Tibetan
ལྟར་སྤངས་ཐོབ་བྲལ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམསཿ བདེ་བར་གཤེགས་པ་རིག་པའི་སྙིང་པོ་ཅནཿ རྒྱུད་ལ་གནས་ཀྱང་བཅོས་མའི་གཟེབ་ཀྱིས་བཅིངསཿ ཇི་ལྟར་སྒོམས་བཞིན་ སྙིང་པོའི་དོན་ལ་སྒྲིབཿ རྩ་བྲལ་ངོ་བོ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ལཿ ཤེས་བྱ་སྐྱེ་འགག་མེད་པར་སྒྲོ་བཏགས་པསཿ གཟུགས་མེད་གཟུགས་སུ་བཅོས་པ་ཇི་བཞིན་དུཿ རྣལ་མའི་དོན་ལས་གཡེལ་བ་ཉོན་རེ་མོངསཿ འགའ་ཞིག་དྲན་བསམ་འཕྲོ་འདུ་ཆད་པའི་རྗེསཿ ཆེད་འཛིན་གཉེན་པོས་བསླད་པའི་སྟོང་སྒོམ་གཟུགསཿ འབད་པས་གཅུར་གྱིས་སྒོམ་པས་ཨ་ཐང་ཆདཿ སྲོག་རྩར་ལས་རླུང་འཇུག་པའི་གེགས་སུ་ཆེཿ ལ་ལ་རྣལ་མའི་ངོ་བོ་མ་མཐོང་བཞིནཿ རྣལ་མའི་ཚིག་གིས་བསླུས་པའི་ལུང་མ་བསྟནཿ དྲན་བསམ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་གཏི་མུག་ལཿ སྒོམ་གྱི་ངོ་བོར་འཛིན་པ་ཤིན་ཏུ་འཁྲུལཿ ཁ་ཅིག་འགྱུ་དྲན་སེམས་སུ་ཤེས་པའི་བློསཿ དྲན་བསམ་འཕྲོ་འདུའི་ཕྱི་ལ་རྣམ་རྟོག་ཅིངཿ སྐྱེ་འགག་གྲངས་སུ་འདེབས་པའི་བསམ་གཏན་དེསཿ ལོ་བརྒྱར་བསྒོམས་ཀྱང་འཁྲུལ་བའི་འཁོར་ལོར་འཕྱནཿ ཕལ་ཆེར་རྩོལ་སྒྲུབ་ཁོ་ན་དགྲར་ལངས་ཏེཿ བསྒོམས་ན་མི་བདེ་སྣ་ཚོགས་ཟུག་རྔུ་ལྡངཿ མ་བསྒོམས་རང་ངོ་མ་ཤེས་འཁྲུལ་པར་འབྱམསཿ དེས་ཀྱང་མ་བཅོས་རྣལ་མའི་དོན་ལ་གཡེལཿ ཀྱེ་ཧོཿ དེ་ཀུན་སོ་སྐྱའི་ཉམས་ལས་མི་འདའ་བསཿ ད་ནི་སྒོམ་དང་མི་སྒོམ་གཉིས་ཀའི་བློཿ བཅོས་མའི་རྣམ་རྟོག་ཡིན་པར་ངེས་བྱས་ཏེཿ ད་ལྟའི་སེམས་ལ་ བསྒྱུར་བཀོད་མེད་པར་ཞོགཿ དེ་ཡང་འདུ་བྱེད་བློ་ཡིས་འཚོལ་འཕྲོ་དངཿ བཏང་བཞག་ཆེད་འཛིན་མཐའ་དག་སྤངས་བྱས་ནསཿ ཐད་ཀའི་ཤེས་པ་རྩིས་མེད་རང་ཡན་འདིཿ བཅས་བཅོས་ཕྲི་བསྣན་སྤངས་ལ་རང་སོར་ཞོགཿ དེ་ཚེ་མཚན་མའི་རྣམ་རྟོག་ཅི་ཤར་ཡངཿ གང་ཤར་མི་ལྟ་ཤར་མཁན་ངོས་བཟུང་ལཿ སྤང་ལ་བེ་ཕུར་བཏབ་པ་ཇི་བཞིན་དུཿ ཤེས་རིག་རང་ཚོད་བཟུང་བ་གནད་དུ་ཟབཿ ཇི་ལྟར་གཤིས་ཀྱི་གནས་ཚུལ་རྗེན་པ་ལཿ འགྲོ་འོང་འཕེལ་འགྲིབ་མེད་པར་གནས་ན་ཡངཿ དེར་འཛིན་གཉེན་པོའི་གཟེབ་དང་མ་བྲལ་ནཿ ཡིད་དཔྱོད་ཐེག་པའི་གནས་ལུགས་དག་ཏུ་གོལཿ དེ་ཕྱིར་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པའི་ཐ་སྙད་ཀུནཿ རྣལ་མའི་དོན་ལ་བློ་ཡི་སྤུན་པ་སྟེཿ དྲན་འཛིན་རྩོལ་པའི་གཉེན་པོ་དབྱིངས་སུ་ནུབཿ ཡེངས་དང་མ་ཡེངས་མེད་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཅནཿ སྤྲོ་བསྡུ་བསལ་བཞག་མེད་པའི་རང་ཡན་པཿ འབད་རྩོལ་སྤྲོས་པ་ཀུན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངསཿ བསམ་དང་བསམ་བྱེད་མེད་པའི་གཏེར་ཆེན་པོཿ གདོད་ནས་སངས་རྒྱས་མེད་པར་ཤེས་པ་དེཿ འདོན་པ་ཡེ་ནས་ཟད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཅནཿ འཁོར་
Chinese
如是断绝证得之菩提心，具有善逝智慧之精华，虽安住于自续，却被虚假之匣所束缚，如何修习之时，遮蔽了精华之义。于离根无自性之法性上，以能知无生灭而妄加执着，犹如将无形改造为有形一般，远离了真实之义，多么迷惑啊！有些人在断绝了忆念思虑的散乱之后，以刻意执着的对治来玷污空性之修习，以努力压制而修习，精疲力竭，成为命脉中业气入内的障碍。有些人未见真实之自性，却被真实之词句所欺骗，成为无记之状态，于忆念思虑隐没的愚痴中，执着为修习之自性，极其错误。有些以了知流转忆念为心之智慧，于忆念思虑散乱之外而分别，以生灭计数之禅定，纵然修习百年，亦漂泊于错谬之轮中。大多数勤作苦行唯成仇敌，修习则生起各种不适之痛苦，不修习则不识自性而漂泊于错谬之中，因此也远离了未作矫饰之真实义。奇哉！彼等皆未超越凡夫之行境，故如今当了知修与不修二者之心，皆为虚假之分别，于当下之心，不作改变而安住。彼亦以造作之智慧寻求散乱，并断绝放下、安住、刻意执着等一切，于直接之觉性，不作理睬而任其自如，于增损、取舍皆不作，安住于自性之中。彼时，无论显现何种相之分别，皆不观其所显现，而认定显现者，犹如于草地上打入木桩一般，觉性保持自持，至关重要。如是于本性之本来状态中，虽无有来去增减而安住，然若未脱离执着对治之匣，则误入意念度量之境地。是故，见、修、行之名言，皆为真实义上智慧之束缚，忆持勤作之对治消融于法界，具有无散乱与非散乱之行为，具有无收放、舍弃、安住之自如，于一切努力造作之戏论中超越之法界，无有思与能思之大宝藏，了知本初即是成佛者，乃是言说本已穷尽之法性，轮
English
Thus, the bodhichitta that is devoid of abandonment and attainment, possessing the essence of the Sugata's wisdom, although abiding in one's own continuum, is bound by the artificial box. How can one meditate while obscuring the meaning of the essence? On the nature of reality that is rootless and devoid of self-nature, one falsely imputes knowable things as being without arising and ceasing. Just as one transforms the formless into form, one deviates from the true meaning, how deluded! Some, after cutting off the distractions of memory and thought, defile the meditation on emptiness with contrived clinging to antidotes. They exhaust themselves by meditating with forced suppression, which becomes an obstacle to the entry of karmic winds into the life force. Some, without seeing the true nature of reality, are deceived by the words of reality and become non-committal. In the ignorance where memory and thought are hidden, they cling to it as the nature of meditation, which is extremely mistaken. Some, with the intellect that understands the flow of memory as mind, conceptualize outside the distractions of memory and thought. With the meditation that counts arising and ceasing, even if they meditate for a hundred years, they will wander in the wheel of delusion. Most often, effort and striving become enemies, and when they meditate, various uncomfortable pains arise. If they do not meditate, they do not recognize their own nature and wander in delusion. Thus, they also deviate from the unadorned true meaning. Alas! All of these do not transcend the realm of ordinary beings. Therefore, now, when one realizes that the mind of both meditating and not meditating is a false conceptualization, one should leave the present mind without alteration. Furthermore, one should abandon the scattering of seeking with fabricated intellect, and all of letting go, abiding, and contrived clinging. In this direct awareness, one should disregard and let it be free, without adding, subtracting, accepting, or rejecting, and abide in its own state. At that time, whatever conceptual thoughts of signs may arise, one should not look at what arises, but recognize the one who arises. Just as one drives a stake into the ground, it is crucial to maintain self-control of awareness. Although one abides in the natural state of being as it is, without coming, going, increasing, or decreasing, if one does not escape from the box of clinging to antidotes, one will err into the realm of intellectual measurement. Therefore, all the terms of view, meditation, and conduct are fetters of the intellect on the true meaning. The antidotes of memory, holding, and effort dissolve into the dharmadhatu, possessing the conduct of non-distraction and non-non-distraction, possessing the freedom of non-gathering, non-abandoning, and non-abiding, the dharmadhatu that transcends all the elaborations of effort and striving, the great treasure that is without thought and thinker, the knowledge that from the beginning is the Buddha, is the nature of reality where speech is already exhausted, the wheel.
Tibetan
བའི་རྩ་བ་རུལ་བའི་ཁྱད་ཆོས་ཀྱིཿ མྱ་ངན་དབྱིངས་སུ་སངས་པའི་གུ་ཡངས་པཿ བདེན་རྫུན་མཐའ་ལས་ འདས་པའི་སྟོང་པ་ཉིདཿ ཤར་གྲོལ་རང་གྲོལ་ཅེར་གྲོལ་ཆེན་པོའི་དོནཿ རྟོགས་ན་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་གཉིས་སུ་མེདཿ ང་དང་ཐ་དད་མེད་པར་སངས་རྒྱའོཿ རྩོད་དུས་གསང་བ་ཆེན་པོའི་མན་ངག་གནདཿ ཡིད་དཔྱོད་ཐེག་པའི་གཞུང་དང་འདྲེས་པའི་ཚེཿ ང་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རིག་འཛིན་གྱིསཿ ང་ཡི་དགོངས་པ་གཏན་ལ་འདེབས་པར་བྱེདཿ རིགས་གསུམ་སེམས་དཔའི་རྣམ་སྤྲུལ་ཆོས་འདིའི་བདགཿ ལས་འཕྲོ་སྐལ་བ་ཅན་གྱིས་སྤྱོད་པར་ཤོགཿ ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་དགོངས་ཉམས་ལསཿ གོལ་ས་བཅད་པའི་ལེའུ་སྟེ་གསུམ་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱིས་རྫོགས་སོཿ ས་མ་ཡཿ དྷ་ཐིམཿ ཀློང་ཆེན་སྙིང་གི་ཐིག་ལེ་ལསཿ ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་དགོངས་ཉམས།
Chinese
腐烂根源的特性啊！ 于悲伤法界中觉醒的广阔性啊！ 超越真假边际的空性啊！ 顿脱、自脱、直脱的伟大意义啊！ 若能证悟与诸佛无二无别！ 与我无别而证得佛果啊！ 争斗时大秘密的口诀要点啊！ 当与心识思辨的教理相混杂时！ 与我无二无别的持明者们！ 将确定我的密意！ 三族姓尊菩萨的化身，此法的拥有者！ 愿具业缘福分者享用！ 于普贤王如来的意境体验中！ 截断歧途之章，以第三品之自性圆满矣！ 萨玛雅（藏文，梵文天城体：समय，梵文罗马拟音：samaya，誓言）！ 达提（藏文，梵文天城体：धा，梵文罗马拟音：dhā，持）提（藏文，梵文天城体：थिं，梵文罗马拟音：thiṃ，融入）！ 出自《龙钦心髓》中：普贤王如来的意境体验。
English
Ah, the characteristic of the root of decay! Ah, the vastness of awakening in the realm of sorrow! Ah, the emptiness that transcends the limits of true and false! Ah, the great meaning of sudden liberation, self-liberation, and direct liberation! If one realizes, there is no difference from all the Buddhas! May one attain Buddhahood without separation from me! Ah, the key points of the great secret oral instructions in times of strife! When mixed with the teachings of intellectual speculation! The Vidyadharas inseparable from me! Will ascertain my intention! The embodiment of the three-family Bodhisattvas, the owner of this Dharma! May those with karmic connections and fortune enjoy it! From the experiential realization of Samantabhadra! The chapter that cuts off the wrong paths is completed with the nature of the third chapter! Samaya (藏文，梵文天城体：समय，梵文罗马拟音：samaya，Vow)! Dha (藏文，梵文天城体：धा，梵文罗马拟音：dhā，Hold) Thim (藏文，梵文天城体：थिं，梵文罗马拟音：thiṃ，Absorb)! From the Longchen Nyingtik: The Experiential Realization of Samantabhadra.