Tibetan
ད་པ་རང་གྲོལ་བ་བཞིན། ཤར་གྲོལ་རིས་མེད་དུ་སངས་པས་སླར་གཉེན་པོས་གཅུན་མི་དགོས་ཤིང་། སེམས་སྡེ་ལྟར་རྒྱས་མི་འདེབས། ཀློང་སྡེ་ལྟར་དབྱིངས་ལ་མི་གཏོད་པར་མན་ངག་སྡེ་པའི་རང་བབས་དམིགས་བསམ་ལས་འདས་པའི་མྱོང་ཐོག་ཏུ་ལ་བཟླ་ཞིང་། དེར་གོམས་པ་ན་རིག་པ་སྦྱང་བསྒྲོད་མེད་པའི་ས་ལ་དཔལ་ཡོན་མ་ལུས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོར་གཅིག་བཟླུམས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་བཅུ་དང་། སྔགས་ཕྱི་ནང་གི་བསྐྱེད་རྫོགས་རྩོལ་སྒྲུབ་གྱིས་ས་ལམ་སྒོས་སུ་སྦྱང་བརྩོན་མི་དགོས་ཏེ། ཀུན་བྱེད་ལས། མ་བསྒྱུར་མ་སྦྱངས་རིག་པ་ལྷུན་རྫོགས་པ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་ལམ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ཚེ། སྤྱིར་ཐུན་མོང་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི། བསམ་གཏན་གྱི་གེགས་སྤང་བར་བྱ་བ་རྣམས་ངོས་བཟུང་སྟེ། དེ་སྤོང་བྱེད་གྱི་གཉེན་པོ་བརྟེན་དགོས་པས། དེ་ཡང་རྒྱལ་སྲས་མ་ཕམ་པས། ལེ་ལོ་དང་ནི་གདམས་ངག་རྣམས། །བརྗེད་དང་བྱིང་དང་རྒོད་པ་དང་། །འདུ་མི་བྱེད་དང་འདུ་བྱེད་དེ། །དེ་དག་ཉེས་པ་ལྔ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པས་གེགས་དང་། དེ་སྤོང་འདུ་བྱེད་རྣམ་པ་བརྒྱད། །གནས་དང་དེ་ལ་གནས་པ་དང་། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུའོ། །དམིགས་པ་བརྗེད་པར་མ་གྱུར་དང་། །བྱིང་དང་རྒོད་དང་རྟོག་པ་དང་། །དེ་སྤང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དང་། །ཞི་ཚེ་རྣལ་དུ་འདུག་པའོ། །ཞེས་པས་གཉེན་པོ་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་མཉམ་པར་བཞག་ཚེ་རྣམ་རྟོག་སྔར་ལས་མང་དུ་སོང་བ་ལྟ་བུ་དང་། ཧ་ཕྱད་དེ་བ་ལ་རེས་གནས་རེས་མི་གནས་པ་དང་། གནས་ཀྱང་གཏིིང་ན་ཡིད་བྱེད་ཕྲ་མོ་མི་ཁེག་པ་ཞིག་ཡོད་པ་དེ་གསུམ་ཀ་གནས་པར་རྩོམ་པའི་ལྟས་ཡིན། རྟོག་པ་འཕྲོ་བ་བཀག་པས་མི་ཁེག་ཏེ། མཐའ་མེད་དུ་སྤྲོས་ནས་ཨར་ལ་གཏད་པས་མཐུ་རྡུགས་པའམ། དྲན་ཤེས་ཡེངས་མེད་ཀྱིས་འཕྲོ་བ་རྒྱུན་ཆད་ནས་གནས་པའི་རང་སོ་ཟིན་པ་ཞིག་འོང་བ་ན་དེའི་ངང་ལ་འཇོག་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་རྫིང་ལས་འཕུར་བའི་བྱ་རོག་བཞིན། །བསྐོར་ཞིང་བསྐོར་ཞིང་སླར་ཡང་དེ་རུ་འབབ། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །ཡང་བྱིང་ན་རླུང་རོ་བསལ། ལུས་གནད་སྒྲིམ་ཞིང་ལྟ་སྟངས་གཟེངས་བསྟོད། ཤེས་པ་ངར་བཏགས་ཤིང་རིག་པ་ཧུར་བཏོན་པས་གསེང། རྒོད་ན་ལུས་གནད་ལྷོད་ཅིང་ལྟ་སྟངས་དམད། སེམས་རིག་གློད་ལ་རང་བབས་སུ་འཇོག་པས་དབབ། ལྟངས་ན་ཞི་ལྷག་སོ་སོར་རྩལ་སྦྱངས་ཤིང་། སྐབས་རེར་ནམ་མཁའ་སྤྲིན་མེད་དངས་པའི་ཚེ། ཉི་མ་ལ་རྒྱབ་ཕྱོགས་པས་ནམ་མཁའི་མཐོངས་སུ་ལྟ་སྟངས་གཅུན་ན
Chinese
如現在的自解脫一般。由於原始解脫是無有宗派的成佛，所以不需要再次以對治來調伏，不像心部那樣廣為建立，不像界部那樣安置於法界，而是於訣竅部的自性，超越意念的體驗上不斷練習。在那裡習慣之後，在智慧不需勤修的境界上，一切功德自然成就，為了圓滿合一於智慧的自性，不需要菩薩的十地，以及內外密咒的生圓次第勤作修持來特別修學道位，如《普作王》中所說：「未轉未修，覺性自然圓滿。」就是這樣。如此修持道的時候，總體上共同要了解的是，要認識禪定的障礙並加以避免，因此必須依賴對治。對此，如嘉賽瑪帕瑪所說：「懶惰以及訣竅等，忘失以及沉沒與掉舉，不作與作，這些是五種過患。」以此說明障礙，以及「對治的八種作，住以及住於彼，因以及果亦然。目標未忘失，沉沒與掉舉和分別念，以及對治的現前作，寂止如實安住。」以此說明對治。也就是說，在入定的時候，如果像比以前產生更多分別念，或者有時安住有時不安住，或者安住但深處有細微的作意無法停止，這三者都是開始安住的徵兆。如果阻止念頭的散亂而無法停止，因為無止盡地擴展並交付於勞作而力量衰弱，或者以不散亂的憶念覺知來切斷散亂的延續，而獲得安住的自性，就在那樣的狀態中安住。如云：「如從水池飛起的烏鴉，繞了又繞，最終還是回到那裡。」就是這樣。還有，如果昏沉，就排除氣息，身體端正，抬高視線，提起覺知，努力提起明覺來清醒。如果掉舉，就放鬆身姿，降低視線，放鬆心識，安住在自性中來降伏。總之，應當分別修習止觀，有時在無雲晴朗的空中，背對太陽，應當收攝在虛空的視線中。
English
Like the present self-liberation. Since the original liberation is enlightenment without sectarianism, there is no need to subdue it again with antidotes. It is not like the Mind Division, which is widely established, nor like the Space Division, which is placed in the Dharmadhatu. Rather, it is in the natural state of the Instruction Division, constantly practicing on the experience beyond thought. When one becomes accustomed to that, on the ground of wisdom where all merits are naturally accomplished without cultivation, in order to perfectly unite with the nature of wisdom, there is no need to specially study the ten bhumis of the bodhisattva and the generation and completion stages of inner and outer mantras through diligent effort. As it is said in the All-Creating King, "Without transformation, without cultivation, awareness is naturally complete." That is how it is. Thus, when practicing the path, what should be generally known in common is that one should recognize the obstacles to meditation and avoid them. Therefore, one must rely on the antidote. Regarding this, as Gyalsé Mapam said, "Laziness and instructions, forgetfulness, sinking and agitation, non-doing and doing, these are the five faults." This explains the obstacles, and "The eight actions of the antidote, dwelling and dwelling in it, cause and effect as well. The object is not forgotten, sinking and agitation and conceptual thought, and the manifest action of the antidote, abiding peacefully in serenity." This explains the antidote. That is to say, when entering into meditation, if it seems that more conceptual thoughts arise than before, or sometimes one abides and sometimes one does not, or one abides but deep down there is a subtle intention that cannot be stopped, all three of these are signs of beginning to abide. If one stops the scattering of thoughts but cannot stop it, because one endlessly expands and entrusts it to labor, one's strength weakens, or if one cuts off the continuation of scattering with unscattered mindfulness and awareness, and gains the self-nature of abiding, one should abide in that state. As it is said, "Like a crow that flies up from a pond, circling and circling, it eventually returns there." That is how it is. Also, if there is dullness, exhale the breath, straighten the body, raise the gaze, arouse awareness, and strive to arouse clarity to awaken. If there is agitation, relax the body, lower the gaze, relax the mind, and settle in the natural state to subdue it. In short, one should separately practice shamatha and vipashyana, and sometimes in the clear, cloudless sky, with one's back to the sun, one should restrain one's gaze in the expanse of the sky.
Tibetan
ས་བལྟས་པས། དཔེ་ཕྱིའི་ནམ་མཁའ་སྟོང་མདངས་ཀྱི་སྒོ་ཕྱེས་ནས་དཔེ་ཅན་ནང་ཤེས་པའི་ནམ་མཁའ་རྣམ་པར་དག་པ་ལ། གསང་བ་འོད་གསལ་སྙིང་པོའི་ནམ་མཁའ་གསལ་སྟོང་མཐའ་དབུས་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཉིད་སྐད་ཅིག་ལ་འཆར། ཉམས་ལེན་ལ་ཅུང་ཟད་གོམས་ཤིང་བརྟན་པ་ཐོབ་པ་ན་སྤྱོད་ལམ་ཀུན་དང་བསྲེ་ཞིང་རྐྱེན་སྣ་ཚོགས་དང་བསྲེ། དེས་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རོལ་པར་འཆར། མཉམ་རྗེས་དབྱེར་མེད་རེ་དོགས་ཀྱི་རྩིས་ལས་འདས་ཏེ་ཆོས་ཟད་ཀ་དག་གི་དགོངས་པར་གྲོལ་ལོ། །དེའི་ཚེ་རྣམ་རྟོག་མ་སྤང་གཞི་ནས་གྲོལ་བས་བསྐྱར་ནས་གྲོལ་བྱེད་ཀྱི་འབད་རྩོལ་ཞིག གང་ཤར་རང་སར་གྲོལ་བས་དྲན་འཛིན་གྱི་གཉེན་པོ་མེད། ཡུལ་དྲུག་གཅེར་མཐོང་དུ་རང་གྲོལ་བས་ཤེས་པ་སྔ་ཕྱིའི་འཛིན་པ་དང་བྲལ། བཟང་ངན་ཡོངས་གྲོལ་དུ་ཤེས་པས་ཕྱོགས་འཛིན་དང་བླང་དོར་ཟད་པའི་གདེངས་ཐོབ་སྟེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། རང་རིག་རྟོག་པ་ཀུན་བྲལ་བ། །གྲོལ་ལུགས་ཆེན་པོ་བཞི་དང་བཅས། །ཡེ་ནས་གྲོལ་བས་བསྐྱར་གཞི་མེད། །ངང་གིས་གྲོལ་བས་གཉེན་པོ་མེད། །ཅེར་གྱིས་གྲོལ་བས་མཐོང་སར་ཡལ། །ཡོངས་སུ་གྲོལ་བས་འབད་རྩོལ་མེད། ཅེས་སོ། །དེ་ལྟར་གྲོལ་བ་ཞེས་སུ་བཏགས་པའི་ཤེས་པའམ་རྟོག་པ་ཡང་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་གང་དུ་ཡང་མི་འགྲོ། གང་ནས་ཀྱང་མ་འོང་། རྒྱུ་རྐྱེན་ཡུལ་འདས། སྟོང་གསལ་མེ་ལོང་གི་གཟུགས་བརྙན་བཞིན་ཇི་ལྟར་ཤར་ཡང་གཞི་ལ་ཕན་གནོད་མེད་པར་ཕྱོགས་རིས་དང་འཛིན་རྩོལ་གྱི་གཟའ་གཏད་བྲལ་བའི་གང་ཤར་གཏད་མེད་རྩ་བྲལ་གྱི་རིག་པ་རང་ཐོག་ཉིད་དུ་རང་ཤར་དུ་འདུག་པས་རང་གྲོལ་དུ་གྲོལ། །ངེས་མེད་དུ་འདུག་པས་འཛིན་མེད་དུ་གྲོལ། ཡེ་གྲོལ་དུ་འདུག་པས་གཞི་བྲལ་དུ་གྲོལ། ཐོག་བབ་ཏུ་འདུག་པས་བཅར་ཕོག་ཏུ་གྲོལ། ཤར་ཐོག་ཏུ་འདུག་པས་སྣང་སྟོང་དུ་གྲོལ་ནས་ཤར་གྲོལ་རིས་མེད་མཉམ་པ་ཆེན་པོར་མ་བསྒོམ་ཀ་དག་གདོད་མའི་གནས་ལུགས་མངོན་གྱུར་དུ་གྲོལ་བར་འགྱུར་བའོ། །དེ་ཡང་ཐལ་འགྱུར་ལས། རང་སེམས་གྲོལ་བ་ཞེས་བྱ་བ། །གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་སོང་བ་མེད། །གང་གིས་བཀྲོལ་བ་མེད་པའི་སེམས། །གཞི་ནས་རྫོགས་པས་འགྲོ་འོང་མེད། །བརྟགས་པས་མ་རྙེད་རྒྱུན་ཆད་མེད། །གཞི་རྩ་བྲལ་བས་སྟོང་གསལ་གནས། །རང་གསལ་གནས་པའི་སེམས་ཉིད་ནི། །གནད་ཀྱིས་གྲོལ་བས་ཕྱོགས་རིས་མེད། །དུས་ཀྱིས་གྲོལ་བས་ལྟོས་གཞི་མེད། །འབད་མེད་གྲོལ་བས་བརྩོན་འགྲུས་མེད། ཅེས་གསུངས་སོ། །དེས་ཀ་དག་ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱི་ཟབ་དོན་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ཁྲིད་རྣམས་སོང་ནས། ཉམས་ལེན་གྱི་རྩལ་རང་ཐོག་ཏུ་སྦྱོང་བ། 【处理错误】 [ { "original_tibetan": "ྩལ་རང་ཐོག་ཏུ་སྦྱོང་བ།", "chinese_translation": "在自身上修习。", "english_translation": "Training on oneself." } ] ============================================================
Chinese
观视大地，譬如外在虚空开启空明的门，譬如内在觉知的虚空完全清净，秘密光明心髓的虚空，明空无边，超越一切边际和中心，法性刹那间显现。稍微习惯并获得稳固的修行时，与一切行为相融合，与各种因缘相融合。由此，一切都显现为法性的游舞。无有禅定与出定之分别，超越希冀与恐惧的算计，于法尽本来清净之意中解脱。彼时，不舍弃分别念，从根本上解脱，因此无需再次解脱的努力。任何显现都在自身解脱，因此没有对治忆念的对治。六境赤裸显现中自解脱，因此觉知远离先后之执着。好坏完全解脱中觉知，因此获得断除偏执和取舍的把握。如《顿超》中所说：自明觉知远离一切分别，具足四种大解脱之方式。本来解脱故，无有再次之基础。自然解脱故，无有对治。赤裸解脱故，于见处消失。完全解脱故，无有勤作。如是说。如此名为解脱的觉知或分别念，也仅仅是假立，哪里也不去。从哪里也不来。超越因缘和境。如虚空明镜中的影像，无论如何显现，对基础都没有利益或损害，远离偏袒和执着的努力，任何显现都是无有目标、断绝根本的觉性，在自身本位中自然显现，因此是自解脱而解脱。无有定准地安住，因此是无执着而解脱。本来解脱地安住，因此是无基础而解脱。当下安住，因此是当下击中而解脱。显现当下安住，因此是显空而解脱，显现解脱无有分别，于大平等中，不需修习，本来清净原始之状态显现而解脱。又如《顿超》中所说：所谓自心解脱，不是从一处到另一处。无有任何解脱者之心，从基础圆满故，无有来去。不经寻觅故，无有间断。根基断绝故，安住空明。自明安住之心性，要害解脱故，无有偏袒。时间解脱故，无有依赖。无勤解脱故，无有精进。如是说。由此，本来清净立断之甚深意义的修行引导已经结束。 修行的
English
Looking at the ground, like the outer sky opening the door of emptiness and clarity, like the inner sky of awareness being completely pure, the sky of the secret, luminous essence, clear and empty, beyond all boundaries and centers, the nature of reality dawns in an instant. When one becomes slightly accustomed to and gains stability in practice, one mixes it with all activities and with various circumstances. Through this, everything appears as a play of the nature of reality. Without distinction between meditation and post-meditation, transcending the calculations of hope and fear, one is liberated into the meaning of the exhaustion of phenomena, primordial purity. At that time, without abandoning conceptual thoughts, one is liberated from the ground, so there is no need for the effort of liberating again. Whatever arises is self-liberated, so there is no antidote to mindfulness. The six objects are self-liberated in naked seeing, so awareness is free from grasping at before and after. Awareness is completely liberated from good and bad, so one gains the confidence of exhausting bias and acceptance and rejection. As it says in the Sudden Leap: Self-awareness is free from all thoughts, endowed with four great modes of liberation. Since it is primordially liberated, there is no basis for repetition. Since it is naturally liberated, there is no antidote. Since it is nakedly liberated, it vanishes in the place of seeing. Since it is completely liberated, there is no effort. So it is said. Thus, the awareness or conceptual thought that is labeled as liberation does not go anywhere other than being labeled. It does not come from anywhere either. It transcends causes, conditions, and objects. Like the reflection in a clear, empty mirror, no matter how it appears, it does not benefit or harm the ground, and it is free from partiality and the effort of grasping. Whatever arises is aimless, rootless awareness, abiding in its own place as its own arising, so it is liberated as self-liberation. It abides without certainty, so it is liberated as non-grasping. It abides as primordially liberated, so it is liberated as groundless. It abides as immediate, so it is liberated as struck immediately. It abides as the arising of appearance, so it is liberated as appearance and emptiness. Appearance and liberation are without distinction, and in great equality, without needing to cultivate, the primordial state of original purity is manifested and liberated. Furthermore, as it says in the Sudden Leap: What is called the liberation of one's own mind is not going from one place to another. The mind is without anyone liberating it, since it is perfected from the ground, there is no coming or going. Since it is not found by searching, there is no interruption. Since the root is severed, emptiness and clarity abide. The nature of mind abiding as self-luminous is liberated by the key point, so there is no partiality. Since it is liberated by time, there is no dependence. Since it is liberated without effort, there is no diligence. So it is said. Thus, the instructions for practicing the profound meaning of primordial purity and cutting through have come to an end. The practice of