Tibetan
སེམས་བསྐྱེད་གཉིས་པ་དྲི་མ་མེད་པ། སེམས་བསྐྱེད་གཉིས་པ་དྲི་མ་མེད་པ། ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་འདིར་གཟུར་གནས་བློ་ཅན་འགས། །རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་གྲུབ་པ་ཇི་བཞིན་དུ། །གྲུབ་མཆོག་རྣམས་ཀྱི་རྟོགས་པས་མྱོང་ཉིད་དེ། །བརྗོད་བྲལ་རྗོད་པར་བྱེད་ན་ཇི་ལྟར་སྨྲ། །གཉིས་པ་ལ། ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པའི་སྒོ་ནས་སའི་ངོ་བོ་བསྟན་པ་དང༌། ཞར་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསྔགས་པ་བཤད་པ་དང༌། སའི་ངེས་ཚིག་དང་རྣམ་སྨིན་དང་ཡོན་ཏན་བརྗོད་དེ་མཇུག་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ལ། དངོས་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་ཚུལ་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ཚུལ་ཕུན་ཚོགས་ཡོན་ཏན་དག་ལྡན་ཕྱིར། །རྨི་ལམ་དུ་ཡང་འཆལ་ཁྲིམས་དྲི་མ་སྤངས། །ས་ཞེས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་ནི་རང་ངོ་དབྱེ་མི་ནུས་པས་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་ཀྱང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་སོགས་ཀྱི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བས་ས་གཉིས་པ་སོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་ལ། དེར་གནས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་དེ་རྨི་ལམ་དུ་ཡང་འཆལ་ཁྲིམས་དྲི་མ་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། རང་སའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དག་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་སྒྲས་ནི་སད་པའི་ཚེ་ལྟ་ཅི་སྨོས་སོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ངེས་ཚིག་ནི། ཉོན་མོངས་དང་དུ་མི་ལེན་ཅིང༌། དེ་འབྲས་སྡིག་མི་སོག་པས་སེམས་སིམ་པ་དང་བདེ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱིས་དམ་པས་བསྟེན་བྱ་ཡིན་པས་སོ། །ངོ་བོ་ནི། སྤང་བྱ་བདུན་སྤོང་བའི་ཡིད་ཀྱི་དགེ་བ་གསུམ་དང་བཅས་ཏེ་དགེ་བའི་ལས་ལམ་བཅུའོ། །གཉིས་པ་ལ། མི་དགེ་བ་སྤངས་པས་དག་ཚུལ་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ། མི་དགེ་བ་བཅུ་སྤངས་པས་དག་ཚུལ་དང༌། ས་དང་པོ་པས་དག་ཚུལ་དང༌། དཔེའི་སྒོ་ནས་དག་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་རྒྱུ་བ་དག་གྱུར་པས། །དམ་པའི་ལས་ལམ་བཅུ་ཆར་སོག་པར་བྱེད། །ས་གཉིས་པའི་སེམས་དཔའ་འདི་ནི་དམ་པའི་ལས་ལམ་བཅུ་ཆར་ཡང་རང་གི་ངང་གིས་སོག་པར་བྱེད་དེ། ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་རྒྱུ་བ་མི་མཐུན་པའི་དྲི་མ་དག་པར་གྱུར་པས་དེའི་ཕྱིར་རོ། །(༥༧བ) གཉིས་པ་ནི། དགེ་བའི་ལམ་འདི་ལྟ་ཞིག་བཅུ་ཆར་ཡང༌། །དེ་ལ་ཀླགས་ཏེ་ཤིན་ཏུ་དག་པར་འགྱུར། །ཅི་ལས་ལམ་འདི་དག་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པས་མི་སོག་གམ་ཞེ་ན། སོག་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ས་འདིར་གནས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་དེ་ལ་དང་པོའི་ས་པ་ལས་དགེ་བའི་ལམ་འདི་ལྟ་ཞིག་བཅུ་ཆར་ཡང་ཀླགས་ཏེ་ཤིན་ཏུ་དག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། གཏན་དུ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་གཙོ་བོར་གོམས་པར་བྱེད་པ་ཉིད
Chinese
第二发心无垢。 第二发心无垢。 于此佛法之理，公正具慧者，如实依如理观察之成就，乃诸成就圣者之证悟体验，若欲以言语表达不可言说者，当如何言说？第二，从戒律清净之门显示地之体性，顺带宣说戒律之赞叹，以及宣说地之词义、异熟与功德而作结尾。第一，正文与广说戒律清净之理。第一，彼以戒律圆满功德具足故，梦中亦舍离邪淫之垢染。所谓地，即是智慧之体性，虽不能区分自性，然其自性乃为一，然以戒律波罗蜜多等之殊胜，而能善加区分二地等之差别。住于彼地之菩萨，即使在梦中也舍弃邪淫的污垢，因为他具备自身所处之地的戒律圆满的功德。又，以“又”字表示醒时更不用说了。戒律之词义：不纳受烦恼，亦不积聚彼之果报罪业，乃寂静与安乐之因，故为圣者所应依止。体性：舍弃应断之七支，并具足意之三善业，即十善业道。第二，从舍弃不善而清净之理，以及以智慧清净戒律之理。第一，从舍弃十不善而清净之理，从初地者而清净之理，以及从譬喻之门而清净之理。第一，身语意之行持皆清净，故能积聚一切十善业道。此二地之菩萨，亦能自然而然地积聚一切十善业道，因其身语意之行持已清净，远离不合宜之垢染故。(57b) 第二，此等十善道，于彼增上，极为清净。何以故，此等道不由初发心者积聚耶？答曰：虽亦积聚，然于此地之菩萨，较之初地者，此等十善道，于彼增上，极为清净，乃因恒常不间断，且主要串习之故。
English
The Second Immaculate Generation of Bodhicitta. The Second Immaculate Generation of Bodhicitta. In this doctrine, some impartial and wise individuals, just as the established conclusions of thorough analysis, are indeed experienced through the realization of accomplished masters. How can one speak if one attempts to express the inexpressible? Secondly, to show the nature of the ground through the purity of ethics, and incidentally to explain the praise of ethics, and to conclude by stating the definition, ripening, and qualities of the ground. First, the actual and detailed explanation of how ethics are completely pure. First: Because it is endowed with the perfection of qualities, it abandons even in dreams the defilement of immoral conduct. The term "ground" refers to the essence of wisdom, and although its self-nature cannot be distinguished, its nature is one. However, due to the excellence of the perfection of ethics, the differences between the second ground and others are clearly distinguished. The bodhisattva residing there abandons even in dreams the defilement of immoral conduct, because he possesses the qualities of the perfection of ethics of his own ground. Moreover, the word "again" implies that there is no need to mention the time of awakening. The definition of ethics is that it does not accept afflictions, nor does it accumulate the sinful results thereof. It is the cause of peace and happiness, and therefore it is to be relied upon by the noble ones. Its essence is the ten virtuous paths of action, including the three mental virtues of abandoning the seven things to be abandoned. Secondly, the reason for purification by abandoning non-virtue, and the reason for purifying ethics with wisdom. First, the reason for purification by abandoning the ten non-virtues, the reason for purification by the first ground, and the reason for purification through examples. First: Because the activities of body, speech, and mind have become pure, one accumulates all ten paths of noble action. This bodhisattva of the second ground also accumulates all ten paths of noble action spontaneously, because the activities of body, speech, and mind have become pure, and therefore free from inappropriate defilements. (57b) Second: These virtuous paths, all ten of them, are extremely purified by being increased upon it. Why is it that these paths are not accumulated by the first generation of bodhichitta? Although they are accumulated, for the bodhisattva residing on this ground, compared to the one on the first ground, these ten virtuous paths are extremely purified by being increased upon it, because they are constantly uninterrupted and primarily practiced.
Tibetan
་ཀྱི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། སྟོན་ཀའི་ཟླ་ལྟར་རྟག་ཏུ་རྣམ་དག་དེ། །ཞི་འོད་ཆགས་པར་དེ་དག་གིས་རྣམ་མཛེས། །རྟག་ཏུ་འཆལ་ཚུལ་གྱིས་རྣམ་པར་དགེ་བའི་སེམས་དཔའ་དེ་དབང་པོ་བསྡམས་པས་ཞི་ཞིང་ལྷམ་མེར་གསལ་བས་འོད་ཆགས་པར་སེམས་དཔའ་དེ་དག་གི་མདངས་རྣམ་པར་མཛེས་པ་ནི་སྟོན་ཀའི་ཟླ་འོད་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། དངོས་པོར་ལྟ་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་མ་དག་པ། རྒྱལ་སྲས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་དངོས་འཛིན་དང་བྲལ་བར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་དེ་ནི་ཁྲིམས་དག་རང་བཞིན་ལྟ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དག་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཚུལ་ཁྲིམས་དག་པའི་གང་ཟག་དེ་ནི་གང་ཟག་ཉིད་ཚུལ་ཁྲིམས་དག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་ལྟ་བ་དེའི་ཕྱིར་གང་ཟག་དེ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་རྟག་ཏུ་གསུམ་ཆར་ལའང༌། །གཉིས་བློའི་རྒྱུ་བ་ཡང་དག་བྲལ་བར་འགྱུར། །རྒྱལ་སྲས་དེ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དག་པ་དེའི་ཕྱིར་རམ། ཆེད་དུ་གང་ལ་དང༌། གང་ཞིག་དང༌། གང་གིས་སྤོང་བའི་འཁོར་གསུམ་ཆར་ལ་ཡང་དངོས་པོ་དངོས་མེད་སོགས་རྟག་ཏུ་གཉིས་བློའི་རྒྱུ་བ་དང་ཡང་དག་བྲལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། གང་ལ་བདག་གི་འདུ་ཤེས་སེམས་ཅན་འདུ་ཤེས་མེད། །འདུ་ཤེས་འདོད་ཆགས་བྲལ་ལ་སྡོམ་མིན་ག་ལ་ཡོད། །གང་ལ་སྡོམ་དང་སྡོམ་པ་མ་ཡིན་རློམ་སེམས་མེད། །འདི་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་སྡོམ་པར་རྣམ་པར་འདྲེན་པས་གསུངས། །ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། སྤྱིར་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསྔགས་པ་དང༌། བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསྔགས་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་རྣམ་དབྱེ་བསྟན་(༥༨ན) པའོ། །དང་པོ་ལ། ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བའི་ཉེས་དམིགས་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བསྟན་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། སྦྱིན་པའི་འབྲས་བུ་མི་རྫོགས་པ་དང༌། ངན་སོང་ལས་མི་ཐར་བའོ། །དང་པོ་ལ། ངན་སོང་དུ་ལྟུང་བ་དང༌། སྦྱིན་པའི་འབྲས་བུ་མི་རྫོགས་པ་དངོས་སོ། །དང་པོ་ནི། སྦྱིན་པས་ལོངས་སྤྱོད་དག་ནི་འགྲོ་ངན་ནའང༌། །སྐྱེ་བོ་ཚུལ་ཁྲིམས་རྐང་པ་ཉམས་ལ་འབྱུང༌། །ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་སྦྱིན་པ་ལས་འབྲས་བུ་ཆེ་ཞིང༌། ཡོན་ཏན་གྱི་རྟེན་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། སྦྱིན་པས་སྦྱིན་བདག་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་ན་ལྷ་མིའི་ནང་དུ་ལོངས་སྤྱོད་ཕུན་ཚོགས་འབྱུང་བ་དག་ནི་དེ་ལས་བཟློག་སྟེ། གཏོང་ཡང་ཚུལ་དང་མི་ལྡན་པས་ངན་འགྲོ་ནའང་ཀླུ་སོགས་ཀྱི་སྐྱེ་བོ་ལོངས་སྤྱོད་འབྱོར་པ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྐང་པ་ཉམས་པ་ལའང་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི
Chinese
为了。第三是，如秋月般恒常清净的，以寂静光芒而庄严，恒常以放逸之行而行善的菩萨，以调伏诸根而寂静，明亮而光芒四射，那些菩萨的光彩庄严，如秋月之光。第二，若观待于事物则戒律不清净。显示了菩萨的戒律是远离实执的。第一，如果他视其为清净戒律的自性，因此他不会成为清净的戒律。如果持戒清净之人视其自身为持戒清净的自性，因此，那人不会成为持戒清净之人。第二，因此，他恒常对三者，亦与二取之行远离。那位菩萨是清净戒律的缘故吗？或者，对于何者，以及何物，以及以何者舍弃的三轮，也恒常与事物有无等二取之行完全分离。如是说：于何者无我之想，无有情之想，于离贪欲之想者，何来有律仪与非律仪？于何者无律仪与非律仪之傲慢心，此乃世尊所说之清净律仪。因为如此。第二，一般而言，赞叹戒律，以及特别赞叹菩萨的戒律，以及显示世间与出世间的差别(58a)。第一，有戒律毁坏的过患，以及显示戒律的功德二者。第一，布施的果实不圆满，以及不能从恶趣中解脱。第一，堕入恶趣，以及布施的果实不圆满是真实的。第一，即使以布施而享用，在恶趣中，众生也会发生在戒律之足毁坏者身上。戒律比布施的果实更大，并且是功德的所依，因为布施者若具足戒律，则在天人之中会产生圆满的受用，与此相反，即使布施，若不具足戒律，即使在恶趣中，龙等众生的受用财富也会发生在戒律之足毁坏者身上。第二是
English
For. Third, like the autumn moon, constantly pure, adorned with serene light, the bodhisattva who constantly performs virtuous deeds with a carefree demeanor, is serene by subduing the senses, bright and radiant, the splendor of those bodhisattvas is adorned, like the light of the autumn moon. Second, if one views it as an object, the precepts are not pure. It shows that the bodhisattva's precepts are free from clinging to reality. First, if he sees it as the nature of pure precepts, therefore he will not become pure precepts. If a person who is pure in precepts sees himself as having the nature of pure precepts, therefore, that person will not become a person of pure precepts. Second, therefore, he is always completely separated from the three, and also from the activity of dualistic grasping. Is that bodhisattva the reason for pure precepts? Or, for whom, and what, and the three wheels of abandonment by what, are also always completely separated from the activity of dualistic grasping such as things and non-things. As it is said: For whom there is no thought of self, no thought of sentient beings, for one who is free from desire, how can there be discipline and non-discipline? For whom there is no arrogance of discipline and non-discipline, this is what the Blessed One said as pure discipline. Because of this. Second, in general, praise of precepts, and in particular praise of the precepts of bodhisattvas, and showing the distinction between worldly and transcendental (58a). First, there are two: the faults of breaking precepts, and the display of the merits of precepts. First, the fruit of generosity is incomplete, and one cannot be liberated from the lower realms. First, falling into the lower realms, and the fruit of generosity being incomplete are real. First, even if one enjoys through generosity, in the lower realms, beings will occur to those whose feet of precepts are broken. Precepts are greater than the fruit of generosity, and are shown as the basis of merit, because if the giver is endowed with precepts, then perfect enjoyment will arise among gods and humans, and conversely, even if one gives, if one does not have precepts, even in the lower realms, the wealth of enjoyment of beings such as dragons will occur to those whose feet of precepts are broken. The second is