Tibetan
གཏམ་ཚོགས་ལེའུ་རེ་དགུ་པ། བརྟོན་པ་བཞི་ལྡན་གྱི་གཏམ་ལོག་རྟོག་གི་གཉེན་པོ། གཏམ་ཚོགས་ལེའུ་རེ་དགུ་པ། བརྟོན་པ་བཞི་ལྡན་གྱི་གཏམ་ལོག་རྟོག་གི་གཉེན་པོ། བརྟོན་པ་བཞི་ལྡན་གྱི་གཏམ་ལོག་རྟོག་གི་གཉེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ། རྡོ་རྗོ་སྙིང་པོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །རིག་པ་རང་ཤར་ལས། །གནས་ལུགས་ཡིད་དཔྱོད་ལས་འདས་པར་སྟོན་པའི་རྡོ་རྗེའི་གད་མོ་ཆེན་མོ་བཅུ་གཉིས་དང༌། །རྒྱུ་འབྲས་ལ་ཟློ་བའི་ཚིག་ཆེན་པོ་བརྒྱད་བསྟན་པར་དྲང་ངེས་ཤན་མ་ཕྱེད་པ་དང༌། །རྒྱུ་འབྲས་ངེས་དོན་དུ་སེམས་པ་དག་རང་བཞིན་དག་པའི་ཆོས་ལ་ཡིད་གཉིས་ཟ་བའི་ལོག་རྟོག་བསལ་བར་བྱའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་རྡོ་རྗེའི་གད་མོ་ཆེན་པོ་བཅུ་གཉིས་ནི། ཆོས་ཉིད་ཡིད་དཔྱོད་ལས་འདས་པའི་དོན། སྟོན་པ་སྡུད་པ་པོ་ལ་ཅིག་ཅར་དུ་ངོ་སྤྲད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྟོན་ཅིང༌། དེ་ལྟར་སྟོན་པའི་དུས་ཙམ་ནས་སྟོན་བྱ་སྟོན་བྱེད་ཉིད་ལའང་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཀློང་དུ་རྒྱལ་བའི་ཚུལ་གྱི་རྡོ་རྗེའི་ གད་མོ་སྟེ། མཚན་བརྗོད་ལས་ཀྱང་གད་རྒྱངས་ཧ་ཧ་ངེས་པར་སྒྲོག །ཧི་ཧི་ཞེས་སྒྲོགས་འཇིགས་པར་བྱེད། །གད་མོ་ཆེན་པོ་གད་རྒྱངས་ཆེ། །རྡོ་རྗེའི་གད་མོ་ཆེར་སྒྲོག་པ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ཚིག་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ཀྱི་དོན་ནི། ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཚེ་གཤིས་ལ་དགེ་སྡིག་མ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་དཔེས་མཚོན་ནས་བཤད་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་བརྒྱད་དང་བཅས་པའི་གང་ཟག་རང་རྒྱུད་ལྡན་གྱིས་ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དུས་གཅིག་ལ་བསད་པ་དང༌། དེ་ལས་ལྡོག་པའི་དགེ་བ་བསྒྲུབས་པ་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་མེད་ཅེས་རྒྱུ་འབྲས་ཆད་པར་སྟོན་པའི་དོན་མ་ཡིན་ཏེ། དགེ་སྡིག་རྣམ་རྟོག་གིས་བཟོས་པ་ཡིན་པས་ཆོས་ཅན་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་ཞིང༌། དེའི་ལས་འདག་ཚུལ་ལའང༌། མྱོང་བས་འདག་པ། གཉེན་པོས་འདག་པ། བཤགས་པས་འདག་པའི་ཚུལ་གསུམ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་གྱི་རྗེས་སུ་སོན་པའི་ཚེ་སྔོན་བྱས་ཀྱི་ལས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པས་འདག་པའི་ཚུལ་སྐབས་འདིའི་བརྗོད་དོན་ཏེ། ཕུང་པོ་ལྔ་དང་ཚོགས་བརྒྱད་དག་ན་ཀུན་གཞིའི་སྟེང་དུ་ལས་སྔ་མས་བཞག་པའི་བག་ཆགས་ཟད་པས་དགེ་སྡིག་ལ་རྟེན་གཞི་མེད་དེ། དབུས་མ་ལས། དེ་ཡིས་སྡིག་དང་བསོད་ནམས་ཀྱི། །ཆ་གཉིས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ། ། ཞེས་པ་ལྟར། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཤིས་ལ་དེ་ལྟར་མ་གྲུབ་པའི་ཚུལ་འཕགས་པ་སྲིད་པ་འཕོ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་མདོ་ལས་ཀྱང༌། མིག་གིས་གཟུགས་རྣམས་མི་མཐོ
Chinese
第四十九品，依四法的言论，破除邪分别。 第四十九品，依四法的言论，破除邪分别。 名为依四法的言论，破除邪分别。顶礼金刚藏！从《智慧自生》中说，为了破除那些认为实相超越心识，对自性清净之法心存疑惑，以及不区分显密，执著于因果的人的邪分别，这里宣说了十二个金刚大笑，以及阐述因果的八大语。首先，十二金刚大笑，以同时向导师和聚集者介绍的方式，宣说了法性超越心识的意义。像这样宣说之时，从宣说者和所宣说的事物本身，也在法性的空性中获得胜利的金刚笑声。如《名号赞》中所说：“笑声哈哈必定宣，嘿嘿之声令怖畏，大笑之声甚洪亮，金刚笑声大宣扬。”第二个，八大语的意义是，在证悟法性时，以例子来阐述善恶在本性上并不成立的理由。例如，具有八识聚的众生，同时杀死三界的一切有情，与行善积德没有区别，这并不是说因果断灭。因为善恶是由分别念所造作，所以有法会遵循因果。关于业的清净方式，有三种：通过体验来清净，通过对治来清净，通过忏悔来清净。当追随法性胜义谛时，所有先前的业都会因证悟而清净，这是此时的表达意义。五蕴和八识聚中，由于阿赖耶识上先前所留下的习气耗尽，因此善恶没有依据。如《中论》所说：“以彼罪与福，二俱分别故。”正如这样，在法性的本性中，不成立的道理，在《圣者转生经》中也说：“眼不见诸色。”
English
Chapter Forty-Nine: Refuting Wrong Notions with Discourses Based on the Four Reliances. Chapter Forty-Nine: Refuting Wrong Notions with Discourses Based on the Four Reliances. Titled "Refuting Wrong Notions with Discourses Based on the Four Reliances." Homage to Vajragarbha! From Rigpa Rangshar: To dispel the wrong notions of those who think that reality transcends mind, who doubt the naturally pure dharma, and who, without distinguishing between definitive and provisional meanings, cling to cause and effect, here are explained the twelve great vajra laughs and the eight great statements elucidating cause and effect. First, the twelve great vajra laughs explain the meaning of dharmata transcending mind by introducing it simultaneously to the teacher and the assembly. At the very moment of such explanation, the vajra laughter of victory arises from the very act of explaining and the thing being explained, both of which are unestablished in their own nature, within the expanse of dharmata. As it says in the "Namasangiti": "Laughter, haha, is surely proclaimed; hihi is proclaimed, causing terror; great laughter, a great roar; the vajra laughter is greatly proclaimed." Second, the meaning of the eight great statements is that when dharmata is realized, the reasons why good and evil are unestablished in their essence are illustrated with examples. For instance, a being with the eight aggregates of consciousness who simultaneously kills all sentient beings in the three realms is no different from one who performs virtuous deeds. This does not mean that cause and effect are severed. Because good and evil are created by conceptual thought, phenomena follow cause and effect. Regarding the ways of purifying karma, there are three: purification through experience, purification through antidotes, and purification through confession. When following the ultimate truth of dharmata, all previous karma is purified through realization, which is the meaning expressed here. In the five skandhas and the eight aggregates, because the habitual tendencies left by previous actions on the alaya are exhausted, there is no basis for good and evil. As it says in the Madhyamaka: "Because of that, sin and merit, both are conceptual." Just as in this way, the reason for non-establishment in the nature of dharmata is also stated in the Sutra of the Transference of Existence of the Noble One: "The eye does not see forms."
Tibetan
ང་ཞིང༌། །ཡིད་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་མི་རིག་པ། །དེ་ནི་བདེན་པ་མཆོག་ཡིན་ཏེ། །དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་མི་དཔོགས་སོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པའི་དུས། སྲོག་གཅོད་པ་ལ་མཚོན་ན། གསད་བྱ་ནི་མིང་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡིན་ལ། གསོད་བྱེད་ནི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ། དེའི་ལས་རྒྱུན་ལས་འབྲེལ་ཆགས་སུ་རྟོགས་པ་ནི་ཚོར་བའི་ཕུང་པོ། དེ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་བྱེད་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་ནི་ཀུན་འབྱུང་བ་ཅན། དེ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་ཕྱིས་སྡུག་བསྔལ་འདུ་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཉིད་དང་ནམ་ཡང་ལྷན་ཅིག་གནས་པ་མིན་པས་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཚེ་སྔོན་བྱས་ཀྱི་སྡིག་པས་གནོད་པ་བསྐྱལ་བ་མེད་ལ། ཕྱི་མ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ས་བོན་ཀྱང་ཟད་པའི་ཕྱིར་ན། ཇོ་བོ་ལ་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པས་སྡིག་པ་བྱས་ན་གནོད་དམ་མི་གནོད་ཞུས་པས། སྟོང་ཉིད་རྟོགས་ན་སྡིག་པ་བྱ་དོན་མེད་ཅེས་གསུངས་པས་མཚོན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པའི་དུས་ན་ལམ་བདེན་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་བརྒྱད་ལ་བརྟེན་པའི་དགེ་བ་དང་དགེ་བའི་འབྲས་བུ་བདེ་བ་གཉིས་ཀའང་མེད་པས་སེམས་ ཅན་གྱི་ཁམས་རྒྱ་མཚོ་ལ་ཕན་བཏགས་པའི་དགེ་བའང་མེད་ཅེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་མ་རྟོགས་བཞིན་དུ་རྒྱུད་སྡེ་ཟབ་མོའི་དོན་ལ་སྒྲོ་སྐུར་བྱེད་པའི་གཉིས་འཐུང་གཏི་མུག་གི་ལུས་སྟོབས་རྒྱགས་པ་གང་དག་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་འདོམས་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་འདོད་པ་ལྟར་ན། སྟོན་པས་འཁོར་ལོ་དང་པོར་དགེ་སློང་དག་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཀུན་འབྱུང་སྤང་བར་བྱའོ། །འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱའོ། །ལམ་རྒྱུད་ལ་བསྟེན་པར་བྱའོ། །ཞེས་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་ལ་བརྟེན་ནས་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བའི་གཉེན་པོར་འགོག་ལམ་གྱི་བདེན་པ་དྲང་དོན་དུ་བསྟན་བཞིན་དུ། ཡང་འཁོར་ལོ་བར་པའི་ཚེ། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་བ་དང༌། འགོག་པ་དང། ལམ་མེད། ཡེ་ཤེས་མེད། ཐོབ་པ་མེད། མ་ཐོབ་པ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་ངེས་དོན་གྱི་བདེན་པ་གཉིས་བཤད་པའི་འགལ་བ་ལྟག་སྤྲོད་གང་གིས་སྤོང༌། ལར་ཡང་ཆོས་ནི་ཚིག་ལ་མི་རྟོན་དོན་ལ་རྟོན། ཀུན་རྫོབ་ལ་མི་རྟོན་དོན་དམ་ལ་རྟོན། དྲང་དོན་ལ་མི་རྟོན་ངེས་དོན་ལ་རྟོན། རྣམ་ཤེས་ལ་མི་རྟོན་ཡེ་ཤེས་ལ་རྟོན་པའི་རྣམ་འབྱེད་འཕགས་པ་དྲི་མ་མེད་པར་གྲགས་པས་བསྟན་པ་དང༌། མདོ་དང་རྒྱུད་སྡེའི་གསང་ཚིག་རྣམས་མཐའ་དྲུག་དང་ཚུལ་བཞིའི་མན་ངག་ལ་བརྟེན་ནས་གསུང་རབ་བལྟ་བའི་ལྡེ་མིག་མེད་ བཞིན་གྱ་ཚོམ་དུ་བརྒལ་ནས
Chinese
我等。心识诸法不可得，此乃胜义谛，世间不能测。（引用结束）如是未证悟之时，以杀生为例，所杀为名色之蕴，能杀为识之蕴，彼之业流了知为联系乃受之蕴，彼一切之遍行识蕴乃为集起者，依彼等故后乃积聚痛苦。如是之五蕴，与法性亦非恒时相伴，故证悟空性之时，昔所造之罪业亦不能损害，后世趣入之种子亦已穷尽之故。请问尊者，证悟空性后作罪业有损害否？答曰：证悟空性则无作罪业之事。如是为例。如是，证悟法性之时，因已舍弃道谛，故依八识聚之善与善果安乐二者皆无，故有情
English
We. The mind does not perceive phenomena, this is the ultimate truth, the world cannot fathom it. (End of quote) Thus, when not realized, taking killing as an example, what is killed is the aggregate of name and form, what kills is the aggregate of consciousness, the understanding of its karmic flow as a connection is the aggregate of feeling, the all-pervading consciousness aggregate is the origin. Because of these, suffering is accumulated later. Such five aggregates are not always together with the Dharma nature, so when emptiness is realized, past sins cannot harm, and the seeds for future lives are exhausted. When asked, "Venerable, if one commits sins after realizing emptiness, is there harm?" He replied, "If emptiness is realized, there is no need to commit sins." This is an example. Similarly, when Dharma nature is realized, because the path truth is abandoned, both the virtue and the happiness of the virtuous result based on the eight consciousness aggregates are absent, so sentient beings'
Tibetan
་དགག་བསྒྲུབ་དང་ཐེ་ཚོམ་སྤོང་ལེན་ལ་སོགས་པའི་ཀུན་དཀྲིས་དམ་པོས་རང་ཉིད་འཆིང་བ་ལས། གསུང་རབ་འཆིང་བ་མ་ཡིན་པས། ཆོས་མིག་རྡུལ་དང་བྲལ་བ་མ་ཐོབ་བར་དུ་ཕོ་ཚོད་ཀྱི་ཚད་མས་ངེས་དོན་གྱི་གསང་ཚིག་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་གཞལ་ན་རྩ་ལྟུང་དགུ་པའི་ལམ་ནས་ངན་སོང་དུ་འདྲེན་པའི་ཚུལ་འཕགས་པ་རྣམ་པར་འཐག་པ་བསྡུས་པ་ལས། འདི་ལ་མི་བླུན་པོ་ཁ་ཅིག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་མི་ཤེས་ཤིང་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པར་ངའི་ལྡེམ་པོ་དག་ལ་འདི་སྐད་དུ། འདི་ནི་རུང་ངོ༌། །འདི་ནི་མི་རུང་ངོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེ་ལྟ་བུ་དེ་དག་ནི་དམ་པའི་ཆོས་སྤོང་བ་ཡིན། དེ་དག་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་དེས་ན་དེ་དག་ནི་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་པ་ཞེས་པ་འཆད་དོ། །མི་ཕམ་པ་མ་འོངས་པའི་དུས་ཕྱི་མའི་ཚེ། ཕྱི་མའི་དུས་ལྔ་བརྒྱ་པ་ཐ་མ་ལ་དགེ་སློང་དང༌། དགེ་སློང་མ་དང༌། དགེ་བསྙེན་དང༌། དགེ་བསྙེན་མ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་ཁས་འཆེ་བར། སྔོན་མུ་སྟེགས་ཅན་དུ་གྱུར་པ། སྨོན་ལམ་གྱི་དབང་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པ་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་སྤྱོད་པ། གཉེན་ལ་གདུང་བ། རྙེད་པ་དང༌། བཀུར་སྟི་ལ་ཆགས་པ། ཁྱིམ་ལ་སེར་སྣ་བྱེད་པ། ཁྱིམ་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པ། མདོག་ངན་པ། དམན་པ་ལ་མོས་པ། ཀ་བློ་མི་བདེ་བ། མ་གྲག་པ། རིགས་དམའ་བ། ཡོ་བྱད་ལ་ཡོངས་སུ་ཆགས་པ། ཆོས་ལ་བདེ་བར་གནས་པའི་ཟས་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཟས་ལ་ཤིན་ཏུ་རིང་ཞིང་རྣམ་པར་རིང་བ། སྒྱུ་དང་གཡོ་ལ་གནས་པ་དག་གཞན་དུ་སྨྲ་ཞིང་གཞན་དུ་བྱེད་དེ། དེ་དག་མི་ཤེས་བཞིན་དུ་ངེད་ནི་ཤེས་པ་དང་ལྡན་ནོ་ཞེས་ཟེར། མི་མཁས་བཞིན་དུ་ངེད་ནི་མཁས་སོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། ཞེས་དང༌། མི་ཕམ་པ་ང་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་གངྒའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་དུ་འགྲོ་ཞིང་དེར་ཡང་མོས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཆོས་སྟོན་ན། དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་ཁས་འཆེ་བ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དམུ་རྒོད། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པ། བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ། ཐོས་པ་ཉུང་བ་དེ་དག་ངའི་བྱང་ཆུབ་གཉིས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་མ་ཡིན་པ་འདི་ལ་གཉིས་སུ་སྨྲ་སྟེ། འདི་ལ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བསླབ་པར་བྱ། འདི་ལ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བསླབ་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། སེམས་དེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་སོ། །ཆོས་སྤོང་ ངོ༌།
Chinese
以否定、肯定和怀疑、舍取等各种缠缚紧紧束缚自己，经典不是缠缚。在没有获得远离尘垢的法眼之前，如果用凡夫俗子的尺度来衡量究竟意义的伟大密语，就会以第九条根本堕落的途径被引向恶趣。《圣妙吉祥真实名经略释》中说：有些愚笨之人，不了解如来的善巧方便，没有领会其中的含义，却对我的隐晦之语说：这个可以，这个不可以。像他们那样的人，就是舍弃正法，就是诽谤如来。因此，他们被称为堕入地狱的众生。弥勒菩萨，在未来的末世，末世的最后五百年，有些比丘、比丘尼、优婆塞、优婆夷自称是菩萨，他们以前是外道，由于愿力的作用，在如来善说之教法和律藏中出家，却只行持片面之法，贪恋亲友，贪恋利养和恭敬，对家庭吝啬，破坏家庭，相貌丑陋，喜好低劣，心怀不满，默默无闻，出身低贱，完全执着于财物，远离安住于佛法的食物，对于禅定的食物非常疏远，安住于虚伪和狡诈，说一套做一套。他们明明不了解，却说我们具有智慧；明明不精通，却说我们精通。等等。弥勒菩萨，我为了利益众生，前往十方世界如恒河沙数般的刹土，在那里也如其所愿地为众生宣说佛法。那些自称是菩萨，行为粗野的菩萨，诽谤菩萨，说妄语，少闻寡识之辈，对我的两种菩提（智慧和方便）没有完全分开的法义妄加评判，说：这个菩萨应该学，那个菩萨不应该学。他们以这种心态诽谤如来，舍弃正法。
English
Bound by the tight knots of negation, affirmation, doubt, acceptance, rejection, and so on, the scriptures are not binding. Until the Dharma-eye, free from dust, is attained, measuring the great secret words of definitive meaning with the measure of ordinary people will lead to the lower realms through the path of the ninth root downfall. In the condensed version of the 'Arya Manjushri-Namasamgiti,' it says: 'Some foolish people do not understand the Tathagata's skillful means, nor do they comprehend their meaning. They say of my ambiguous words, "This is permissible, this is not permissible." Such people abandon the holy Dharma and slander the Tathagata. Therefore, they are said to be beings of hell.' Maitreya, in the future final age, in the last five hundred years of the final age, there will be monks, nuns, laymen, and laywomen who claim to be Bodhisattvas, who were formerly non-Buddhists. Due to the power of their aspirations, they will ordain in the well-spoken teachings and Vinaya of the Tathagata, but will practice only one-sidedly, longing for relatives, attached to gain and honor, stingy towards their families, disrupting families, ugly in appearance, fond of the inferior, with uneasy minds, unknown, of low birth, completely attached to possessions, devoid of all food that brings comfort in the Dharma, extremely distant from the food of Samadhi, dwelling in deceit and cunning, saying one thing and doing another. Though they do not know, they say, 'We possess knowledge.' Though they are not skilled, they say, 'We are skilled.' And so on. Maitreya, for the sake of benefiting sentient beings, I go to worlds in the ten directions as numerous as the sands of the Ganges, and there I teach the Dharma to sentient beings according to their inclinations. Those who claim to be Bodhisattvas, wild Bodhisattvas, slander Bodhisattvas, speak falsely, and have little learning, discriminate against this, which is not completely separated by my two Bodhis (wisdom and skillful means), saying, 'This a Bodhisattva should learn; this a Bodhisattva should not learn.' With such a mind, they slander the Tathagata and abandon the Dharma.