Tibetan
ཆོས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་དེ་ནི་མ་ཡིན་ལ། དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱི་གྲུབ་ཏུ་མི་རུང་བའི་དངོས་པོ་ཞིག་དངོས་པོ་བདེན་པ་བར་གྲུབ་པ་ལྟར་སྣང་བའི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དེ་ཉིད་སྟོང་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་དབབ་བྱ་ཡིན་ཅིང༌། འདི་གཉིས་ཀྱི་ཤན་མ་ཕྱེད་པའི་རྒྱ་བོད་ཀྱི་སློབ་དཔོན་གྲགས་ལྡན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་དགོངས་པ་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྟེན་འབྱུང་གི་དངོས་ཆོས་སྟོང་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་རྟོགས་པར་རློམ་པས་ལས་འབྲས་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པའི་ཆོས་སྤོང་གི་ལོག་ལྟས་མནར་མེད་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཞེས་གསུངས་པའང་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་ཀྱི་ངེས་དོན་གྱི་བཀའ་རབ་འབྱམས་དང་སྒྲོས་མི་མཐུན་པ་བདེ་བླག་ཏུ་ཁོང་དུ་ཆུབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། གནག་རྫི་ནས་ཀུན་མཁྱེན་གྱི་བར་དུ་བདེན་པ་གཉིས་སུ་གྲགས་པའི་ཆོས་ལ་ལྟོས་འབྱུང་དུ་དོན་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་དེ་དེ་ཉིད་ལྟར་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པ་ལྟར་སྣང་བའི་བདེན་མེད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་རྫུན་ཆོས་ལ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་བཞག་ནས། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དེ་ལ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དག་དེ་ཉིད་ལ་བདེན་པར་བཟུང་བས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང༌། འཕགས་པ་དག་དེ་ལ་བདེན་པ་མ་གཟིགས་པས་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་གཟིགས་པ་ལས། དེ་ལས་གཞན་པའི་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ཞིག་སྐྱེས་བུ་ལྷས་སྦྱིན་ལྟར་རྫུན་ཅིང་བདེན་པར་མེད་ཀྱང༌། བདེན་པར་སྣང་ནས་དེའི་ལག་ཏུ་རི་བོང་གི་རྭ་བ་སོའི་ཕྲེང་བ་ལྟར་རྫུན་ཅིང་བདེན་པར་མེད་ཀྱང་བདེན་པར་སྣང་བ་དེ་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན་པར་སྐྱེ་འཕགས་སུའི་འཁྲུལ་པ་དང་མ་འཁྲུལ་པའི་དམིགས་མྱོང་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ལ་གྲགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ལྟའི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ལ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་ཀྱང་དངོས་ཆོས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་སྤྲོས་འཛིན་གྱི་སྒྲིབ་པ་བཟློག་པར་མི་འགྱུར་བས། ཙོང་ཁ་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱིས་ཟབ་ཁྱད་དུ་མས་བསྟན་པའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་སྒོམ་ནི་ཐར་པ་དོན་གཉེར་ལ་མི་མཁོ་བས་རྨི་ལམ་ཙམ་དུའང་འདོད་པ་སྐྱེ་བ་ལྟ་ག་ལ་ཞིག་ཅེས་བཀའ་བརྒྱུད་རིན་པོ་ཆེའི་གང་ཟག་ཐམས་ཅད་དབྱངས་གཅིག་མགྲིན་གཅིག་ཏུ་གསུངས་སོ། །འོ་ན་སེམས་དང་རྣམ་རྟོག་སོགས་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་ནས་དེ་ཉིད་ཆོས་གཞན་གྱིས་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པའི་སྟོང་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་དབབ་པའི་སླད་དུ་ཆོས་ཅན་སེམས་དང་རྟོག་པའི་སྟེང་དུ་སྟོང་ཉིད་དུ་གྲུབ་པའི་རྟགས་ཀྱང་གྲུབ་དགོས་པས། སེམས་དང་རྣམ་རྟོག་དེ་དང་དེ་མ་གྲུབ་ན་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པས་དེ་ཉིད་དུའང་མི་འགྲུབ་བོ་སྙམ་ན། འདི་ནི་སྔོན་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་སློབ་མ་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་དང་ཟླ་གྲགས་དང་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་སོགས་ལ་འདི་ལྟའི་འབེལ་མཆིད་བྱུང་སྣང་སྟེ། དགོས་པ་འདི་ཡང་ཆེད་དུ་སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་གྱིས་སེམས་སོགས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པས་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པའི་སྐྱོན་མེད་ཅིང༌། དེ་ཉིད་དོན་དམ་པར་མ་གྲུབ་སྟོང་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པས་བསྒྲུབ་བྱ་མ་གྲུབ་པའི་སྐྱོན་མེད་ཅིང༌། ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་ཆོས་ཅན་གྲུབ་པས་དེའི་སྟེང་དུ་དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་དང་རྟགས་དེས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པའི་ཁྱབ་པ་མཐུན་པ་དང་མི་མཐུན་པའི་དཔེ་རྣམས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་སྟོན་པ་བྱར་ཡོད་ཅེས་རང་གི་རྗེས་སུ་སློབ་པ་རྣམས་ལ་གདམས་པར་མཛད་ཅིང༌། སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་དང་ཟླ་བ་གྲགས་པ་ནི། སེམས་དང་རྣམ་རྟོག་སོགས་འདི་ལྟར་ཕྱི་ནང་དུ་སྣང་བ་ཆོས་འདི་ཐམས་ཅད་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་མ་གྲུབ་ཀྱང་དེ་ལྟར་གྲུབ་པར་རྟོག་ཅིང་འཛིན་པའི་ངོར་ཆོས་ཅན་སོགས་བཟུང་བས་དེ་ཉིད་སྟོང་ཉིད་མ་ཡིན་ན། ཁྱོད་རང་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་གྲུབ་པར་བལྟ་བའི་དངོས་པོའམ་དངོས་མེད་ཀྱི་ཆོས་འདི་ལྟར་གྲུབ་བོ་ཞེས་གྲུབ་ཚུལ་སྨྲས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་ཉིད་མ་ཡིན་པར་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་བས། མདོར་ན་བདེན་གཉིས་སུ་གྲུབ་པར་ཞེན་པའི་ཆོས་དེ་ཐམས་ཅད་བདེན་པ་གཉིས་པོ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མི་སྟོང་པར་སུས་བརྗོད་པའི་ཕྱོགས་ལ་གཏན་ཚིགས་དང་འཐད་པ་མི་འགྲུབ་པས། ཕྱོགས་དེ་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པ་ལས་རྒྱལ་བའི་སྐབས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་སྨྲ་ན་འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་པ་ཡང་དག་ལ་བསྙོན་ཏེ་དངོས་མེད་པ་ལ་ཡོད་པར་རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྟོག་པས་དེ་ལྟར་ཞེན་པ་ནི་རྟོག་གེ་པ་སྟེ་དེ་ལྟར་བློས་མོས་ཀྱང་དོན་ལ་མི་འགྲུབ་བོ། །དེས་ན་ཆོས་ཅན་སོགས་ཀུན་རྫཽབ་ཏུའང་མ་གྲུབ་དེར་རྟོག་པ་དེའི་རྟོག་ངོའི་ཆོས་ཅན་ཙམ་བཟུང་བར་བྱས་པ་ཁོ་ནས་ཆོས་དེ་སྟོང་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་སོགས་རྒོལ་བ་དེ་ངོར་བཞག་ཏུ་ཡོད་པས། ཆོས་ཅན་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གང་ལའང་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་གྲུབ་དགོས་མི་དགོས་ཞེས་རྩོད་པའི་གཞི་མེད་དེ་སེམས་དེ་དེར་མ་གྲུབ་པར་ཁོ་རང་གི་རྟོག་ངོའི་སེམས་སོགས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་བཟུང་བ་དེ་ཙམ་གྱིས་དེའི་དགོས་དོན་བདེ་བླག་ཏུ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་ལ། དེ་ལྟའི་དགོས་པ་སྤོང་ཚུལ་གཉིས་བྱུ
Chinese
并非世俗谛，而是将原本不应以自性成立的事物，显现为以事物真谛成立的世俗谛，应当将其确立为空性。未能区分这两者的所有藏汉著名学者，都背离了龙树菩萨的意旨。因此，如果自诩通达将缘起之法确立为空性，就会因诽谤业果而堕入无间地狱的断见。如是说，也容易明白这与诸佛菩萨的究竟密意教言相违背。从牧童到一切智者，对于被称为二谛的法，将依待而起作用的事物，安立为如其本身般未成立为真实的虚幻假法，作为世俗谛。凡夫执着于此世俗谛为真实，圣者则未见其真实，仅视其为世俗。除此之外，如同石女之子，如同天授一般虚假且不真实，却显现为真实，如同手中的兔角、牙齿串成的念珠一般虚假且不真实，却显现为真实，对于此等显现，无论凡圣，在迷乱与不迷乱的对境体验显现的觉知中，都未曾认为这就是世俗谛。因此，即使通达了这种世俗谛的离戏空性，也无法遣除对实法的世俗谛的戏论执着之障。宗喀巴师徒以诸多甚深差别所开示的空性见修行，对于希求解脱者而言毫无用处，更何况会生起如梦般的希求呢？噶举派所有大德都异口同声地如此宣说。那么，如果将心和分别念等作为有法，为了将它们确立为不以他法成立的空性，那么在有法心和分别念之上，也必须成立成立为空性的理由。如果心和分别念不成立，那么有法也无法成立。
English
It is not the conventional truth, but the conventional truth that appears as if something that should not be established by its own nature is established as the truth of things, should be established as emptiness. All the famous Tibetan and Chinese scholars who have not distinguished between these two have deviated from the intention of Nagarjuna. Therefore, if one claims to understand the establishment of dependent origination as emptiness, one will fall into the nihilistic view of abandoning the Dharma by slandering the law of cause and effect, which will lead to rebirth in the Avici hell. As it is said, it will also be easy to understand that it is contrary to the definitive teachings of all the Buddhas and Bodhisattvas. From the shepherd to the omniscient, for the Dharma known as the two truths, the things that function dependently are established as the conventional truth as false Dharmas like unreal illusions that do not appear to be true as they are. Ordinary people grasp this conventional truth as true, and the noble ones do not see it as true, but only see it as conventional. Apart from that, like the son of a barren woman, like Devas Gift, it is false and untrue, but it appears to be true, like a rabbit's horn in the hand, a rosary made of teeth, it is false and untrue, but it appears to be true, for such appearances, whether ordinary or holy, in the experience of the appearance of objects of confusion and non-confusion, it is not known that this is the conventional truth. Therefore, even if one realizes the emptiness free from elaboration of this kind of conventional truth, one will not be able to dispel the obscuration of clinging to the elaboration of the conventional truth of real things. The view and meditation on emptiness taught by Tsongkhapa and his sons with many profound differences is of no use to those who seek liberation, let alone give rise to desires like dreams? All the great masters of the Kagyu school said this in unison. So, if mind and concepts etc. are taken as the subject, in order to establish them as emptiness that is not established as true by other Dharmas, then on the subject mind and concepts, the reason for establishing emptiness must also be established. If mind and concepts are not established, then the subject is not established.
Chinese
如果认为这样也无法成立，那么，这似乎是以前圣者龙树的弟子，如清辨论师、月称论师和静命论师等之间发生过的类似对话。这个必要，也是专门静命论师认为，心等法，在世俗中存在，所以没有法不成之过；而其在胜义中不成立，成立空性，所以没有所立不成之过；仅仅在世俗中法成立，所以在其上成立这样的因，以及因成立所立的周遍，顺品和违品的例子上，仅仅在世俗中显示是可以的，这样教诫自己的后学们。而清辨论师和月称论师则认为：心和分别等这样内外显现的这些法，即使在二谛中都不成立，但在如此成立地分别和执着的面前，因为抓住了法等，如果那不是空性，那么，你自己认为在二谛中成立的实有或非有的法，如此成立，说了成立的方式，那本身就会损害成立为非空性的实有之法。总之，执着于在二谛中成立的法，所有这些法，因为二谛本身是空性的缘故，谁说不是空性的那一方，论式和道理都无法成立。所以，对于执持那一方的所有人来说，没有胜过饶益的机会。如果那样说，就是否认真确的世界名言，因为将非有执着为有，所以分别以那样执着是分别者，即使那样以理智认可，实际上也无法成立。因此，法等即使在世俗中也不成立，在那里仅仅抓住分别的分别面前的法，仅仅通过那样，将成立该法为空性的法等，安立在反驳者面前是可以的。为了反驳法，无论反驳者是谁，都不需要争论是否需要在二谛中成立，因为心在那里不成立，仅仅抓住他自己分别面前的心等法，仅仅通过那样，就能轻易地成就他的必要，这样说的。出现了两种舍弃那样必要的方式。
English
If one thinks that even that cannot be established, then, it seems that such dialogues have occurred before among the disciples of the noble Nāgārjuna, such as the teachers Bhāviveka, Candrakīrti, and Śāntarakṣita. This necessity is also especially because the teacher Śāntarakṣita believes that phenomena such as the mind exist conventionally, so there is no fault of the subject not being established; and that it is not established ultimately, establishing emptiness, so there is no fault of the probandum not being established; merely conventionally the subject is established, so on top of that, the sign that establishes in that way, and the pervasion of the sign establishing the probandum, on the examples of similar and dissimilar classes, it is possible to show merely conventionally, thus he advised his followers. But the teachers Bhāviveka and Candrakīrti think: these phenomena that appear outwardly and inwardly like mind and concepts, even if they are not established in the two truths, but in the face of conceiving and grasping them as being established in that way, because the subject etc. is grasped, if that is not emptiness, then, the existent or non-existent phenomena that you yourself consider to be established in the two truths, being established in this way, the way of being established being spoken, that itself will harm the existent phenomena that are established as non-empty. In short, all those phenomena that are clung to as being established in the two truths, because the two truths themselves are empty, therefore, for the side of whoever says it is not empty, the reason and logic cannot be established. Therefore, for all those who hold that side, there is no opportunity to prevail over benefiting. If one speaks like that, it is denying the valid worldly convention, because grasping the non-existent as existent, therefore, clinging to it in that way by conceptualization is a conceptualizer, even if one approves with intelligence in that way, in reality it cannot be established. Therefore, even if the subject etc. is not established conventionally, there, merely grasping the subject in the face of that conceptualization, merely through that, establishing that phenomenon as emptiness, it is possible to place the subject etc. in front of the refuter. In order to refute the subject, no matter who the refuter is, there is no basis for arguing whether or not it needs to be established in the two truths, because the mind is not established there, merely grasping the phenomena such as the mind etc. in the face of his own conceptualization, merely through that, his necessity is easily accomplished, thus it was said. Two ways of abandoning such necessity have appeared.
Tibetan
ང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་དབུ་མ་ཐལ་རང་གཉིས་ཞེས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གནད་འདི་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དངོས་མེད་དང་དངོས་པོའི་ཡིན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཕུང་གསུམ་དང་མིན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཕུང་གསུམ་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་གཞིའམ་རྟེན་གྱི་སྟེང་དུ་འཁྲུལ་པའི་སྒྲོ་སྐུར་བསལ་ནས་འཁྲུལ་པ་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་སྐུ་མངོན་དུ་བྱར་མེད་དོ། །དེ་ལྟའི་ཆོས་དེས་ཐ་སྙད་ཙམ་དུའང་དངོས་ཆོས་སུ་སྣང་ནས། སྤྲོས་བྲལ་ཆོས་སྐུ་ལ་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པའི་སྤྲོས་ཆོས་བསྐྱེད་ནས་དེ་ལྟའི་སྤྲོས་ཆོས་ཀྱི་སྤྲོས་པ་བསལ་ཏེ་ཆོས་སྐུའི་རང་ཞལ་བལྟ་བའི་རྟེན་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་བཏགས་པ་ལྟར་སྣང་དམིགས་སུ་མྱོང་བའི་སེམས་དང་རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱི་སྟེང་དུ་སྤྲོས་སྒྲིབ་ཐམས་ཅད་བཅད་ན་དེའི་ཡུལ་གྱི་སྣང་བ་དང་བཏགས་བརྗོད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟེང་དུ་སྤྲོས་སྒྲིབ་ཆོད་པར་འགྱུར་བས་རྣམ་རྟོག་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་སྣང་བ་རང་གི་སེམས་ཞེས་པའི་ཆོས་ཚུལ་ལ། བཀའ་བརྒྱུད་པ་འདི་པ་ཐུགས་ཀྱིས་རྩིས་པོ་ཆེར་བཟུང་ནས་དམ་ཆོས་བླ་ན་མེད་པར་མཛད་པས་སྐལ་ལྡན་གྱི་སྐྱེས་བུ་དག་ཆོས་ཚུལ་འདི་ལ་རབ་རྟོགས་པ། འབྲིང་ཉམས་ཐ་མའང་གོ་བའི་ཤེས་རབ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་ཉམས་སུ་ཅི་ལོངས་ལ་འབད་པར་གྱིས་ཤིག ༦༥
Chinese
正是由于我执才产生了应成派和自续派中观的分别。因此，为了这个关键，在作为世俗谛之法的基础或所依之上，即在实有和非实有的有方三蕴和无方三蕴之上，如果去除了错误的妄加安立，就无法显现远离错谬的法身。因为这样的法即使在名言上也显现为实法，从而产生遮蔽离戏法身的戏论之法，因此，去除这样的戏论之法的戏论，并不能作为观看法身自性的所依。所以，如果在如同假立显现的对境上体验的心和分别念之上，断除一切戏论和障碍，那么在其对境的显现和假立言说的一切之上，戏论和障碍也会被断除，因此，对于“分别念是法身”和“显现是自心”的法理，噶举派非常重视，并将其作为无上妙法，因此，有缘之士应该尽力对这个法理做到上等能领悟，中等能修持，下等也能仅凭理解的智慧去尽可能地修持。 65
English
It is due to ego that the distinction between Prasangika and Svatantrika Madhyamaka arises. Therefore, for this very key point, on the basis or support of conventional truth, which is the three aggregates on the side of existence of real and unreal and the three aggregates on the side of non-existence, if we eliminate the false imputations of error, we cannot manifest the Dharmakaya free from error. Because such a dharma appears as a real dharma even in mere designation, thereby generating the phenomena of elaboration that obscures the Dharmakaya free from elaboration, therefore, eliminating the elaboration of such phenomena of elaboration does not serve as a basis for seeing the self-nature of the Dharmakaya. Therefore, if all elaborations and obscurations are cut off on the mind and conceptual thought that experience as if appearing as imputed, then elaborations and obscurations will be cut off on all appearances and imputed expressions of its object, therefore, regarding the Dharma principle of "conceptual thought is the Dharmakaya" and "appearance is one's own mind," the Kagyu lineage greatly values this and considers it the supreme Dharma, therefore, fortunate individuals should strive to understand this Dharma principle to the best of their ability, to practice it to the middle extent, and even to practice it as much as possible with just the wisdom of understanding to the lowest extent. 65