Tibetan
གྲུབ་མཐའ་བཞིའི་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ལེགས་བཤད་སྙིང་པོའི་རྒྱན། གྲུབ་མཐའ་བཞིའི་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ལེགས་བཤད་སྙིང་པོའི་རྒྱན། གྲུབ་མཐའ་བཞིའི་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ལེགས་བཤད་སྙིང་པོའི་རྒྱན་ཅེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། །ན་མོ་མུ་ནིན་ཡ། བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཅུང་ཟད་འཆད་ན་བཞི་སྟེ། དང་པོ་བྱེ་སྨྲ་བས། མཛོད་ལས། བཅོམ་པའམ་བློས་གཞིག་པ་ན་དེར་འཛིན་གྱི་བློ་འདོར་དུ་རུང་བའི་ཆོས། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་ནི་བུམ་པ་དང་བུམ་ནང་གི་ཆུ་ལྟ་བུ་སྟེ། བུམ་པ་ནི་རྡུལ་དང་བཅོམ་པ་ན་བུམ་པའི་བློ་མི་འཇུག་ལ། ཆུ་ནི་བློས་རྡུལ་རྫས་ཀྱི་ཆོས་གཞན་བསལ་བས་ནི་བློ་མི་འཇུག་པ་སྟེ། ཀ་བ་ལ་སོགས་པ་ལའང་མཚོན་ནོ། །བཅོམ་པའམ་བློས་གཞིག་པ་ན་དེར་འཛིན་གྱི་བློ་འདོར་དུ་མི་རུང་བའི་ཆོས། དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད། དེའི་མཚན་གཞི་ནི། གཟུགས་དང་༑ རྡུལ་ཕྲ་རབ་དང་། འདུས་མ་བྱས་ལྟ་བུ་སྟེ། གཟུགས་དེ་རྡུལ་དུ་བཤིག་ཀྱང་གཟུགས་ཀྱི་བློ་མི་འདོར་ལ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་ནི་དེ་ལས་ཤིན་ཏུ་བཤིག་རྒྱུ་མེད་ཅིང་། འདུས་མ་བྱས་པ་ཙམ་བློས་གཞིག་ཀྱང་དེ་ལས་མ་འདས་སོ། །གཉིས་པ་མདོ་སྡེ་པས་རྣམ་འགྲེལ་ལས། དོན་དམ་བྱེད་པ་ནུས་པ་གང་། །དེ་འདིར་དོན་དམ་ཡོད་པ་ཡིན། །གཞན་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡོད་པ་སྟེ། །དེ་དག་རང་སྤྱིའི་ མཚན་ཉིད་བཤད། །ཅེས་པས། དོན་དམ་པར་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་ཆོས་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་ནི་བུམ་པ་དང་ཀ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། ལུགས་འདིར་དོན་དམ་བདེན་པ། མི་རྟག་པ། དངོས་པོ། འདུས་བྱས། རང་མཚན་རྣམས་དོན་གཅིག་མིང་གི་རྣམ་གྲངས། ཕན་གནོད་སོགས་ཀྱི་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཞིག་དོན་དམ་བདེན་པར་འདོད་དེ། དེ་ཡང་དངོས་པོ་རྣམས་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པའི་དབང་གིས་ཡིན་ནོ། དོན་དམ་པར་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པའི་ཆོས། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་ནི། ནམ་མཁའ་དང་ཆོས་གང་ཡིན་ཀྱང་དེ་དང་གཅིག་དང་ཐ་དད་སོགས་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་རིགས་རྣམས་ལྟ་བུ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ། རྟག་པ་དངོས་མེད་ཀྱི་ཆོས། འདུས་མ་བྱས། སྤྱི་མཚན་རྣམས་དོན་གཅིག་ཅིང་། ལུགས་འདིར་འདུས་མ་ས་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཡིན་པས། སྟོང་ཉིད་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའོ། །གསུམ་པ་སེམས་ཙམ་པས་ནི། བདེན་གཉིས་སོ་སོའི་མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ་སོགས་ཕལ་ཆེར་རང་རྒྱུད་པ་དང་མཐུན་པ་ཡོད་ཀྱང་། མཚན་གཞི་ལ་མི་མཐུན་པ་ཡོད་དེ། སེམས་ཙམ་པས། གཟུགས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གྱིས་སྟོང
Chinese
四宗的二谛之善说精华庄严 四宗的二谛之善说精华庄严 四宗的二谛之善说精华庄严论著。顶礼牟尼。略述二谛之差别有四。首先是毗婆沙宗：出自《俱舍论》：若摧毁或以理智分析时，能舍弃执著的法，是世俗谛的定义。例如瓶子和瓶中的水。瓶子被粉碎成微尘时，不再有对瓶子的执著。水若以理智去除微尘等其他物质的属性，则不再有对水的执著。柱子等亦可作例。若摧毁或以理智分析时，不能舍弃执著的法，是胜义谛的定义。例如色、极微和无为法。即使将色法分解成微尘，也不会舍弃对色法的执著。极微是无法再进一步分解的。仅以理智分析无为法，也无法超越它本身。其次是经部宗，出自《释量论》： 凡能成办胜义事，于此即是胜义有， 其余皆是世俗有，彼等自共相之说。 因此，能真实成办作用的法，是胜义谛的定义。例如瓶子和柱子等。此宗认为，胜义谛、无常、实物、有为法、自相，这些是同义词。能成办利害等作用的事物，被认为是胜义谛。这是因为他们认为事物是真实存在的。不能真实成办作用的法，是世俗谛的定义。例如虚空，以及任何与该事物是一或异等所有概念范畴。世俗谛、常法、非实物、无为法、共相，这些是同义词。此宗认为，一切无为法都是世俗谛，因此，空性也是世俗谛。第三是唯识宗：二谛各自的定义和分类等，大多与自续派相同，但在例子上有所不同。唯识宗认为，色法是空于外境的。
English
The Ornament of the Essence of Good Explanations on the Two Truths of the Four Tenets The Ornament of the Essence of Good Explanations on the Two Truths of the Four Tenets Herein lies the treatise called "The Ornament of the Essence of Good Explanations on the Two Truths of the Four Tenets." Homage to Muni. To explain the distinctions of the two truths briefly, there are four. First, according to the Vaibhashika school: From the Treasury [Abhidharmakosha]: "A phenomenon such that when it is destroyed or analyzed by the intellect, the mind that apprehends it can be abandoned" is the definition of conventional truth. Examples include a vase and water inside a vase. When a vase is broken into particles, the mind no longer apprehends it as a vase. When water is analyzed by the intellect, removing other qualities like particles, the mind no longer apprehends it as water. This can also be illustrated with pillars, etc. "A phenomenon such that when it is destroyed or analyzed by the intellect, the mind that apprehends it cannot be abandoned" is the definition of ultimate truth. Examples include form, atoms, and the unconditioned. Even if form is broken down into atoms, the mind does not abandon the apprehension of form. An atom cannot be further broken down, and even if the unconditioned is analyzed by the intellect, it is not transcended. Second, according to the Sautrantika school, from the Commentary on Valid Cognition [Pramanavarttika]: Whatever has the power to accomplish an ultimate purpose, Is here considered ultimately existent. The rest is conventionally existent; These explain their own and general characteristics. Thus, a phenomenon that can effectively accomplish a purpose in an ultimate sense is the definition of ultimate truth. Examples include vases and pillars. In this system, ultimate truth, impermanence, entities, conditioned phenomena, and self-characteristics are synonymous. Something that can accomplish purposes such as benefit and harm is considered ultimately true. This is because they believe that things truly exist. A phenomenon that cannot effectively accomplish a purpose in an ultimate sense is the definition of conventional truth. Examples include space and any phenomena that are categorized as one or different, etc. Conventional truth, permanence, non-entities, the unconditioned, and general characteristics are synonymous. In this system, all unconditioned phenomena are conventional truths, so emptiness is also a conventional truth. Third, according to the Cittamatra school: The definitions and distinctions of the two truths are mostly similar to those of the Svatantrika school, but there are differences in the examples. The Cittamatra school believes that form is empty of external objects.
Tibetan
་པ་དང་། ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་ལ་ཀུན་བརྟགས་པའི་ཀུན་ བརྟགས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པ། དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་གཞིར་འདོད་ལ། རང་རྒྱུད་པས་དེ་ལྟར་མི་བྱེད་དོ། །གཞན་ཡང་འདི་པས་དོན་དམ་བདེན་པ་ཐམས་ཅད་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ཡོངས་གྲུབ་དང་གཞན་དབང་གང་རུང་ཡིན་ཞིང་། བདེན་གྲུབ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར། ཡོངས་གྲུབ་རྣམས་ནི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ཡིན་པས་ན་བདེན་གྲུབ་དང་༑ གཞན་དབང་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་དོན་བྱེད་ནུས་པས་ན་བདེན་གྲུབ་ཏུ་བཞེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་དབུ་མ་པར། རང་རྒྱུད་པའི་འདོད་པ་ཕལ་ཆེར་ཐལ་འགྱུར་བ་དང་འདྲ་ཡང་། རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན། ཁྱོད་གང་གིས་རྙེད་པའི་ཚད་མ་ལ་ལྟོས་ཏེ་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིག་ཤེས་ཚད་མར་སོང་བ་དོན་དམ་དང་། ཁྱོད་གང་གིས་རྙེད་པའི་ཚད་མ་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཐ་སྙད་དཔྱོད་པའི་རིག་ཤེས་ཚད་མར་སོང་བ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་འདོད། མཚན་གཞི་ནི་གཟུགས་སོགས་བློས་གཅོད་མེད་སྣང་བའི་དབང་གིས་བཞག་ཙམ་དུ་གྲུབ་པ་དེ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། དེའི་དབང་གིས་བཞག་ཙམ་མ་ཡིན་པར་ཡུལ་རང་གི་སྡོད་ལུགས་ཀྱི་ངོས་ནས་མ་གྲུབ་པ་དེ། དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་གཞིར་འདོད་ཅིང་། གཞན་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ལ། རང་ཉིད་གཙོ་བོར་སྣང་ཡུལ་ དུ་བྱེད་པའི་བློ་ལ་སྣང་བ་དེ་ལྟར་གྲུབ་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་ནི་ཆུ་དང་། ཀ་བུམ་ལྟ་བུ་དང་། འདུས་མ་བྱས་དང་། ཤེས་པ་རྣམས་དང་། ཁ་དོག་ཐམས་ཅད་ལྟ་བུའོ། །རང་ཉིད་གཙོ་བོར་སྣང་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་བློ་ལ་སྣང་བ་དེ་ལྟར་མ་གྲུབ་པར། ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་ནི། སྨིག་རྒྱུའི་ཆུ། མེ་ལོང་གི་གཟུགས་བརྙན། སྒྱུ་མའི་རྟ་གླང་། རྨི་ལམ་གྱི་མི་ལྟ་བུའོ། །གཞན་ཡང་ཐལ་རང་གཉིས་ཀྱི་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་དབྱེ་བ་ཕྲ་མོ་མང་ངོ་། །ཐལ་འགྱུར་བས་དབྱེ་གཞི་ཤེས་བྱ་ལ། དབྱེ་ངོ་བདེན་པ་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་ཤིང་། དེ་ཡང་བདེན་རྫུན་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པ་གང་ཞིག །གཞི་གཅིག་གི་སྟེང་དུ་བདེན་པ་རྣམ་གཅོད་ལ་ཁེགས་ན་བརྫུན་པ་ཡིན་པ་ཡོངས་གཅོད་ལ་གྲུབ། བརྫུན་པ་ཡོངས་གཅོད་ལ་གྲུབ་ན་བདེན་པ་རྣམ་གཅོད་ལ་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་གཉིས་ཕན་ཚུན་སྤངས་འགལ་གྱི་དངོས་འགལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟེང་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པ་དོན་དམ་དང་། ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་ཀུན་རྫོབ་པའི་ངོ་བོ་གཉིས་ཡོད་པ་ཡིན་པས
Chinese
以及，对本体和差别进行遍计的遍计，不由自己的自性所成立，认为是胜义谛的所依处。自续派不这样认为。此外，此派认为一切胜义谛都是实有成立的，因为他们认为凡是圆成实和依他起中的任何一个，都是实有成立所周遍的缘故。圆成实都是究竟的实相，因此是实有成立的，而依他起能够产生自己的果，因此认为是实有成立的缘故。第四，中观派中，自续派的观点大多与应成派相同，但在某种程度上，你依靠什么获得的量，从而成为衡量究竟的理智量，那就是胜义谛；你依靠什么获得的量，从而成为衡量世俗的理智量，那就是世俗谛的体性。所依处是色等，由不被意识所决定的显现的力量而安立的仅仅是假立的，那就是世俗谛；不是由它的力量而安立的仅仅是假立的，而是不由境自身存在方式的角度所成立的，那就是胜义谛的所依处。此外，对于世俗，以自身为主要显现境的意识所显现的那样成立的，是世俗正世俗的体性。所依处是水和柱瓶等，以及无为法和识等，以及一切颜色等。以自身为主要显现境的意识所显现的那样不成立的，是虚妄世俗的体性。所依处是海市蜃楼的水，镜中的影像，幻化的马象，梦中的人等。此外，应成派和自续派的二谛的差别有很多细微之处。应成派认为，在所分的事物所知上，所分的类别确定为二谛，也就是确定为真假两种。在一个基上，如果遮破了真实，那么虚假就成立为遍遮；如果虚假成立为遍遮，那么真实就被遮破，因为二者是互相相违的实体相违。在一切法上，没有自性的就是胜义，在名言中存在的，就具有世俗的体性。
English
and, the pervasion of imputation that thoroughly investigates the entity and the difference, not established by its own nature, is considered the basis of ultimate truth. The Svatantrika does not think so. Furthermore, this school believes that all ultimate truths are established as truly existent, because they hold that whatever is either the perfectly established or the other-dependent, is pervaded by being truly established. The perfectly established are the ultimate reality, therefore they are established as truly existent, and the other-dependent are considered truly existent because they can produce their own results. Fourthly, in the Madhyamaka school, the views of the Svatantrika are mostly similar to those of the Prasangika, but in one aspect, whatever valid cognition you gain that becomes a valid cognition that ultimately investigates, that is the ultimate truth; whatever valid cognition you gain that becomes a valid cognition that investigates conventionality, that is the nature of conventional truth. The basis is form, etc., which is established merely as designated by the power of appearance that is not determined by consciousness, that is conventional truth; and what is not established merely as designated by its power, but is not established from the perspective of the way the object itself exists, that is considered the basis of ultimate truth. Furthermore, for the conventional, the nature of the correct conventional is that which appears to the mind that makes itself the main object of appearance, and is established as such. The basis is water and pillars, pots, etc., as well as the unconditioned and consciousness, etc., and all colors, etc. The nature of the false conventional is that which does not appear as such to the mind that makes itself the main object of appearance. The basis is water in a mirage, images in a mirror, illusory horses and elephants, people in dreams, etc. Furthermore, there are many subtle differences between the two truths of the Prasangika and Svatantrika. The Prasangika believes that on the object of division, knowable, the categories of division are definitely two truths, which are also definitely two, true and false. On one basis, if truth is refuted by exclusion, then falsity is established as a complete exclusion; if falsity is established as a complete exclusion, then truth is refuted by exclusion, because the two are mutually contradictory substantial contradictions. On all phenomena, what is without inherent existence is ultimate, and what exists in name is the nature of conventional.