Tibetan
བསམ་གཏན་ལ་འཇུག་པ་བསྡུས་པ། བསམ་གཏན་ལ་འཇུག་པ་བསྡུས་པ། དངོས་དང་དངོས་མེད་རབ་མཁྱེན་ཏེ། སྐུ་མཆོག་མཁའ་འདྲ་བརྙེས་གྱུར་ཀྱང༌། །ཐུགས་རྗེའི་དབང་གིས་ཇི་སྲིད་པར། །འགྲོ་དྲུག་སེམས་ཅན་མུན་འཐོམས་ལ། །ཆོས་ཀྱི་སྒྲོན་མ་སྤོར་མཛད་པ། །དེ་ལ་གུས་པར་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། །ཐ་དད་ལས་ལས་བྱུང་བས་ན། །འདི་ལ་མོས་པའི་སྐྱེ་བོ་འགའ། །ཡོད་སྲིད་དེ་དོན་བདག་གིས་ནི། །བསམ་གཏན་ལ་འཇུག་ཅི་ནུས་བསྡུ། །སྡོམ་ནི། ཚོགས་དང་དམིགས་དང་ཉེས་པ་དང༌། །སྤང་བྱ་གོ་རིམས་བརྟགས་འབྲས་བུ། །དེ་ལ་ཚོགས་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཕྱི་དང་ནང་གི་འོ། །དེ་ལ་ཕྱིའི་མདོར་བསྡུ་ན་ཡིད་དུ་འོང་བའི་ས་ཕྱོགས་སོ། །ནང་གི་ཡང་མདོར་བསྡུ་ན་གཉིས་ཏེ། །མ་ཆགས་པ་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པའོ། །འཇིག་རྟེན་ཆགས་པ་མེད་ལ་མངོན་དགས་འགྲུབ། །ཅེས་ཀྱང་གསུངས་ལ། སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སེམས་གནས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་ཅེས་ཀྱང་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་དམིགས་པ་གང་ཞེ་ན། འདིར་སྐྱེ་བ་མེད་པའོ། །དེ་ཡང་མདོ་སྡེ་ལས་ཆོས་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་སེམས་ལ་གནས་པ། སེམས་ལས་བྱུང་བ། སེམས་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་སྟེ། སེམས་ཤིན་ཏུ་བཅིལ། སེམས་ཤིན་ཏུ་བརྟུལ། ཤིན་ཏུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱས་ནས་ཆོས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང༌། ཤིན་ཏུ་བཅིལ་བ་དང༌། ཤིན་ཏུ་བརྟུལ་བ་དང༌། ཤིན་ཏུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེས་ཆོས་རྣམས་དེ་ལྟར་མཐོང་བས་ རྒྱུ་དེ་དང༌། རྐྱེན་དེ་དང༌། གཞི་དེས་སེམས་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ནན་ཏན་བྱེད་དེ། སེམས་ཉིད་ལ་སེམས་ཉིད་འདོགས་སོ། །སེམས་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་ཞི་བར་བྱེད་དོ། །སེམས་ཉིད་ལ་སེམས་རབ་ཏུ་གཞོག་གོ །དེ་ལྟར་ཞི་བ་ལ་བརྩོན་པས་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། རྩེ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ནས་མཉམ་པར་འཇོག་གོ །སེམས་མཉམ་པར་བཞག་པ་ལ་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བར་གྱུར་ནས་འདོད་པ་དག་ལས་དབེན་པ་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལས་དབེན་པ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང༌། བཅས་པ། དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པ། དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང༌། བདེ་བ་ཅན་བསམ་གཏན་དང་པོར་རྫོགས་པར་བྱ་སྟེ་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་སེམས་ནི་སྐད་ཅིག་མའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་བློས་གཞིགས་ན་མི་གནས་ཏེ། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་ནི་འགགས་པ་དང༌། མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་མ་གྲུབ་ན། ད་ལྟར་གྱི་ཡང་སྐྱེ་བའི་ཆ་དང༌། གནས་པའི་ཆ་དང༌། འགག་པའི་ཆ་གཅིག་ཏུ་མི་འགྲུབ་པོ། །གང་གི་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་མ་གྲུབ་པ་དེས་དུ་མ་ཡང་སྤངས་ཏེ།
Chinese
入禅定略说。 入禅定略说。 真实与非真实完全了知，获得如虚空般的殊胜身。以大悲心的力量，尽其所能，为六道众生处于黑暗中，点燃正法的明灯。我恭敬地向他顶礼。由于各自不同的业力所致，或许有人对此感兴趣。因此，我将尽力简略地阐述入禅定之法。 总摄而言：资粮、所缘、过患，断除之法、次第、观察、果。 其中，资粮有两种：外在的和内在的。 外在的简而言之，是令人愉悦的地方。 内在的简而言之，也有两种：不执着和戒律清净。 经中也说：“于世间无有贪执，则易于成就证悟。” 也说：“以守护戒律之心，行安住之事。” 那么，什么是所缘呢？ 此处指无生。 也就是，经部中说：“一切诸法皆依于心，由心而生，心为先导。心若极度调伏，心若极度柔顺，极度了知，则一切诸法亦将极度调伏，极度柔顺，极度了知。因此，以如是之见解，以彼因、彼缘、彼基，为息灭心而精进，以心调伏心，以心息灭心，以心善加磨砺心。如是精勤寂静，则心将专注一境，专注一境后，便能安住于平等舍。心安住于平等舍后，便生起由远离所生的喜乐，远离诸欲，远离罪恶不善之法，与有分别、有伺察同在，生起由远离所生的喜乐与安乐，圆满成就初禅而安住。”等等。 因此，心是刹那生灭的本性，若以理智观察，则无有安住。过去和未来，因为已经灭尽和尚未生起，所以不成立。那么现在，生起之分、安住之分、灭去之分，也无法成为一体。如果其自性不能成为一体，那么众多也就不成立了。
English
Abridged Explanation on Entering Samadhi. Abridged Explanation on Entering Samadhi. Having fully realized the real and unreal, even having attained the supreme body like the sky, by the power of compassion, for as long as it lasts, for the six realms of sentient beings in darkness, kindling the lamp of Dharma. I respectfully prostrate to him. Because of the different karmas, perhaps some people are interested in this. Therefore, I will try to briefly explain the method of entering Samadhi. In summary: Accumulations, object of focus, faults, what to abandon, sequence, examination, fruit. Among them, there are two kinds of accumulations: external and internal. The external, in short, is a pleasant place. The internal, in short, also has two: non-attachment and pure morality. It is also said in the sutras: "Without attachment to the world, it is easy to achieve enlightenment." It is also said: "With the mind of guarding morality, one performs the act of abiding." So, what is the object of focus? Here it refers to non-arising. That is, it is said in the sutras: "All these dharmas depend on the mind, arise from the mind, and the mind is the leader. If the mind is extremely subdued, if the mind is extremely gentle, and extremely understood, then all these dharmas will also be extremely subdued, extremely gentle, and extremely understood. Therefore, with such a view, with that cause, that condition, that basis, one strives to pacify the mind, subdues the mind with the mind, pacifies the mind with the mind, and sharpens the mind well with the mind. Thus, diligently striving for peace, the mind will become one-pointed, and after becoming one-pointed, one can abide in equanimity. After the mind abides in equanimity, joy arises from solitude, away from desires, away from sinful and unwholesome dharmas, together with conceptualization and investigation, joy and happiness arise from solitude, one fully accomplishes the first dhyana and abides." and so on. Therefore, the mind is of the nature of momentary arising and ceasing, and if observed with reason, there is no abiding. The past and the future, because they have already ceased and have not yet arisen, are not established. Then, in the present, the part of arising, the part of abiding, and the part of ceasing cannot become one. If its nature cannot become one, then the many are also not established.
Tibetan
དེ་བས་ན་སེམས་ནི་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བ། གཟུང་དུ་མེད་པ་དང༌། བསྟན་དུ་མེད་པ་དང༌། གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པ་སྟེ། སྐད་ཅིག་ཐོག་མ་མཐའ་ཡོད་པས། །འཇིག་རྟེན་སྐད་ཅིག་ལ་མི་གནས། །ཞེས་ཀྱང་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་སེམས་མ་སྐྱེས་པར་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་གོམས་པར་བྱའོ། །ཉེས་པ་ནི་ལྔ་སྟེ། དེ་སྦྱང་བའི་ཆེད་དུ་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བསྒོམ་པར་གསུངས་སོ། །མདོར་ན་དམིགས་པ་བརྗེད་པའི་གཉེན་པོ་དྲན་པ་མ་ཤོར་ན་ཤེས་བཞིན་གནས་ཏེ། དེའི་སྐབས་སུ་མི་བརྩལ་བར་ལུས་དང་སེམས་ལ་མི་གནོད་ཙམ་དུ་བསྒོམ་ཞིང་འདུག་པར་བྱའོ། །སྤང་པར་བྱ་བ་ནི་འདོད་པའི་སྲེད་པ་དང༌། སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ཏེ། དེ་ཡང་ཇི་སྐད་དུ་འདོད་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་འདོད་པ་དང་དངོས་པོའི་འདོད་པ་སྟེ། མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ལས་དབེན་པ་དང༌། དམིགས་པ་ལས་དབེན་པའོ། །སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་ནི་གང་དག་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ལུས་དང༌། ངག་དང༌། ཡིད་ཀྱི་ཉེས་པ་སྦྱོང་བར་རྟོགས་པ་ཆད་པས་གཅོད་པ་དང༌། མཚོན་ཆས་འདེབས་ པ་དང༌། འཐབ་པ་དང༌། རྩོད་པ་དང༌། འགྱེད་པ་དང༌། གཡོ་བའི་ཚིག་དང༌། གནོད་པ་དང༌། བརྫུན་ཟེར་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་དབེན་པའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གོ་རིམས་ནི་རྣམ་པ་བདུན་དུ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་མཚན་ཉིད་རབ་ཏུ་རིག་པས་ནི་སྤང་བར་བྱ་བ་དང༌། ཐོབ་པར་བྱ་བ་ལེགས་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་ནས་སྤང་བ་དང༌། ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སེམས་འཇོག་གོ །དེ་ནི་ཐོས་པ་དང་སེམས་པ་དང༌། འདྲེས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ཐོས་པ་དང་སེམས་པ་ལས་འདས་ནས་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ་པའི་རྣམ་པས་དེའི་རིགས་པ་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མཚན་མ་ལ་དམིགས་པའི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་ཞིང་ཡང་ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་བརྩལ་བར་རགས་པ་ཞི་བ་ཉིད་དུ་མོས་ཏེ། དེ་ནི་མོས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་གོམས་པས་ཐོག་མ་ཁོ་ནར་སྤོང་བའི་ལམ་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་རབ་ཏུ་དབེན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་རབ་ཏུ་སྤང་ངོ༌། །དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། ཡེ་ཤེས་སྒྲོན་མའི་མདོ་ལས། དེ་ལ་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་གང་ཞེ་ན། གང་ལུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་སྟེ། སེམས་ཀུན་ནས་གཟུང་ཞིང་གནས་པ་དང། གང་གིས་དེ་ལ་གཞོལ་ཞིང་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་སེམས་མི་འཐོབ་པ་སྟེ། དེ་ལ་གཞོལ་བ་དེ་ལ་ངོ་ཚ་བ་དང༌། འཛེམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་ལྟར་ན་ངོ་ཚ་བ་དང་འཛེམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་
Chinese
因此，心是远离一和多的，不可执持的，不可指示的，不是有色法的。因为刹那有始有终，所以世间不住于刹那。如是说。因此，应当仅仅习惯于证悟心未生起。过患有五种，为了清净这些过患，宣说了修习八种作意。总之，如果未失掉忘失所缘的对治法——正念，则安住于正知。在那时，不勉强，仅仅以不损害身心的方式修习而安住。应当断除的是欲的贪欲和罪恶不善之法。也就是说，如所说，欲是烦恼的欲和事物的欲，是远离与此相应的，以及远离所缘的。罪恶不善之法是哪些呢？是从烦恼之因所生的身、语、意的罪过，证悟到断除，因此断除，以及用武器刺，争斗，争论，辩论，欺骗的语言，损害，说谎等等，是远离这些的。次第宣说了七种，对此，以完全了知自性，从而完全了知应当断除的和应当获得的，为了断除和获得而安住心。这应当理解为听闻、思维和混合。在那之后，超越听闻和思维，以唯一修习的方式，以寂静自性的理，修习以相为所缘的止观，并且如何完全地勤作呢？应当信解粗大为寂静自性，这称为信解作意。由于习惯于此，最初仅仅具有断除之道的作意，这称为极度远离的作意。由此完全断除一切大烦恼。这些是什么呢？《智慧灯经》中说：什么是大贪欲呢？是遍布一切身体，完全执持和安住心，并且以其沉溺，不能获得远离贪欲之心，沉溺于此，羞耻和顾忌全部完全消失，如何羞耻和顾忌全部完全
English
Therefore, the mind is free from one and many, ungraspable, unpointable, and not a form. Because a moment has a beginning and an end, the world does not abide in a moment. Thus it is said. Therefore, one should only become accustomed to realizing that the mind has not arisen. There are five faults, and in order to purify these faults, it is taught to cultivate eight types of application. In short, if one does not lose mindfulness, the antidote to forgetting the object of focus, then one abides in awareness. At that time, without forcing, one should cultivate and abide in a way that does not harm the body and mind. What should be abandoned are craving for desire and sinful, unwholesome dharmas. That is to say, as it is said, desire is the desire of affliction and the desire of things, it is being separate from that which corresponds to it, and separate from the object of focus. What are sinful, unwholesome dharmas? They are the faults of body, speech, and mind that arise from the cause of affliction, realizing to cut off, therefore cutting off, as well as stabbing with weapons, fighting, arguing, debating, deceptive speech, harming, lying, and so on, being separate from these. The order is taught in seven ways, and for this, by fully knowing the characteristics, thereby fully knowing what should be abandoned and what should be attained, one settles the mind for the sake of abandoning and attaining. This should be understood as hearing, thinking, and mixing. After that, transcending hearing and thinking, in the manner of cultivating as one, with the reason of the nature of peace, cultivate calm abiding and insight that focus on signs, and how does one fully exert oneself? One should believe that the coarse is the nature of peace, this is called believing application. Because of being accustomed to this, the application that initially only has the path of abandoning, this is called the application of extreme remoteness. By this, all great afflictions are completely abandoned. What are these? In the Sutra of the Lamp of Wisdom, it says: What is great greed? It is that which pervades the entire body, completely grasping and abiding in the mind, and by which one is immersed in it, unable to attain a mind free from greed, being immersed in it, all shame and hesitation completely disappear, how can all shame and hesitation