Tibetan
གྲོས་འདེབས་རང་ཉམས་ལ་ཤར་བའི་གླུ། གྲོས་འདེབས་རང་ཉམས་ལ་ཤར་བའི་གླུ། ན་མོ་གུ་རུ་ཡེ། རྗེ་ཕན་པའི་ལམ་སྟོན་གནོད་པ་བཟློག །གཏན་བདེ་བའི་གནས་ལ་འགོད་མཛད་ཅིང་། །དུས་སྐད་ཅིག་དྲན་ཀྱང་ཉམས་རྟོགས་འཕེལ། །ཕ་བླ་མ་མཆོག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ད་སོམས་དང་བྱ་བྲལ་རྣལ་འབྱོར་པ། །ཡེ་གདོད་མ་ཉིད་ནས་ད་བར་དུ། །ཡུལ་ཁམས་གསུམ་འཁོར་བའི་གྲོང་ཁྱེར་འཁྱམས། །གནས་གང་ལའང་གཏན་གནས་མི་འདུག་ན། །ཡུལ་ཆགས་ཞེན་སྤང་ན་མི་འཐད་དམ། །ཡུལ་ཞེན་ཀྱང་འཆི་ཚེ་བསྐྱུར་ནས་འགྲོ། །ད་གཏན་གྱི་ཡུལ་སྲིད་འགྱུར་མེད་ཅིག །དོན་ཀ་དག་གི་ཀློང་ལ་བསྟེན་རེ་རན། །གནས་རི་ཁྲོད་འགྲིམ་དང་ཆགས་ཞེན་ཅན། །ད་སོམས་དང་བྱ་བྲལ་རྣལ་འབྱོར་པ། །གནས་ཆོས་སྐུའི་ཡང་དགོན་བོར་ནས་ཀྱང་། །ལས་རིགས་དྲུག་གི་དགོན་ཁག་མང་པོ་བཏབ། །དེས་གཏན་བདེའི་འདུག་གནས་མི་གདའ་ན། །དགོན་བཟུང་བློ་སྤོངས་ན་མི་འཐད་དམ། །དགོན་ཐེབས་ཀྱང་འདུས་བྱས་ཞིག་ནས་འགྲོ། །གནས་དགོན་པ་མཆོག་ཏུ་གཞོམ་མེད་ཅིང་། །དོན་གཉུག་མའི་ཡང་དགོན་བཟུང་རེ་རན། །གནས་དབེན་པ་བརྟེན་ཅིག་སྡོད་བློ་ཅན། །ད་སོམས་དང་བྱ་བྲལ་རྣལ་འབྱོར་པ། །གཞི་བློ་འདས་སྟེ་གཏོར་ནས་ད་བར་དུ། །ལས་འཁྲུལ་པའི་བྱ་བ་མང་པོ་བྱས། །བྱ་བྱེད་པས་ཐོན་པ་མ་བྱུང་ན། །ད་བྱེད་བློ་སྤངས་ན་མི་འཐད་དམ། །ལས་བྱས་པ་ཚར་མེད་དོན་གོ་སྟོང་། །དོན་མ་བྱས་ལས་སྟོབས་རྫོགས་པ་ཞིག །བློ་བཟོ་མེད་ངང་དུ་ཉལ་རེ་རན། །སེམས་རྩོལ་བ་ཤིག་ཅིག་སེམས་རྒྱ་ཅན། །ད་སོམས་དང་བྱ་བྲལ་རྣལ་འབྱོར་པ། །ནོར་ལྷུན་གྲུབ་ནོར་བུ་བཞག་ནས་ཀྱང་། །འཁྲུལ་འཁོར་བའི་ཡོ་བྱད་མང་པོ་བཙལ། །དེ་རྙེད་ཀྱང་གཏན་རྒྱགས་མི་འདུག་ན། །ནོར་བཙལ་སྒྲུབ་བཤོལ་ན་མི་འཐད་དམ། །ནོར་རྙེད་ཀྱང་ཆོག་མེད་ནམ་ཕུགས་སྟོང་། །ནོར་ཆོག་ཤེས་ནོར་གྱིས་ཕྱུག་བྱས་ནས། །སེམས་དོན་གཉིས་ལྷུན་གྲུབ་སྒོམ་རེ་རན། །ནོར་བསགས་བློ་སྐྱུངས་ཤིག་སྲེད་པ་ཅན། །ད་སོམ་དང་བྱ་བྲལ་རྣལ་འབྱོར་བ། །དོན་བརྗོད་མེད་སྟོན་ནས་ད་ལྟའི་བར། །ཚིག་ཕན་མེད་བརྗོད་པ་ཅི་ཡང་བྱས། །དེ་འཁྲུལ་བའི་ལོ་མ་ཕན་མེད་ལས། །ཚིག་དོན་ལྡན་འགྲུབ་པ་མི་འདུག་ན། །སྐབས་ཆོས་བཤད་བཞག་ན་མི་འཐད་དམ། །དེ་བཤད་ཀྱང་ཕན་མེད་རང་ཉིད་ངལ། །དོན་བརྗོད་མེད་སྒོམ་ཞིག་ཁ་མང་པོ། །ད་སོམ་དང་བྱ་བྲལ་རྣལ་འབྱོར་པ། །དོན་འཁྲུལ་མེད་རིག་པ་ལྟོར་ཕྱིན་ནས། །ལས་སྲེད་ཞེན་བཟའ་བཏུང་གང་ཡང་སྤྱོད། །དེ་སྤྱོད་ཀྱང་ངོམས་དུས་མི་གདའ་ན། །ཟས་ཟད་མེད་བདུད་རྩིའི་རྒྱ་མཚོ་ཞིག །སེམས་རྣམ་དག་བསམ་གཏན་སྒོམ་རེ་རན། །ཟས་ཆོག་ཤེས་མཛོད་ཅིག་ཞིམ་ལྟོ་ཅན། །ད་སོམས་དང་བྱ་བྲལ་རྣལ་འབྱོར་པ། །ཆོས་རྣམ་དག་ཡེ་ཤེས་བྲལ་ནས་ཀྱང་། །ལུས་གཅེས་འཛིན་སྐྱབས་བྱེད་མཛེས་གོས་རྒྱན། །བློ་ཆོག་ཤེས་རྒྱན་ནོམ་དགོས་ན་ཡང་། །སྟན་དྲོ་འཇམ་མཛེས་པ་མི་འདུག་ན། །ལུས་གཏུམ་མོ་སྦར་བ་མི་འཐད་དམ། །རྒྱན་གོས་བཟང་ལེགས་ཀྱང་ཟད་ཅིང་རྙིང་། །སེམས་རྣམ་དག་ཚུལ་ཁྲིམས་གོས་རྒྱན་ཞིག །གནད་དམ་ཚིག་གཙང་མས་རྒྱན་རེ་རན། །བློ་ཞེན་པ་ཐོངས་ཤིག་འདོད་པ་ཅན། །ད་སོམས་དང་བྱ་བྲལ་རྣལ་འབྱོར་པ། །རང་རོལ་པའི་རིག་རྩལ་ངོས་བཟུང་ནས། །ཁོང་རིས་མེད་འཁོར་བའི་སེམས་ཅན་དག །ལས་ལན་ཆགས་འབྲེལ་གྲོགས་འཁོར་མང་ཡང་། །ཀུན་རོ་མཉམ་གཅིག་ཏུ་འགྲོ་དུས་མེད། །རང་གཅིར་པུར་སྒོམ་ན་མི་འཐད་དམ། །འཁོར་འབྲེལ་བ་མང་ཡང་སོ་སོར་གྱེས། །ཆོས་འཁོར་འདས་དབྱེ་བ་མེད་པ་ཡིས། །དོན་ཉག་གཅིག་སྒོམ་ན་བྱ་རེ་རན། །རང་གཅིག་རྐྱ་ཐུབ་ཅིག་བསམ་རྒྱ་ཅན། །ད་ཡང་གཅིག་རྣལ་འབྱོར་ཚུར་སོམས་དང་། །དོན་ཅི་ལྟར་གྱུར་ཡང་མི་བདེའམ། །རང་གཅིག་པུར་སྒོམ་པས་འཁོར་འདས་གྲོལ། །ཀུན་རང་རྩལ་ཤར་བས་གཉིས་མེད་བདེ། །ལས་ཞེན་པ་བསྐྱུངས་པས་སྲེད་པ་ཞི། །སེམས་གཏེར་མཛོད་བརྡོལ་བས་འཕངས་མེད་བདེ། །ལས་བྱ་བ་བོར་བས་གཟུང་འཛིན་ཞིག །བློ་ཆོས་ཉིད་གསལ་བས་འཛིན་མེད་བདེ། །ལུས་གཅེས་འཛིན་བོར་བས་ནད་གདོན་མེད། །སེམས་འཛིན་པའི་རྒྱ་ལས་གྲོལ་བས་བདེ། །རྫས་ཡོད་ན་སྒྲུབ་པའི་ཆ་རྐྱེན་བྱེད། །ཆོས་དགེ་སྦྱོར་འཕེལ་ཞིང་རྒྱས་པས་བདེ། །ཟོག་མེད་ན་དེས་ཆོག་བག་ཡོད་བསྟེན། །གནད་ཆོག་ཤེས་ནོར་གྱིས་ཕྱུག་སྟེ་བདེ། །དོན་རང་སེམས་རང་ལ་རྫོགས་པ་ལ། །གནད་འདྲི་རྒྱུ་ཐེ་ཚོམ་ཆོད་དེ་བདེ། །དོན་ཇི་བཞིན་བཞག་པ་མ་ལགས་སམ། །བློ་ཆེད་དུ་རྩོལ་སྒྲུབ་མི་དགོས་བདེ། །ཡུལ་ཚོགས་དྲུག་སྣང་བ་ཅི་ཤར་ཡང་། །དོན་གཞན་མིན་རོལ་པར་འཆར་ཏེ་བདེ། །རྐྱེན་བཟང་ངན་སྣང་བ་གང་བྱུང་ཡང་། །བློ་གཉེན་པོ་ཚོལ་མི་དགོས་ཏེ་བདེ། །རྟོག་རོལ་པའི་འཆར་ལུགས་གང་བྱུང་ཡང་། །ཀུན་རང་རིག་ཀློང་དུ་གྲོལ་ཏེ་བདེ། །སེམས་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་ཞི་གནས་ལ། །བློ་མ་རིག་རང་སར་དག་སྟེ་བདེ། །ཆོས་བཟོ་མེད་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ལ། །སེམས་བློ་འདས་ལྷག་མཐོང་ཤར་བས་བདེ། །ཆོས་ཞི་ལྷག་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ཡི། །བློ་གཉུག་མའི་ངང་དུ་གནས་པས་བདེ། །དེང་ཕྱིན་ཆད་རྩལ་སྦྱང་བྱེད་པ་ལ། །དོན་གཞན་ཞིག་ཡིད་སྨོན་
Chinese
自悟之歌 自悟之歌 那摩咕噜耶。（藏文：ན་མོ་གུ་རུ་ཡེ།，梵文天城体：नमो गुरु ये，梵文罗马拟音：Namo guru ye，汉语字面意思：顶礼 गुरु上师耶） 至尊善道之导师，遣除诸般之损害， 安置于恒乐之境，刹那忆念亦增证， 于怙主上师前敬礼。 今且思，离俗瑜伽士， 自原始以来，至今时， 于三界轮回之城中游荡， 然于何处亦无永住之所， 舍弃对家乡之贪恋，不应理耶？ 然家乡之贪恋，临死亦须舍弃而行， 今当依止永恒不变之家园， 于本净之界中安住。 于寂静处修行，然心怀贪恋者， 今且思，离俗瑜伽士， 舍弃法身之寂静处， 然建六道轮回之寺庙众多， 然彼处无有恒乐之居所， 舍弃建寺之念，不应理耶？ 然寺庙之基亦为有为法，终将坏灭， 当依止殊胜不毁之寺庙， 安住于本初之寂静处。 于寂静处修行，然心怀贪恋者， 今且思，离俗瑜伽士， 自基智泯灭以来，至今时， 造作诸多错谬之事业， 然以造作不能解脱， 今舍弃造作之念，不应理耶？ 然所作之事无有穷尽，徒劳无益， 不作而任运成就之事， 当于无作之中安眠。 心怀广大，劳作不息者， 今且思，离俗瑜伽士， 舍弃任运成就之珍宝， 然寻觅诸多轮回之资具， 然彼虽得亦非恒常之资粮， 舍弃寻觅财物，停止修行，不应理耶？ 然财物虽得，不知足则终为空虚， 若知足，则以知足之财而富足， 当修心与义二者任运成就。 积财而心怀吝啬者， 今且思，离俗瑜伽士， 自宣说不可言说之义以来，至今时， 所说之语皆为无益之词， 然彼皆为错谬之枝叶，无有利益， 若无成就具义之语， 舍弃讲经说法，不应理耶？ 然彼虽说亦无利益，徒增自身之劳累， 当修不可言说之义，多言者。 今且思，离俗瑜伽士， 自无有错谬之觉性中流出， 然贪恋享用一切饮食， 然彼虽享用亦无满足之时， 食物耗尽之时
English
A Song of Self-Realization A Song of Self-Realization Namo Guruye. (Tibetan: ན་མོ་གུ་རུ་ཡེ།, Sanskrit Devanagari: नमो गुरु ये, Sanskrit Romanization: Namo guru ye, Literal Chinese meaning: Homage to the guru) Supreme guide on the path of benefit, averting all harm, Placing us in the state of constant bliss, Even a moment's remembrance increases experience and realization, I prostrate to the supreme father lama. Now consider, solitary yogi, From the very beginning until now, Wandering in the cities of the three realms of samsara, If there is no permanent dwelling in any place, Isn't it reasonable to abandon attachment to one's homeland? But attachment to one's homeland must be abandoned at death, Now is the time to rely on an unchanging, permanent homeland, To abide in the expanse of primordial purity. One who frequents solitary retreats, yet is attached and clinging, Now consider, solitary yogi, Having abandoned the solitary retreat of the Dharmakaya, Yet built many monasteries of the six realms of karma, If there is no permanent dwelling of bliss there, Isn't it reasonable to abandon the thought of holding monasteries? But the foundation of monasteries is also conditioned, and will perish, One should rely on the supreme, indestructible monastery, And abide in the solitary retreat of intrinsic nature. One who relies on solitude, yet has a mind of attachment, Now consider, solitary yogi, From the ground of mind ceasing, until now, Many actions of mistaken karma have been done, If liberation has not arisen from doing, Isn't it reasonable to abandon the thought of doing? But actions done are endless and meaningless, An action that is effortlessly accomplished, One should rest in a state of non-doing. One who is diligent and restless, with a vast mind, Now consider, solitary yogi, Having abandoned the spontaneously accomplished jewel, Yet sought many possessions of samsara, If obtaining them does not provide lasting sustenance, Isn't it reasonable to abandon seeking wealth and postpone practice? But even if wealth is obtained, without contentment, the future is empty, If one knows contentment, one is enriched by the wealth of contentment, One should meditate on the spontaneous accomplishment of both mind and meaning. One who accumulates wealth and is stingy, Now consider, solitary yogi, From teaching the inexpressible meaning until now, Whatever words spoken are all meaningless, But those are all mistaken branches, without benefit, If words with meaning are not accomplished, Isn't it reasonable to abandon giving Dharma talks? But even if one speaks, it is without benefit, only tiring oneself, One should meditate on the inexpressible meaning, you who are talkative. Now consider, solitary yogi, Having gone forth from the unfailing awareness of meaning, Yet greedily consumes whatever food and drink, But even if one consumes, there is no time of satisfaction, When food is exhausted
Chinese
乃甘露之海。 心清净禅定修持宜。 知足食乃富足之库，美味佳肴。 现在想想，离俗瑜伽士。 即使正法远离智慧， 身体珍爱，以美丽衣饰为庇护。 即使智慧知足，需要装饰， 若无温暖柔软之垫， 身体拙火，不宜燃烧吗？ 装饰衣物虽好，亦会耗尽陈旧。 心清净，以戒律为衣饰。 要点以清净誓言装饰才好。 放下贪恋，有欲望者。 现在想想，离俗瑜伽士。 认识自性之明觉后， 内心无偏，轮回之众生， 业债关联，友伴虽多， 然皆无一同前往之时。 独自闭关修行不宜吗？ 眷属关系虽多，亦会各自离散。 以法轮回涅槃无分别， 修持唯一要点才好。 独自一人，具足忍耐，心胸宽广。 现在再想想，瑜伽士。 无论发生何事，皆不适吗？ 独自闭关修行，解脱轮回涅槃。 一切自性显现，无二之乐。 舍弃业之贪恋，止息欲望。 心之宝藏开启，无惧之乐。 舍弃业之作为，能取所取寂灭。 智慧法性显明，无执之乐。 舍弃身体珍爱，无病无魔。 心从执着之束缚中解脱，得乐。 若有资具，则成修行之助缘。 佛法善行增长广大，得乐。 若无资具，则安于此，依止谨慎。 要点知足，以财富为富足，得乐。 要点自心圆满于自身， 要点断除疑问犹豫，得乐。 要点如实安住，不是吗？ 智慧无需特意勤作修持，得乐。 无论六根之境显现何物， 皆显现为自性之游舞，得乐。 无论发生好坏之缘起， 智慧无需寻找对治，得乐。 无论生起何种念头之游舞， 皆于自明觉之界中解脱，得乐。 心于安乐明澈无念之寂止中， 智慧无明于自性中清净，得乐。 于无造作任运自成之智慧中， 心超离智慧，胜观生起，得乐。 于止观双运之法中， 智慧安住于本然之状态，得乐。 从今以后，于勤奋修持中， 莫要希求其他意义
English
A sea of nectar. A pure mind is suitable for meditating on samadhi. Knowing enough food is a delicious storehouse. Now think about it, detached yogi. Even if the pure Dharma is separated from wisdom, The body cherishes and protects itself with beautiful clothes and ornaments. Even if wisdom is content and needs decoration, If there is no warm and soft cushion, Isn't it appropriate to ignite the body's inner fire? Even good ornaments and clothes wear out and become old. A pure mind is adorned with the clothes of morality. The key is to be adorned with pure vows. Let go of attachment, you who have desires. Now think about it, detached yogi. After recognizing the wisdom of self-nature, The minds of sentient beings in samsara are impartial, Although there are many karmic debts, connections, friends, and companions, None of them go together at the same time. Isn't it appropriate to practice solitary retreat? Although there are many family relationships, they will separate. With the Dharma, samsara and nirvana are indistinguishable, It is good to practice the only key point. Alone, enduring, and broad-minded. Now think again, yogi. No matter what happens, is it uncomfortable? Practicing solitary retreat liberates samsara and nirvana. All self-nature manifests, the bliss of non-duality. By abandoning attachment to karma, desire ceases. The treasure of the mind opens, the bliss of fearlessness. By abandoning the actions of karma, the grasped and the grasper are pacified. Wisdom and Dharma nature are clear, the bliss of non-attachment. By abandoning the cherishing of the body, there is no disease or demons. The mind is liberated from the bondage of attachment, gaining bliss. If there are resources, they become the conditions for practice. The Dharma and virtuous actions increase and expand, gaining bliss. If there are no resources, then be content with this and rely on caution. The key is to be content and rich with wealth, gaining bliss. The key is that the self-mind is complete in itself, The key is to cut off doubts and hesitation, gaining bliss. The key is to abide in reality as it is, isn't it? Wisdom does not need to be deliberately cultivated, gaining bliss. No matter what appears in the realm of the six senses, It manifests as the play of self-nature, gaining bliss. No matter what good or bad circumstances arise, Wisdom does not need to seek remedies, gaining bliss. No matter what kind of play of thoughts arises, All are liberated in the realm of self-awareness, gaining bliss. In the peaceful abiding of the mind in bliss, clarity, and non-thought, Wisdom and ignorance are purified in their own nature, gaining bliss. In the uncreated, spontaneously arising wisdom, The mind transcends wisdom, and insight arises, gaining bliss. In the Dharma of the union of calm abiding and insight, Wisdom abides in its natural state, gaining bliss. From now on, in diligent practice, Do not desire other meanings