Tibetan
གསུང་རྟེན་ཡི་གེའི་རྣམ་པར་བཞག གསུང་རྟེན་ཡི་གེའི་རྣམ་པར་བཞག ༈ གཉིས་པ་གསུང་རྟེན་ཡི་གེའི་རྣམ་པར་བཞག་པ་ལ་གསུམ། ངོ་བོ། ངེས་ཚིག །དབྱེ་བ་དང་བཅས་པའི་སྒོ་ནས་ལག་ཏུ་བླང་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། ངོ་བོ་ནི་མིང་ཚིག་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའི་གཞིའོ། །གཉིས་པ་ནི། བྱཉྫན་དང་། ཨཀྟར་དང་། ཝརྞ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ལ་དྲངས་ན་གསལ་བར་བྱེད་པ་དང་། མི་འགྱུར་བ་དང་། མཚོན་པར་བྱེད་པས་ན་ཡི་གེ་ཞེས་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི། སྤྱིར་བདག་ཅག་གི་སྟོན་པས་མདོ་སྡེ་ལ་ཆོས་ཕུང་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་དང་། རྒྱུད་སྡེ་ལ་སུམ་ཁྲི་སུམ་སྟོང་དུ་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེའི་ཀུན་ལས་བཏུས་པར་བཤད་ལ། དེ་དག་འབྲི་བའི་གཞི་ནི་གྲོ་གའམ་ཤིང་ཤུན་ནམ་རས་ལ་སོགས་པ་དཀར་པོའམ་ཁ་དོག་བསྒྱུར་བ་གང་ཡང་རུང་བར། གསེར་དངུལ་མཚལ་དང་སྣག་ཚལ་སོགས་པས་བྲིས་ཏེ་པུསྟ་ཀཞེས་རྒྱུད་སྡེ་འགར་སོར་བཅུ་གཉིས་དང་། བརྒྱད་སྟོང་པར་ཚད་མེད་པར་གསུངས་པ་ལྟར་བཞེངས་པ་སྟེ། དེ་ཡི་བདག་རྐྱེན་ཡི་གེ་ལ་རིགས་མི་འདྲ་བ་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞིར་བཤད་ཀྱང་། བོད་ལ་འགྱུར་བ། ཚངས་པའི་ཡི་གེ་ལ༡ཉྩན་དང་། དེ་ལ་༢ཁོང་གསེང་། ཤ་ཆེན་༣གཉིས། དེ་དང་མཐུན་ པར་དྷ་རི་ཀ་ཡི་ཡིག་རིགས་༨ལྔ། དེའི་མགོ་གྱེན་བཟེད་ནཱ་གར་རིགས་མི་འདྲ་བ་༡༤དྲུག །དེའི་མགོ་ཐུར་དུ་བཀུག་པ་ཝ་རྟུལ་སྟེ་ཟླུམ་པོ། ཞེས་པ་ཀླུའི་ཡི་གེ་༡།། རྒྱ་མཚོ་མཐའ་༡༦རྣམས་དང་། །དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་པོ་དེར་དངོས་སུ་མི་འདྲེན་པ། ཀཤྲཱིར་རིགས་གསུམ་༡༩། གོ་ཌཱ་༢༠། གྷ་རུ་༢༡ར། སིནྡྷ་༢༢། གྷོ་ལིའི་ཡི་གེ་རིགས་བཅས་༢༤། མ་ག་དྷ་༡༤ཡིག །ཀཾ་མ་ཏའི་ཡི་གེ་༢༦། པུ་༢༧ཀཾ། མརྐོ་ལའི་ཡི་གེ་༢༨། ཟངས་གླིང་༢༩ཡི་གེ །སིདྷ་ཀར་སྲིན་པོའི་ཡི་གེ་༣༠རྣམས་ལས། ཟངས་གླིང་ཡི་གེར་རི་ལོ་བཞི་བོར་མ་གཏོགས། དབྱངས་༡༦དང་། གསལ་༣༤ བྱེད་རྣམས་ཏེ་དེ་ཡང་ཐིག་གི་རིམ་པས་བཅལ་པའི་ལག་ཏུ་ལེན་ཚུལ་ཞྭ་ལུ་ལོ་ཆེན་གྱི་བཞེད་པ་ལྟར་སྐྱོགས་ལོས་མཛད་པ། མཐོང་བ་བརྒྱུད་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱ་ཞིང་། ཡང་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་བསྟོད་པའི་བསྟོད་ཆ་ནས། ཕ་རོལ་ཕྱིན་བཅུ་འཆང་བ་སྟེ། ཞེས་སོགས། ཕར་ཕྱི་ནས། ཤེས་པ། སྟོབས་བཅུ། དབང་རྣམ་བཅུའི་རང་བཞིན། རྣམ་པ་བཅུ་དང་ལྡན་པ་རྣམ་བཅུ་དབང་ལྡན་དང་། སྟོང་ཆེན་གྱི་ཡི་གེ་ལྔ། རྡོ་རྗེ་ཟླ་ཉི་ལ་སྦྱར་བའི་ཚུལ་སོགས་གསུངས་པ། སྒྲུབ་ཚུལ་ཡང་གཡོན་བསྐོར་དུ། ཐིག་ལེ། ཚེག་དྲག ཨ། ཨི། རཾ། ཨུ། ལཾ། མུ། ཀྵ། ཧ་རྣམས་དགོད་
Chinese
语所依文字之安立。 语所依文字之安立。 ༈ 第二，语所依文字之安立分三：本体、词义、以及以分类的方式受持之方法。第一，本体：本体是成就名句之基础。第二，词义：如果从བྱཉྫན་（藏文），ཨཀྟར་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思），ཝརྞ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）之语音来解释，因为具有显明、不变、能诠释之作用，所以称为文字。第三，
English
The Establishment of Speech-Support Letters. The Establishment of Speech-Support Letters. ༈ Secondly, the establishment of speech-support letters has three aspects: essence, definition, and the method of taking them up through classification. First, the essence: the essence is the basis for the formation of names and sentences. Second, the definition: if we derive it from the sounds of byanjan (Tibetan), aktar (Sanskrit), and varna (Sanskrit), it is called letters because it has the functions of clarifying, being immutable, and representing. Third, the classification: in general, our teacher said that there are eighty-four thousand collections of Dharma in the Sutra Pitaka and thirty-three thousand in the Tantra Pitaka, as stated in Yeshe Dorje's 'Collected from All.' The basis for writing these is any white or colored material such as straw, bark, or cloth, written with gold, silver, vermilion, ink, etc., and called 'pustaka' (Sanskrit), which, according to some Tantras, is twelve fingers long, and according to the 'Eight Thousand Verses,' is immeasurable. Although there are said to be sixty-four different types of letters that are the basis for this, those translated into Tibetan include the letters of Brahma, la1nycan (Sanskrit), and dela2khonggseng (Sanskrit), shachen3gnyis (Sanskrit). Similar to these are the eight5 (Sanskrit) types of Dhārika letters. The Nāgara letters with their heads raised upwards number fourteen6 (Sanskrit). The Vartula, with their heads bent downwards, are round. These are called dragon letters1 (Sanskrit). And gyamtso tha16 (Sanskrit), etc. Those not actually counted among the sixty-four letters include the three types of Kashmiri letters19 (Sanskrit), Goda20 (Sanskrit), Gharu21ra (Sanskrit), Sindha22 (Sanskrit), including the Gholi letters24 (Sanskrit), Magadha14 (Sanskrit) letters, Kamata letters26 (Sanskrit), Pu27kam (Sanskrit), Marko letters28 (Sanskrit), Zangling letters29 (Sanskrit), and Sidhakar Rakshasa letters30 (Sanskrit). Among these, except for the four mountain-shaped symbols in the Zangling letters, there are sixteen vowels and thirty-four consonants. These also need to be measured according to the sequence of lines, and the method of taking them up, according to the view of Shalu Lochen, written by Kyoklo, should be learned from the oral tradition. Furthermore, in the praise of the wisdom of Dharma in the 'Name of Perfect Praise,' it says, 'Holding the ten perfections,' etc. After 'par phyi (Sanskrit),' wisdom, the ten powers, the nature of the ten freedoms, the ten freedoms with ten aspects, and the five great emptiness letters, the method of combining vajra, moon, and sun, etc. The method of practice is also in a leftward direction, with dots, tseg drag, A (Sanskrit), I (Sanskrit), Ram (Sanskrit), U (Sanskrit), Lam (Sanskrit), Mu (Sanskrit), Ksha (Sanskrit), Ha, etc., being placed.