་རྟེན་བྱས་ནས་དེར་འཛིན་གྱི་འཁོར་བར་འཆིང་བར་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་དེ་ལྟར་འཁྲུལ་རྒྱུ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཤེས་བྱ་ལ་མི་སྲིད་པའི་འཁོར་བ་ཉིད་དུ་འཁོར་བར་ཡང་འགྱུར་ལ་དེ་ལྟར་ཡང་འདོད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཁྱེད་ཀྱིས་ཅི་ལྟར་སྨྲས་ཀྱང་ཁྱེད་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་ཐབས་བྱུང་དོན་དམ་བདེན་པ་མངོན་དུ་འགྱུར་བ་ལ་ཐབས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་གནས་ཚུལ་ལམ་རང་བཞིན་ཁོང་དུ་ཆུབ་པའི་སྒོ་ནས་མངོན་དུ་བྱེད་དགོས་པར་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་གསུངས་པ་དེ་མི་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །མདོར་ན་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་བདེན་པར་གྲུབ་པ་མེད་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་ངོར་བདེན་པར་གཉིས་ཀ་བློ་ཡུལ་དུ་བྱེད་རུང་ལ། དོན་དམ་བདེན་པ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་ངོར་ནི་དོན་དམ་པ་ཉིད་ཀྱང་ཇི་ལྟར་གྲུབ་ན་དེའི་ངོར་དེའི་བདེན་སོགས་བློ་ཡུལ་དུ་བྱེད་རུང་མི་རུང་སོགས་ཀྱི་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་པའི་རྟོགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ནི་ལྟ་ཅི་སྨོས་པས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་སྐྱེས་འཕགས་ཀྱི་བློའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་ཚུལ་ནི་དེ་ལྟར་ཡིན་པས་ཚུལ་དེ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱས་ནས། བདེན་པ་གཉིས་ལ་སྒྲོ་སྐུར་བཅད་དེ་གཟུ་བོའི་དབུ་མའི་བློས་ཚོགས་གཉིས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་ལ་སྐལ་བ་ཅན་དག་གིས་འབད་པར་བྱའོ།། ༧༥
Chinese
如果将量成立作为依据，认为在与此无关的所知中存在不可能之法，那么由于没有将证悟其自性不成立的空性作为证悟胜义谛，因此，如果这样认为，那么如此证悟胜义谛的方式对于希求解脱者来说不会是切近所需的。因为这些有情从无始以来，就被对俗谛的能起作用的真实部分，以真不真等戏论障蔽束缚于轮回之中，而不是因为对于所作事物存在不可得之法，以表面的部分作为迷惑的所依，从而束缚于执着的轮回之中。如果这样，那么仅仅因为如此迷惑，也会在所知中转为不可能的轮回，但这样也是不能接受的。因此，无论您如何说，对于您的一方来说，要使胜义谛显现，就必须通过通达俗谛的状况或自性来显现，否则诸佛菩萨所说的这个方法就不会成功。总之，二谛之法，虽然在二谛中都没有成立为真实，但在以俗谛为对境的角度，二者都可以作为心识的对境。而在以胜义谛为对境的角度，如果胜义谛本身成立，那么在其角度，其真实等是否可以作为心识的对境等，如果远离一切言思表达的证悟，更何况是俗谛，那么二谛之法成为凡夫圣者心识对境的方式就是如此，因此要通达此理。断除对二谛的增益和诽谤，以公正的中观之心，有缘者应当努力修持二资粮。
English
If one establishes valid cognition as the basis and assumes that there is an impossible dharma in the knowable that is unrelated to it, then since realizing emptiness, the non-establishment of its own nature, is not established as realizing the ultimate truth, therefore, if it is assumed in this way, then such a way of realizing the ultimate truth will not be closely needed for those who desire liberation. Because these beings, from beginningless time, have been bound to samsara by the elaborations and obscurations of truth and untruth, etc., regarding this true aspect that functions in the conventional truth, rather than being bound to the cycle of clinging by taking the superficial aspect as the basis of delusion, saying that there is an unobtainable dharma in things that have been made. If it were done that way, then just because of that very delusion, it would also turn into an impossible cycle of samsara in the knowable, but that is also unacceptable. Therefore, no matter how you say it, for your side, in order for the ultimate truth to become manifest, it must be made manifest through understanding the state or nature of the conventional truth, otherwise the method spoken by the Buddhas and Bodhisattvas will not succeed. In short, although the two truths are not established as true in either of the two truths, both can be objects of the mind as true from the perspective of taking the conventional truth as the object. But from the perspective of taking the ultimate truth as the object, if the ultimate itself is established, then from that perspective, whether its truth, etc., can be objects of the mind, etc., if it is free from all realization of speech, thought, and expression, let alone the conventional truth, then the way in which the two truths become objects of the minds of ordinary and noble beings is like that, so that the reason is understood. Cutting off the superimposition and slander on the two truths, those with fortune should strive to practice the two accumulations with an impartial Madhyamaka mind.