Tibetan
་བད་ཀུན་འདུ་བ་རྣམ་པ་བཞི་པོ་རྣལ་མར་གནས་པ་སྟེ་ཆ་སྙོམས་དུས་ནད་ཉུང་ཡང་དེ་བཞི་པོ་འཁྲུགས་པར་གྱུར་ཚེ་ན་བས་དཀྲུག་ཤིང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་འབྱོར་བ་ལོངས་སྤྱོད་སོགས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་གི་ཚུལ་གྱིས་མངོན་པར་མཐོ་བ་ཕལ་མོ་ཆེ་ཡང་རྒུད་པར་འགྱུར་བས་འཇོམས་ཤིང་དུས་ལ་བབས་སམ་མ་བབ་ཀྱང་རུང་སྟེ་འཆི་བའི་སྲོག་ལ་རྒོལ་བ་ཤོལ་འགྱངས་མེད་པར་མྱུར་པོར་འོང་ཞིང་། གང་ཚེ་སྟེ་དེའི་ཚེ་གཤིན་རྗེའི་གཡུལ་ངོར་ཕམ་ནས་འཆི་བ་ལ་བབས་པ་དེ་ཉིད་སྐྱབས་མགོན་དང་དཔུང་གཉེན་བྲལ་བའི་གཡང་སར་རྒྱུག་པ་ལས་དབང་གིས་སྲིད་པ་བར་དོར་འཁྱམས་དགོས་པའོ། །སྐབས་དེར་འཚོ་བའི་མདངས་དང་དབང་པོའི་རྣམ་པར་སྤངས་ནས་མིག་གི་གཟུགས་དང་། རྣ་བས་སྒྲ་ སྣས་དྲི་ ལྕེས་རོ་ ལུས་ཀྱིས་རེག་བྱ་མི་འཛིན་པས་རྣམ་པར་སྤངས་ཞེས་པའོ། །དེ་ཡང་སྨན་གྱིས་ཕན་མ་ཐོགས་པ་དང་། སྨན་པ་དང་རིམ་གྲོ་གཞན་དག་ཀྱང་ཁ་སྐྱངས་ནས་དེ་ལ་འབྲོས་པ་ལྟ་བུ་ལས་གཞན་ཐབས་ཡང་བསམ་དུ་མེད་དེ། སྔ་མ་ལག་པའི་ལས་ཀ་དང་རྐང་པས་འགྲུལ་བགྲོད་སོགས་བྱེད་དུ་ཡོད་ཀྱང་སྐབས་འདིར་སྐྱོད་ལ་དལ་བ་ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་རྣམས་དང་དབུགས་ནི་རང་དབང་མེད་པར་མཐུ་ཡིས་གཡོབ་ཅིང་ངར་བར་བྱེད་དུས་ཉེ་དུ་འབྲེལ་བས་མལ་མཐའ་བསྐོར་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུང་ན་ཡང་མི་འཆི་བའི་བཤོལ་འདེབས་ཀྱི་ལྕགས་ཀྱུས་བཟུང་ནས་སྡོད་པའི་བརྟན་པ་བྲལ་བར་འགྱུར་བའོ། །དེའི་དབུགས་ཀྱི་འགྱུ་བ་རྟ་རྔའི་རྩེ་ལྟ་བུ་དེ་འཆི་བདག་གི་དགྲ་སྟ་རྣོན་པོས་གཟས་པའི་བཀས་པར་གྱུར་པས་གསོན་པོའི་དུས་ལྟར་མ་ཡིན་པས་མཛེས་པ་སྤངས་པའི་སོ་ཞོ་ངོམ་པ་བཞིན་དུ་ལས་དབང་གི་དགེ་སྡིག་གང་ཡོད་ལྟར་སྲིད་པའི་མུན་ནག་སྟུག་པོར་འཇུག་དགོས་པའོ། །ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་ཀྱི་ལེའུ་གཉིས་པའི་བསྡུས་འབྲེལ་ལོ། ལེའུ་གཉིས་པ།
Chinese
四大种圆满安住，即平衡之时疾病少，然若四大种错乱，则为病所扰。世间之财富受用等圆满，以缘起之理显现增上者，大多亦将衰败而坏灭，无论时至未至，死神夺命无有延缓，迅速到来。何时，即彼时，于阎罗战场战败而临终者，因业力故，需于无怙无援之悬崖奔逃，漂泊于有之中阴。彼时，舍弃生机与诸根之相，眼不观色，耳不闻声，鼻不嗅香，舌不尝味，身不觉触，故云舍弃。复又，药石罔效，医师及其他仪轨亦束手无策，如逃离彼者一般，别无他法可想。先前手能劳作，足能行走等，然此时四肢迟缓，气息亦不由自主，为业力所牵引，喘息之时，亲友眷属围绕床边，虽为痛苦所煎熬，亦无不死之祈祷，如被铁钩抓住般，失去安住之稳固。其气息之动摇如马尾之端，为死主之利斧所砍断，与生时不同，如舍弃美貌而露出牙齿一般，需随业力之善恶，进入有之浓厚黑暗中。功德宝藏之第二品之简略关联。 第二品。
English
When the four elements are in perfect harmony, there is little illness during balanced times. However, if these four elements become disordered, they are disturbed by illness. Most of the worldly wealth and enjoyment that appear to increase through the principle of dependent origination will also decline and perish. Whether the time has come or not, the attack of death on life is swift and without delay. When that time comes, those who are defeated on the battlefield of Yama and are about to die must, due to karma, run to a cliff without protectors or allies, and wander in the bardo of existence. At that time, having abandoned the vitality of life and the appearance of the senses, the eyes do not see forms, the ears do not hear sounds, the nose does not smell odors, the tongue does not taste flavors, and the body does not perceive tactile sensations, hence the term abandonment. Furthermore, medicine is ineffective, and doctors and other rituals are also helpless, as if fleeing from the dying person, and there is no other way to think. Previously, the hands could work and the feet could travel, but at this time the limbs are slow, and the breath is involuntarily moved and gasped by karma. When gasping for breath, relatives and friends surround the bedside, and although tormented by suffering, there is no prayer for immortality, and one loses the stability of dwelling, as if caught by an iron hook. The movement of that breath, like the tip of a horse's tail, is cut off by the sharp axe of the Lord of Death, and unlike the time of life, like showing teeth that have abandoned beauty, one must enter the thick darkness of existence according to the good or evil of karma. A brief summary of the second chapter of the Treasury of Qualities. Chapter Two.