Tibetan
六大冊之根本教言Ztsa12སྟོང་པ་ཉིད་བདུན་ཅུ་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ། 1-815 ༄༅། །སྟོང་པ་ཉིད་བདུན་ཅུ་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ། ༄༅། །སྟོང་པ་ཉིད་བདུན་ཅུ་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ།། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤཱུནྱ་ཏཱ་སཔྟི་ཀཱ་རི་ཀཱ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། སྟོང་པ་ཉིད་བདུན་ཅུ་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ཞེས་ བྱ་བ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །གནས་པའམ་སྐྱེ་འཇིག་ཡོད་མེད་དམ། །དམན་པའམ་མཉམ་དང་ཁྱད་པར་ཅན། །སངས་རྒྱས་འཇིག་རྟེན་སྙེད་དབང་གིས། །གསུང་གི་ཡང་དག་དབང་གིས་མིན། ། བདག་མེད་བདག་མེད་མིན་བདག་དང་། །བདག་མེད་མིན་པས་བརྗོད་དགའ་མེད། །བརྗོད་བྱ་མྱ་ངན་འདས་དང་མཚུངས། །དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་སྟོང་། །གང་ཕྱིར་དངོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །རང་བཞིན་རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་ པ་འམ། །སོ་སོ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ། །ཡོད་མིན་དེ་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཡིན། །ཡོད་ཕྱིར་ཡོད་པ་སྐྱེ་མིན་ཏེ། །མེད་ཕྱིར་མེད་པ་སྐྱེ་མ་ཡིན། །ཆོས་མི་མཐུན་ཕྱིར་ཡོད་མེད་མིན། །སྐྱེ་བ་མེད་ པས་གནས་འགག་མེད། །གང་ཞིག་སྐྱེས་དེ་བསྐྱེད་བྱ་མིན། །མ་སྐྱེས་པ་ཡང་བསྐྱེད་བྱ་མིན། །སྐྱེས་པ་དང་ནི་མ་སྐྱེས་པའི། །སྐྱེ་བཞིན་པ་ཡང་བསྐྱེད་བྱ་མིན། །འབྲས་བུ་ཡོད་པས་འབྲས་ལྡན་རྒྱུ། །རྒྱུ་ མིན་དང་མཚུངས་མེད་པ་ཡང་། །མེད་དེ་ལ་ཡང་རྒྱུ་མིན་མཚུངས། །ཡོད་མིན་མེད་པའང་མིན་ན་འགལ། །དུས་གསུམ་རྣམས་སུ་འཐད་མ་ཡིན། །གཅིག་མེད་པར་ནི་མང་པོ་དང་། །མང་པོ་མེད་པར་གཅིག་མི་འཇུག ། 1-816 དེ་ཕྱིར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་བའི། །དངོས་པོ་མཚན་མ་མེད་པ་ཡིན། །རྟེན་འབྱུང་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་གང་། །སྡུག་བསྔལ་འབྲས་ཅན་དེ་མ་སྐྱེས། །སེམས་གཅིག་ལ་ཡང་མི་འཐད་ཅིང་། །དུ་མ་ལ་ཡང་འཐད་ མ་ཡིན། །རྟག་མིན་མི་རྟག་མིན་བདག་དང་། །བདག་མིན་གཙང་མིན་མི་གཙང་མིན། །བདེ་མིན་སྡུག་བསྔལ་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་རྣམས་མེད། །དེ་མེད་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞི་ལས། །སྐྱེས་པའི་མ་ རིག་མིན་སྲིད་ལས། །དེ་མེད་འདུ་བྱེད་མི་འབྱུང་ཞིང་། །ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །མ་རིག་འདུ་བྱེད་མེད་མི་འབྱུང་། །དེ་མེད་འདུ་བྱེད་མི་འབྱུང་ཞིང་། །ཕན་ཚུན་རྒྱུ་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ནི། །རང་ བཞིན་གྱིས་ནི་མ་གྲུབ་ཡིན། །གང་ཞིག་བདག་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས། །མ་གྲུབ་དེ་གཞན་ཇི་ལྟར་བསྐྱེད། །དེ་ཕྱིར་གཞན་ལས་གྲུབ་པ་ཡིས། །རྐྱེན་གཞན་དག་ནི་སྐྱེད་བྱེད་མིན། །ཕ་ནི་བུ་མིན་བུ་ཕ་ མིན། །དེ་གཉིས་ཕན་ཚུན་མེད་མིན་ལ། །དེ་གཉིས་ཅིག་ཆར་ཡང་མིན་ལྟར། །ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་དེ་བཞིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་རྨི་ལམ་ཡུལ་བརྟེན་པའི། །བདེ་སྡུག་དང་དེའི་ཡུལ་མེད་པ། །དེ་བཞིན་གང་ཞིག་ ལ་བརྟེན་ན། །གང་ཞིག་རྟེན་འབྱུང་
Chinese
《七十空性论》 顶礼曼殊室利童子！ 安住或生灭，存在或不存在，低劣或平等，或有差别，并非由佛陀或世间自在天的语言所决定，而是由真实的证悟所决定。 无我、非无我、有我，以及非无我所能言说，所言说的与涅槃相同，万物的自性皆空。 因为一切诸法的自性，无论是因缘和合，还是各自独立，都不存在于任何事物中，因此是空性。 因为存在，所以有法不会产生；因为不存在，所以无法也不会产生。由于法不一致，因此既非存在也非不存在。没有生，就没有住和灭。 已经出生的事物不是被创造的，未出生的事物也不是被创造的。正在出生的事物，无论是已生的还是未生的，都不是被创造的。 因为有果，所以有果的因，与无因相同，没有也是如此，与无因相同。如果既非有也非无，那就是矛盾，在三时中都不合理。 没有一，就没有多；没有多，就没有一。因此，缘起的事物没有自性。 十二缘起支，是痛苦的果，它不是产生的。对于一个心识不合理，对于多个心识也不合理。既非恒常也非无常，既非有我也非无我，既非清净也非不清净，既非快乐也非痛苦，因此没有颠倒。 因为没有这些，从四种颠倒中，产生的无明和行也不存在。没有这些，行就不会产生，其余的也一样。无明和行不会无因而生，没有这些，行就不会产生，因为它们是相互依存的，所以这两者在自性上都不是真实的。 如果某事物在自性上不是真实的，它又如何产生其他事物呢？因此，由其他事物所产生的，其他因缘也不是创造者。 父亲不是儿子，儿子也不是父亲，两者并非互不相干，两者也不是同时存在，十二缘起支也是如此。 就像梦境中依赖于所缘境的苦乐以及它们的所缘境不存在一样，那么依赖于什么呢？什么是缘起呢？
English
Seventy Stanzas on Emptiness Homage to Manjushri Kumara! Whether abiding or arising and ceasing, existing or not existing, inferior or equal, or having distinctions, it is not by the power of the language of the Buddha or the Lord of the World, but by the power of true realization. No-self, not no-self, self, and not not-self cannot be expressed. What is expressed is the same as nirvana. The nature of all things is emptiness. Because the nature of all phenomena, whether the collection of causes and conditions, or individually, does not exist in any thing, therefore it is emptiness. Because it exists, the existent does not arise; because it does not exist, the non-existent does not arise. Because the dharmas are inconsistent, therefore it is neither existent nor non-existent. Without arising, there is no abiding or ceasing. That which has arisen is not created, and that which has not arisen is not created. That which is arising, whether arisen or not arisen, is not created. Because there is a result, there is a cause with a result, which is the same as without a cause, and without is also the same, which is the same as without a cause. If it is neither existent nor non-existent, then it is contradictory and not reasonable in the three times. Without one, there is no many; without many, there is no one. Therefore, the phenomena of dependent arising have no characteristics. The twelve links of dependent arising, which are the fruit of suffering, are not produced. It is not reasonable for one mind, nor is it reasonable for many minds. Neither permanent nor impermanent, neither self nor no-self, neither pure nor impure, neither happiness nor suffering, therefore there are no inversions. Because these are not, the ignorance and action that arise from the four inversions do not exist. Without these, action will not arise, and the rest are the same. Ignorance and action do not arise without cause, and without these, action will not arise, because they are interdependent, so these two are not truly self-existent. If something is not truly self-existent in nature, how can it produce other things? Therefore, that which is produced by other things, other conditions are not creators. The father is not the son, and the son is not the father, the two are not unrelated, and the two are not simultaneous, and the twelve links are the same. Just as the suffering and happiness that depend on the objects of dreams and their objects do not exist, then what does it depend on? What is dependent arising? --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
དང་འདིའང་མེད། །གལ་ཏེ་དངོས་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས། །མེད་ན་དམན་མཉམ་ཁྱད་འཕགས་དང་། །སྣ་ཚོགས་ཉིད་ནི་མི་འགྲུབ་ཅིང་། །རྒྱུ་ལས་ཀྱང་ནི་མངོན་འགྲུབ་མིན། །རང་བཞིན་གྲུབ་ན་རྟེན་འབྱུང་གི ། 1-817 དངོས་པོ་མེད་འགྱུར་མ་བརྟེན་ན། །རང་བཞིན་མེད་པ་ག་ལ་འགྱུར། །དངོས་པོ་ཡོད་དང་དངོས་མེད་ཀྱང་། །མེད་ལ་རང་དངོས་གཞན་དངོས་སམ། །དངོས་མེད་འགྱུར་བ་ག་ལ་ཞིག །དེ་ན་རང་དངོས་གཞན་ དངོས་དང་། །དངོས་མེད་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་སྟོང་ཡིན་ན། །འགག་པ་མེད་ཅིང་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ལ། །གང་ལ་འགག་ཅིང་གང་ལ་སྐྱེ། །དངོས་དང་དངོས་ མེད་ཅིག་ཅར་མེད། །དངོས་མེད་མེད་ན་དངོས་པོ་མེད། །རྟག་ཏུ་དངོས་པོའང་དངོས་མེད་འགྱུར། །དངོས་མེད་མེད་པར་དངོས་མི་སྲིད། །དངོས་པོ་མེད་པར་དངོས་མེད་མིན། །རང་ལས་མིན་ཞིང་གཞན་ལས་མིན། །དེ་ ལྟ་བས་ན་དེ་མེད་ན། །དངོས་པོ་མེད་ཅིང་དངོས་མེད་ན། །ཡོད་པ་ཉིད་ན་རྟག་ཉིད་དང་། །མེད་ན་ངེས་པར་ཆད་ཉིད་ཡིན། །དངོས་པོ་ཡོད་ན་དེ་གཉིས་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཁས་བླངས་ མིན། །རྒྱུན་གྱིས་ཕྱིར་ན་འདི་མེད་དེ། །རྒྱུ་བྱིན་ནས་ནི་དངོས་པོ་འགག །སྔར་བཞིན་འདི་ཡང་མ་གྲུབ་ཅིང་། །རྒྱུན་ཆད་པར་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར། །སྐྱེ་འཇིག་བསྟན་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི། །ལམ་བསྟན་མ་ཡིན་ སྟོང་ཉིད་ཕྱིར། །འདི་དག་ཕན་ཚུན་བཟློག་པ་རུ། །མཐོང་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལས་ཡིན། །གལ་ཏེ་སྐྱེ་འགག་མེད་ཡིན་ན། །ཅི་ཞིག་འགགས་པས་མྱ་ངན་འདས། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་སྐྱེ་མེད་ཅིང་། །འགག་མེད་གང་དེ་ཐར་མིན་ནམ། ། 1-818 གལ་ཏེ་འགག་ལས་མྱ་ངན་ཆད། །གལ་ཏེ་ཅིག་ཤོས་ལྟར་ན་རྟག །དེ་ཕྱིར་དངོས་དང་དངོས་མེད་དག །མྱ་ངན་འདས་པར་རུང་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་འགོག་པར་འགའ་གནས་ན། །དངོས་པོ་ལས་གཞན་དེ་ ཡོད་འགྱུར། །དངོས་པོ་མེད་ཕྱིར་འདི་མེད་ལ། །དངོས་པོ་མེད་ཕྱིར་དེ་ལས་མེད། །མཚན་གཞི་ལས་གཞན་མཚན་ཉིད་ལས། །མཚན་གཞི་གྲུབ་པས་རང་མ་གྲུབ། །ཕན་ཚུན་ལས་ཀྱང་མ་གྲུབ་སྟེ། །མ་གྲུབ་མ་ གྲུབ་སྒྲུབ་བྱེད་མིན། །འདིས་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དང་། །ཚོར་དང་ཚོར་བ་པོ་སོགས་དང་། །ལྟ་པོ་བལྟ་བྱ་སོགས་ཅིའང་རུང་། །དེ་ཀུན་མ་ལུས་བཤད་པ་ཡིན། །གནས་མེད་ཕན་ཚུན་ལས་གྲུབ་དང་། །འཆོལ་ ཕྱིར་རང་ཉིད་མ་གྲུབ་ཕྱིར། །དངོས་པོ་མེད་ཕྱིར་དུས་གསུམ་ནི། །ཡོད་པ་མ་ཡིན་རྟོག་པ་ཙམ། །གང་ཕྱིར་སྐྱེ་དང་གནས་དང་འཇིག །འདུས་བྱས་མཚན་ཉིད་འདི་གསུམ་མེད། །དེ་ཕྱིར་འདུས་བྱས་ཉིད་མ་ ཡིན། །འདུས་མ་བྱས་ལའང་ཅུང་ཟད་མེད། །མ་ཞིག་མི་འཇིག་ཞིག་པའང་མིན། །གནས་པ་གནས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མི་གནས་པ་ཡང་གནས་མ་ཡིན། །སྐྱེས་པ་མི་སྐྱེ་མ་སྐྱེས་མིན། །འདུས་བྱས་དང་ནི་ འདུས་མ་བྱས།
Chinese
并且这些也不存在。如果诸法自性本空，那么低劣、平等、殊胜以及种种差别便不能成立，也不能从因中显现。如果自性成立，则有违于缘起。 如果事物不依赖而存在，那么自性又怎么会不存在呢？对于有和无，以及无的自体和他体，又怎么会有无的变化呢？因此，自体、他体以及无，都是颠倒的。如果事物是空性的，那么就不会有灭，也不会有生。对于自性本空的法，又有什么会灭，什么会生呢？ 有和无不能同时存在。如果无不存在，那么有也不存在。有会变成无，无不存在，有也不会存在。没有有，就没有无。既非自生，也非他生。因此，如果无不存在，那么有也不存在；如果无存在，那么有也存在。如果存在，那么就是常；如果不存在，那么就是断。如果事物存在，那么这二者都会成立。因此，不应承认事物存在。 因为有常的过失，所以这些都不存在，因为给予因，事物就会灭亡。如同之前一样，这些也不能成立，并且也会陷入常断的过失。为了显示生灭，佛陀才宣说了道，而不是为了空性。这些彼此相违，是由于颠倒的见解所致。如果生灭不存在，那么什么灭了才能获得涅槃呢？如果自性本无生，那么无灭的法不就是解脱吗？ 如果从灭而获得涅槃，那么如果像另一种情况一样，就是常。因此，有和无都不能成为涅槃。如果灭时还有什么存在，那么就会有不同于事物的存在。因为事物不存在，所以这些也不存在；因为事物不存在，所以也不会有这些。从体相之外的相，体相成立，自体就不会成立。彼此之间也不能成立，不成立的不能作为成立的依据。 通过这些可以解释因和果，感受和感受者等等，见者和所见等等。这些都已经全部解释过了。因为无处可住，并且是互相成立，因为散乱并且自体不成立，因为事物不存在，所以三时都不存在，仅仅是分别念而已。 因为生、住、灭这三种有为法的特征都不存在。因此，有为法本身就不存在。在无为法中也没有任何事物。不坏、不灭、也不是坏灭。住也不是住，不住也不是住。生也不是生，不生也不是生。有为法和无为法都是如此。
English
And these also do not exist. If all phenomena are empty of inherent existence, then inferiority, equality, superiority, and various distinctions cannot be established, nor can they manifest from causes. If inherent existence were established, it would contradict dependent origination. If things exist without dependence, how could inherent existence not exist? For existence and non-existence, and the self and other of non-existence, how could there be a change of non-existence? Therefore, self, other, and non-existence are all inverted. If things are empty, then there will be no cessation and no arising. For that which is empty of inherent existence, what ceases and what arises? Existence and non-existence cannot exist simultaneously. If non-existence does not exist, then existence does not exist. Existence will become non-existence, and if non-existence does not exist, existence will not exist. Without existence, there is no non-existence. Neither self-arisen nor other-arisen. Therefore, if non-existence does not exist, then existence does not exist; if non-existence exists, then existence exists. If it exists, then it is permanent; if it does not exist, then it is necessarily annihilation. Because of the fault of permanence, these do not exist, because giving rise to causes, things will cease. As before, these cannot be established, and it will also fall into the fault of permanence and annihilation. In order to show arising and ceasing, the Buddha taught the path, not for emptiness. These contradict each other, due to inverted views. If arising and ceasing do not exist, then what ceases to attain Nirvana? If there is no inherent arising, then is not the unceasing Dharma liberation? If Nirvana is attained from cessation, then if it is like another situation, it is permanent. Therefore, existence and non-existence cannot be Nirvana. If something remains at cessation, then there will be an existence different from things. Because things do not exist, these also do not exist; because things do not exist, there will be no these. From the characteristic other than the basis, the basis is established, and the self will not be established. They cannot be established with each other, and what is not established cannot be the basis for establishment. Through these, cause and effect, feeling and the feeler, seer and seen, etc., can be explained. These have all been explained. Because there is nowhere to dwell, and they are established with each other, because they are scattered and the self is not established, because things do not exist, the three times do not exist, only conceptual thoughts. Because the three characteristics of conditioned phenomena, arising, abiding, and ceasing, do not exist. Therefore, conditioned phenomena themselves do not exist. There is also nothing in unconditioned phenomena. Not decaying, not ceasing, nor decaying. Abiding is not abiding, and not abiding is not abiding. Arising is not arising, and not arising is not arising. Conditioned and unconditioned phenomena are all like this. --------------------------------------------------------------------------------