Tibetan
ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒོམ་པའི་མན་ངག། རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ཞི་བ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒོམ་པའི་མན་ངག། རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ཞི་བ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་བསྒོམ་པའི་མན་ངག །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །དེ་ལྟར་ཐོས་པ་དང་བསམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་དག་རྙེད་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་སྔར་བསྟན་པས། དེ་ནས་འདིའི་བསྒོམ་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་དང་བསྒོམ་པ་རྣམས་ཀྱི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ནི་གཉིས་ཏེ། གུས་པར་སྦྱོར་བ་དང༌། རྒྱུན་ཏུ་སྦྱོར་བའོ། །རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ནི་གོམས་པར་སྦྱོར་བའོ། །གུས་པ་དང་དགའ་བ་དང་སྤྲོ་བས་སྦྱོར་བ་ནི་གུས་པར་སྦྱོར་བ་ཡིན་ལ། བར་མ་ཆད་པར་སྦྱོར་བ་ནི་རྒྱུན་དུ་སྦྱོར་བའོ། །བསྒོམ་པ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་དང༌། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཟུང་དུ་འབྲེལ་པར་འཇུག་པའི་བསྒོམ་པའོ། །དེ་ལ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པར་གྱུར་པ་དང༌། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་དུ་གྱུར་པ་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་དམིགས་པའོ། །ཇི་སྙེད་ཡོད་པར་གྱུར་པ་དང༌། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ལ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་གཟུགས་བརྙན་དུ་གྱུར་པ་ནི་ལྷག་མཐོང་གི་དམིགས་པའོ། །འདེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཅིག་པུ་དབེན་པར་གནས་བཅས་ལ། ཇི་ལྟར་བསམས་པའི་དོན་ཡིད་ལ་བྱ་སྟེ། ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་སྤངས་ནས་སེམས་ཉིད་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ལན་མང་དུ་ཡིད་ལ་བྱ་སྟེ། ཇི་སྲིད་ལུས་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་མ་སྐྱེས་ཀྱི་བར་དུ་ཞི་གནས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། གང་གི་ཚེ་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་ཞི་གནས་ཡིན་ནོ། །ལུས་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཐོབ་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་ལ་གནས་ཏེ། ཇི་ལྟར་བསམས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ནང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་གཟུགས་བརྙན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་ལྷག་པར་མོས་པས་སོ་སོར་བརྟགས་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྲིད་དུ་ལུས་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་མ་སྐྱེས་པ་དེ་སྲིད་དུ་ནི་ལྷག་མཐོང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཡིན་ལ། གང་གི་ཚེ་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་ལྷག་མཐོང་ཡིན་ནོ། །དེའི་འོག་ཏུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་གཟུགས་བརྙན་ཉིད་ལ་དམིགས་ཏེ། སེམས་དེ་ཉིད་ལ་གང་གི་ཚེ་རྒྱུན་མི་ འཆད་པ་དང༌། བར་མ་ཆད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྒྱུན་གྱིས་གཉིས་ཀ་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེའི་ཚེ་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཟུང་དུ་འབྲེལ་པའི་ལམ་ཞེས་བརྗོད་དེ། །དེ་ལ་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ནི་ཟུང་ཡིན་ལ། །འབྲེལ་པ་ནི་ལྡན་པ་སྟེ་ཕན་ཚུན་བཅིངས་ནས་འཇུག་པའོ། །འདིར་སྒྲིབ་པ་ལྔ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས། རྒོད་པ་དང་འགྱོད་པ་རྣམས་ནི་ཞི་གནས་ལ་སྒྲིབ་པའོ། །རྨུགས་པ་དང་གཉིད་དང་ཐེ་ཚོམ་ནི་ལྷག་མཐོང་ལ་སྒྲིབ་པའོ། །འདོད་པ་ལ་འདུན་པ་དང་གནོད་སེམས་ནི་གཉིས་ཀ་ལ་སྒྲིབ་པའོ། །གང་གི་ཚེ་རྨུགས་པ་དང་གཉིད་ཡང་དག་པར་བསལ་བར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་ཞི་གནས་ཡོངས་སུ་དག་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ལ། གང་གི་ཚེ་རྒོད་པ་དང་འགྱོད་པ་ཤིན་ཏུ་བསལ་བར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་ལྷག་མཐོང་ཡོངས་སུ་དག་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཞི་གནས་ནི་རྣམ་པ་དགུར་བཀའ་སྩལ་ཏེ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སེམས་དེ་ནང་དུ་འཇོག་པར་བྱེད། །ཀུན་དུ་འཇོག་པར་བྱེད། །ཡོངས་སུ་འཇོག་པར་བྱེད། །ཉེ་བར་འཇོག་པར་བྱེད། །འདུལ་བར་བྱེད། །ཞི་བར་བྱེད། །ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱེད། །རྒྱུད་གཅིག་པར་བྱེད། །སེམས་མཉམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་ཅེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དམིགས་པ་རྣམས་ལས་སེམས་བླན་ཏེ་ནང་དུ་རབ་ཏུ་བསྡུས་ནས་སེམས་དང་པོར་བརྟག་པ་ནི་ནང་དུ་འཇོག་པའོ། །དེ་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་གཡོ་བའི་སེམས་དེ་ཉིད་རྒྱུན་དུ་གཏོད་ཅིང་འཇོག་པ་ནི་ཀུན་ཏུ་འཇོག་པའོ། །དེ་ནས་དྲན་པ་ཉམས་པས་ཕྱི་རོལ་དུ་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཤེས་པར་བྱས་ལ་སླར་བླན་ནས་སེམས་དེ་ལ་འཇོག་པ་ནི་ཡོངས་སུ་འཇོག་པའོ། །དེ་ནས་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་རྒྱ་ཆེ་བ་ལས་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྡུས་ཏེ་ཕྲ་རགས་བྱས་ནས་གོང་ནས་གོང་དུ་འཇུག་པ་ནི་ཉེ་བར་འཇོག་པའོ། །དེ་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་ལ་བལྟས་ཏེ་དེ་ཉིད་ལ་དགའ་བ་ནི་འདུལ་བའོ། །དེ་ནས་རྣམ་པར་གཡོ་བའི་སྐྱོན་བལྟས་ནས་ཡིད་ཕྱིར་ཕྱོགས་པ་རབ་ཏུ་ཞི་བར་བྱེད་པ་དེ་ནི་ཞི་བའོ། །ཆགས་སེམས་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཞི་བར་བྱེད་པ་དེ་ནི་ཉེ་བར་ཞི་བའོ། །དེ་ནས་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་རང་གི་དང་གིས་འཇུག་ པ་ནི་རྒྱུད་གཅིག་པ་སྟེ། ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པར་གྱུར་པ་ལས་འབད་པས་ཡང་དག་པར་འབྱེད་པ་ནི་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པའོ། །དེ་ནས་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་གོམས་པ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པ་ཡང་དག་པར་རང་དབང་ཐོབ་པས་འཛིན་པ་ནི་སེམས་མཉམ་པར་འཇོག་པའོ། །དེ་སྐད་དུ་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། སེམས་ནི་དམིགས་པ་སྦྱར་ཏེ། །རྒྱུན་དེ་ལས་ནི་གཡེངས་མི་བྱེད། །རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཤེས་ནས་སུ། །དེར་ནི་སླར་ཡང་མྱུར་བླན་ནས། །ནང་དུ་སེ
Chinese
修习般若波罗蜜多的窍诀。 宝生寂静。 修习般若波罗蜜多的窍诀。 宝生寂静。 修习般若波罗蜜多的窍诀。 向般若波罗蜜多敬礼。 如是，已经宣说了从听闻和思维中产生的智慧。 之前已经指示说，获得这些之后，应当修习般若波罗蜜多。 从那之后，将要讲述此处的修习。 听闻、思维和修习的善妙结合有两种：恭敬地结合和持续地结合。 善妙结合就是习惯性地结合。 以恭敬、欢喜和愉悦来结合就是恭敬地结合，不间断地结合就是持续地结合。 修习也有三种：止和观，以及止和观双运的修习。 其中，对于有多少存在以及如其所是的存在，成为无分别的影像，这是止的所缘。 对于有多少存在以及如其所是的存在，成为有分别的影像，这是观的所缘。 这是菩萨独自住在寂静处，如其所思之义作意，舍弃意的言说，多次对心性如是显现作意，直至身心生起极度调柔之前，都是作意与止随顺，何时生起之时，即是止。 获得身心极度调柔，安住于彼，以对如其所思之义的内在等持和影像的行境特别信乐，而分别观察，直至身心极度调柔未生起之前，都是与观随顺，何时生起之时，即是观。 在那之后，缘于有分别的影像本身，当心于彼不间断，并且以不间断的作意之流也体验到二者之时，那时就称为止和观双运之道。
English
The essential instructions for meditating on the Prajñāpāramitā. Ratna Bhava Shanti. The essential instructions for meditating on the Prajñāpāramitā. Ratna Bhava Shanti. The essential instructions for meditating on the Prajñāpāramitā. I prostrate to the Prajñāpāramitā. Thus, the wisdom arising from hearing and thinking has been explained. It has been previously indicated that after obtaining these, one should meditate on the Prajñāpāramitā. From then on, the meditation here will be discussed. The excellent combination of hearing, thinking, and meditating is twofold: combining with reverence and combining continuously. Excellent combination is combining habitually. Combining with reverence, joy, and delight is combining with reverence, and combining without interruption is combining continuously. There are also three types of meditation: śamatha (calm abiding) and vipaśyanā (insight), and the meditation of engaging śamatha and vipaśyanā in union. Among these, the object of śamatha is the image that becomes non-conceptual with regard to how much exists and how it exists as it is. The object of vipaśyanā is the image that becomes conceptual with regard to how much exists and how it exists as it is. This is when a Bodhisattva dwells alone in a secluded place, contemplating the meaning as it has been thought, abandoning the expression of the mind, and repeatedly contemplating the nature of the mind as it appears, until physical and mental pliancy arise, it is contemplating in accordance with śamatha. When it arises, it is śamatha. Having obtained physical and mental pliancy, abiding in that state, one should separately examine with particular devotion to the object of inner samādhi and the realm of images of the meaning as it has been thought, until physical and mental pliancy have not arisen, it is in accordance with vipaśyanā. When it arises, it is vipaśyanā. After that, focusing on the conceptual image itself, when the mind does not cease in that state, and when both are also experienced through the continuous stream of uninterrupted contemplation, then it is called the path of union of śamatha and vipaśyanā.
Chinese
说：因此，止和胜观是双运的。关系是具有，即互相束缚而行。此处五盖中，掉举和后悔是止的障碍。昏沉和睡眠与怀疑是胜观的障碍。贪欲和嗔恚是二者的障碍。当昏沉和睡眠完全消除时，止就完全清净了。当掉举和后悔彻底消除时，胜观就完全清净了。世尊宣说了九种止的方法：如理如实地将心安住在内。持续安住。完全安住。靠近安住。调伏。寂静。近寂静。成一。平等安住。首先，从外境收摄心，完全收摄于内，最初观察心，这是安住在内。之后，对于自性动摇的心，持续地系缚和安住，这是持续安住。之后，觉察到因失念而向外散乱，再次收摄，将心安住于此，这是完全安住。之后，心从自性广大中反复收摄，由粗到细，从高到高地进入，这是靠近安住。之后，观察三摩地的功德，对此感到欢喜，这是调伏。之后，观察到散乱的过患，使心向外散乱完全寂静，这是寂静。使贪心和不悦等寂静，这是近寂静。之后，以自己的方式安住于一个所缘境，这是一相续，从不正确转为正确，努力地分辨，这是成一。之后，串习成一，自然成就，以自己的方式安住，如实获得自在而执持，这是心平等安住。如是《经庄严论》中说：心与所缘相结合，不从那个相续中散乱。觉察到散乱之后，在那里迅速地收摄回来，向内。
English
It is said: Therefore, quiescence and insight are a pair. The relationship is possession, that is, they proceed by mutually binding each other. Here, among the five obscurations, agitation and regret are obscurations to quiescence. Drowsiness, sleep, and doubt are obscurations to insight. Desire and malice are obscurations to both. When drowsiness and sleep are completely eliminated, quiescence is completely purified. When agitation and regret are completely eliminated, insight is completely purified. The Blessed One taught nine aspects of quiescence: As it is, one places the mind within. One continuously places it. One completely places it. One closely places it. One tames it. One pacifies it. One closely pacifies it. One makes it one-pointed. One places the mind in equanimity. First, one withdraws the mind from external objects and completely gathers it inward, and initially examines the mind; this is placing it within. Then, one continuously directs and places that very mind that naturally wavers; this is continuously placing it. Then, having recognized that one is distracted outward due to loss of mindfulness, one withdraws it again and places the mind on that; this is completely placing it. Then, one repeatedly gathers the mind from its naturally vast state, making it subtle and coarse, and enters from higher to higher; this is closely placing it. Then, one looks at the qualities of samadhi and rejoices in that very thing; this is taming it. Then, having looked at the faults of distraction, one makes the mind's outward scattering completely pacified; this is pacifying it. One pacifies attachment and displeasure, and so forth; this is closely pacifying it. Then, one enters into a single object with one's own intention; this is one-pointedness. From what has become incorrect, one strives to correctly distinguish it; this is making it one-pointed. Then, having become accustomed to making it one-pointed, it is spontaneously accomplished, and one enters in one's own way. Having truly gained independence, one holds it; this is placing the mind in equanimity. Thus, in the Ornament of the Sutras it says: The mind is joined with the object, and one does not become distracted from that continuum. Having recognized distraction, one quickly withdraws it again there, inwardly.