Tibetan
བསྒོམ་པའི་རིམ་པ། ཀླུ་སྒྲུབ། བསྒོམ་པའི་རིམ་པ། ཀླུ་སྒྲུབ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བྷཱ་བ་ན་ཀྲ་མ། བོད་སྐད་དུ། བསྒོམ་པའི་རིམ་པ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །རབ་ཏུ་དགའ་བ་དང༌། དྲི་མ་མེད་པ་དང། འོད་བྱེད་པ་དང༌། འོད་འཕྲོ་བ་དང༌། སྦྱང་དཀའ་བ་དང༌། མངོན་དུ་གྱུར་པ་དང༌། རིང་དུ་སོང་བ་དང༌། མི་གཡོ་བ་དང༌། ལེགས་པའི་བློ་གྲོས་དང༌། ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་སོ་གའི་སྨིག་རྒྱུ་ནི། །གཡོ་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་ཡིས། །རི་དགས་ཆུ་རུ་འཛིན་པ་གང༌། །དངོས་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་རྣམ་ཤེས་ས་བོན་གང༌། །གཡོ་བ་མཐོང་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ། །རབ་རིབ་མུན་པ་གང་ཡིན་པས། །བྱིས་པ་ཡི་ནི་འཛིན་པ་འབྱུང༌། །གཏོང་དང་བཏང་དང་དེ་བཞིན་སྦྱིན། །སྤངས་དང་བདེན་པར་ལྟ་བ་རྣམས། །འདི་དག་རྟོག་པ་ཙམ་ཉིད་དུ། །ཤེས་པས་རྣལ་འབྱོར་བ་དེ་གྲོལ། །སྙིང་པོ་མེད་པའི་ཆོས་འདི་ནི། །རྟོག་པ་ལས་ནི་མ་ལུས་བྱུང༌། །གང་རྟོག་དེ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད། །དེ་ལྟར་སྟོང་ཉིད་གྲོལ་བ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་མཚོ་ཆེན་སྟོངས་པ་ ལ། །རླབས་ནི་འབྱུང་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་བཞིན་སྣ་ཚོགས་རྣམ་ཤེས་ནི། །དངོས་མེད་པ་ལ་འཇུག་པ་མེད། །སྟོང་ཞིང་དངོས་པོ་མ་གྲུབ་པས། །སྒྱུ་མའི་དངོས་པོ་སྐྱེ་བ་མེད། །དེ་བཞིན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །དངོས་པོ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་ཡིན། །རང་གི་ངོ་བོ་གཅིག་མཐོང་བ། །འཕགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མཐོང་བ་ཡིན། །གཉིས་ཀྱི་དངོས་པོ་སྤོང་འགྱུར་ཏེ། །འཛིན་པ་མེད་ཅིང་གཟུང་བ་མེད། །བཅིངས་པ་མེད་ཅིང་འཆིང་བ་མེད། །སྒྱུ་མ་སྨིག་རྒྱུ་འདྲ་བ་སྟེ། །རྨི་ལམ་བརྗོད་པ་རབ་རིབ་བཞིན། །གང་ཚེ་དེ་ཉིད་དོན་མཐོང་བ། །དེ་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་མཉམ་གཞག་པས། །མི་རྟོག་བརྗོད་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །རང་གི་མཐོང་བ་ཐེ་ཚོམ་མེད། །ནམ་མཁའི་ཆོས་ནི་འབའ་ཞིག་བཞིན། །གང་ལ་རྣམ་རིག་ཅུང་ཟད་མེད། །དེ་བཞིན་ཆོས་འདི་རྣམ་ཤེས་པ། །ཅུང་ཟད་ཤེས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །འབྱུང་བ་དང་ནི་གནས་པ་ཉིད། །བྱིས་པ་རྨོངས་པ་རྣམས་ལ་སྣང༌། །ཤེས་རབ་རིག་པས་ལྟ་བ་ལ། །སྐྱེ་བ་དང་ནི་གནས་པ་མེད། །རྟག་ཏུ་མི་རྟོག་རིགས་པ་ཡིས། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྣམ་སྤངས་ནས། །བདག་ཉིད་ལྷ་རུ་ཤིན་ཏུ་གནས། །སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྤངས། །དེ་ལྟར་མཁྱེན་པ་རྫོགས་སངས་ རྒྱས། །འདི་དག་སྤྲུལ་པར་ཐུགས་སུ་ཆུད། །མངོན་ཤེས་སྟོབས་ལ་དབང་ཐོབ་ནས། །དེས་ནི་འགྲོ་བ་མཉམ་པར་མཁྱེན། །དང་པོ་དབུ
Chinese
修习次第，龙树。 修习次第。 龙树。 印度语：བྷཱ་བ་ན་ཀྲ་མ།（Bhāvanākrama，梵文天城体：भावनक्रम，梵文罗马拟音：Bhāvanākrama，修习次第）。藏语：修习次第。顶礼文殊童子！极喜与无垢，发光与照耀，难调伏与现前，远行与不动，善慧与法云，名为佛地。如是炎热时节之阳焰，以动摇错乱之识，何者野兽执为水，彼物并非存在。如是识之种子，于动摇所见之行境，以何者翳障黑暗，则生起孩童之执着。舍与已舍以及布施，断除与视作真实等，此等唯是分别而已，知此瑜伽士即解脱。无有实义之此法，皆从分别而生，何者分别彼亦空性，如是空性即解脱。如是大海枯竭时，波浪生起则无有，如是种种之识，于无实则无有入，以空且事物未成立故，幻化之事物不生。如是存在非有，事物如梦境一般。见自之本体唯一，是见圣者之行境，二之事物将舍弃，无有能执且无所执，无有系缚且无所缚，幻化如阳焰一般，梦境如言说之翳障，何时见彼之义，彼时瑜伽士入于等持，无有不分别之言说，自之所见无有怀疑，如虚空之法唯一，于何者少许之分别亦无，如是此法有识者，少许之知亦无有。生起与安住，显现于孩童愚昧者，以智慧明见者，无有生与住。恒常以不分别之理，心与心所皆断除后，自身极安住于天，一切罪恶皆断除。如是知者圆满正等觉，此等了知为化身，获得神通力之自在后，彼即平等了知有情。初篇
English
Bhāvanākrama. Nāgārjuna. Bhāvanākrama. Nāgārjuna. In Sanskrit: Bhāvanākrama. In Tibetan: Bhāvanākrama. Homage to youthful Mañjuśrī! The extremely joyful and the stainless, the illuminating and the radiant, the difficult to tame and the manifest, the far-gone and the immovable, the good intellect and the cloud of dharma, are called the ground of the Buddha. Just as the mirage in the hot season, with the knowledge of delusion and movement, whatever the wild animals perceive as water, that thing does not exist. Likewise, whatever seed of consciousness, in the realm of experience where movement is seen, with whatever haze and darkness, then the grasping of children arises. Giving and having given, and likewise generosity, abandoning and seeing as true, these are merely discriminations, knowing this, the yogi is liberated. This dharma without essence, arises entirely from discrimination, whatever is discriminated is also emptiness, thus emptiness is liberation. Just as when the great ocean is exhausted, there is no arising of waves. Likewise, various consciousnesses, there is no entering into the unreal. Because it is empty and things are not established, illusory things do not arise. Likewise, existence is non-existent, things are like a dream. Seeing one's own essence as one, is seeing the realm of the noble ones. The duality of things will be abandoned, there is no grasper and no grasped, there is no bondage and no binding. Illusion is like a mirage, dreams are like spoken haze. When one sees the meaning of that, then the yogi enters into equipoise, there is no non-discriminating speech, one's own seeing is without doubt, like the dharma of space is unique, in which there is no slight discrimination. Likewise, this dharma is conscious, there is no slight knowing. Arising and abiding, appear to foolish children, but for those who see with wisdom and knowledge, there is no birth and no abiding. Always with non-discriminating reasoning, having completely abandoned mind and mental factors, one's own self dwells greatly as a deity, all sins are completely abandoned. Thus, the knower is the complete and perfect Buddha, understand these as emanations, having obtained power over the strength of clairvoyance, he equally knows beings. First Chapter
Tibetan
ས་དང་མཐའ་ལས་གྲོལ། །དངོས་དང་དངོས་མེད་རྣམ་པར་སྤངས། །མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་གོ་འཕང་བརྙེས། །དངོས་པོ་མེད་ལས་སྣ་ཚོགས་བྱུང༌། །སེམས་ཀྱི་རྐྱེན་དེ་དང་འབྲེལ་བས། །ལུས་རྣམས་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །རྐྱེན་རྣམས་ལས་ནི་ངེས་འབྱུང་བ། །བདག་ནི་ཡོད་པར་མི་སྨྲའོ། །ཇི་ལྟར་རི་མོའི་མཐོ་དམན་ནི། །སྣང་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་དངོས་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད། །མཐོང་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་དང༌། །རི་དགས་ཆུ་རུ་འཛིན་པ་བཞིན། །རྟག་ཏུ་སྣང་ཞིང་དམིགས་པ་ནི། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །བྱིས་པས་བྲིས་དང་འབྲི་བ་ཡི། །མངོན་ཤེས་ལ་དབང་དེ་དག་གི །སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཏིང་འཛིན་གྱི། །འབྲས་བུའང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཡིན། །སྨིག་རྒྱུ་སྒྱུ་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི། །དངོས་མེད་དེ་ཉིད་འཛིན་པ་ན། །སེམས་བྱུང་སེམས་དང་བདག་མེད་པས། །འདི་ལྟར་བྱིས་པ་རྣམས་ནི་སྐྲག །གང་ན་ཅུང་ཟད་སྐྱེ་མེད་ལ། །འགལ་བའི་རྐྱེན་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །སྐྱེ་བ་དང་ནི་འགག་པ་ལ། །རྐྱེན་ནི་རྟོག་པ་གཅིག་པུ་ཡིན། །རྣམ་རིག་ཙམ་དུ་འབྱུང་བ་རྣམས། །དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཡོད་མ་ཡིན། །རྟོག་པར་འགྱུར་བའི་རྟོག་གེ་པ། །བཏགས་པ་ཙམ་དུ་བསྒོམ་པ་ན། །རང་བཞིན་མེད་ཅིང་རྣམ་རིག་མེད། །དངོས་པོ་མེད་ཅིང་ཀུན་གཞི་མེད། །འདི་དག་བྱིས་པས་རབ་ཏུ་བཏགས། །རྟོག་གེ་ངན་པས་ཀུན་ཏུ་བསྐྱེད།། འདིར་ནི་སེམས་མེད་གཟུགས་ཡོད་མིན། །འཁྲུལ་པའི་སེམས་ལས་ལྷག་པར་མེད། །འབྱུང་བ་ཀུན་ལ་གནས་ནས་ནི། །གང་ཚེ་སེམས་ནི་རབ་འཇུག་པ། །དེ་ཚེ་མི་གནས་རྣལ་འབྱོར་པས། །འགྲོ་ལ་རིགས་པས་ལྟ་བ་ན། །མཚན་མ་དངོས་པོ་རྣམ་རིག་དང༌། །ཡིད་ཀྱིས་གཡོ་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །བདག་མེད་དབང་པོ་གང་ཡིན་དང༌། །རྣམ་པར་རྟོག་པས་འཇིག་པར་བྱེད། །ཡུལ་རྣམས་རྨི་ལམ་ལྟ་བུར་གནས། །ལས་དང་འབྲས་བུ་བྱ་བ་ཉིད། །ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་དམིགས་མ་ཡིན། །བསམ་གཏན་རྣམས་དང་ཚད་མེད་དང༌། །གཟུགས་མེད་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ དང༌། །འདུ་ཤེས་འགོག་པ་མ་ལུས་པ། །སེམས་ཉིད་ཙམ་དུ་གནས་པ་ཡིན། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམ་རྟོག་པ། །རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཀུན་བརྟགས་པ། །ཡང་དག་ལྟ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད། །འཕགས་པས་འཁྲུལ་པ་མ་གཟིགས་ཤིང༌། །དེ་ཉིད་དེ་ལས་གཞན་པའང་མིན། །ས་རྣམས་མེད་ཅིང་བདེན་པ་མེད། །ཞིང་དང་སྤྲུལ་སྐུ་ཡོད་མ་ཡིན། །རང་སངས་རྒྱས་དང་སངས་རྒྱས་དང༌། །ཉན་ཐོས་ཀྱང་ནི་བརྟགས་པ་ཡིན། །གང་ཟག་རྒྱུད་དང་ཕུང་པོ་དང༌། །རྐྱེན་རྣམས་གནས་པ་མ་ཡིན་
Chinese
脱离地和边际，完全舍弃有和无，获得了平等性的地位，从无有中产生各种事物。与心的因缘相连，身体由此而进入。从各种因缘中必定产生，我不说“我”是存在的。如同图画的高低，显现却并非真实存在。同样，诸法的自性，所见也并非真实存在。如同乾闼婆城，以及鹿将水视为幻象，恒常显现并被执取，但智慧认为它并不存在。孩童所画和正在画的，以及对神通自在的那些，如幻的禅定的果，也如幻一般。由于海市蜃楼和幻术的力量，在执取那不存在之物时，由于心生、心和无我，因此孩童们会感到恐惧。在任何稍微没有生起的地方，矛盾的因缘是不存在的。对于生起和灭亡，因缘仅仅是分别念。仅仅显现为识的那些，并非是事物的自性。成为分别念的论师，在仅仅观修假立时，没有自性，也没有识，没有事物，也没有阿赖耶识。这些是孩童们所胡乱假立的，由恶劣的论证所产生。此处没有心，也没有色，除了错乱的心之外，没有其他。安住于一切生起处，何时心完全进入，那时瑜伽士不住留，以理智观察众生时，相、事物、识，以及心的动摇都不存在。无我的根源是什么，以分别念来摧毁。境如同梦境般存在，业和果是行为本身，在任何时候都无法确定。禅定和无量，以及无色等持，以及灭尽定，全部都安住于唯心。分别念、能分别念、以分别念来遍计，对于正确的见解来说，就是空性。圣者们没有见到错乱，那本身也不是从那之外而来的。地不存在，真理也不存在，刹土和化身也不存在。独觉和佛，以及声闻也都是被分别念所造。补特伽罗、相续、蕴和因缘都不存在。
English
Freed from earth and limits, completely abandoning existence and non-existence, attained the state of equality, various things arise from non-existence. Connected with the causes of the mind, bodies enter thereby. From various causes, there is definite arising, I do not say that "I" exists. Just as the height and depth of a drawing, appear but are not real. Likewise, the essence of things, what is seen is not real. Like a Gandharva city, and deer perceiving water as illusion, constantly appearing and being fixated upon, but wisdom considers it non-existent. What children have drawn and are drawing, and those who have power over clairvoyance, the fruit of illusion-like samadhi is also like illusion. Due to the power of mirages and magic, when grasping that which does not exist, because of mental events, mind, and selflessness, therefore children are afraid. Where there is no arising at all, contradictory causes do not exist. For arising and ceasing, the cause is only conceptualization. Those that arise as mere consciousness, are not the nature of things. The logician who becomes conceptualization, when meditating on mere imputation, there is no nature, no consciousness, no thing, and no alaya. These are wildly imputed by children, produced by bad arguments. Here there is no mind, no form, there is nothing more than a deluded mind. Abiding in all arising places, when the mind fully enters, then the yogi does not abide, when observing beings with reason, signs, things, consciousness, and the movement of the mind do not exist. What is the root of selflessness, destroyed by conceptualization. Objects exist like dreams, karma and fruit are the action itself, and cannot be determined at any time. Meditations and immeasurables, and formless absorptions, and cessation of perception, all abide in mind-only. Conceptualization, the conceptualizer, what is completely conceptualized by conceptualization, for the correct view, it is emptiness. The noble ones do not see delusion, that itself is not from other than that. Earth does not exist, truth does not exist, realms and emanations do not exist. Pratyekabuddhas and Buddhas, and Shravakas are also created by conceptualization. Persons, continuums, aggregates, and causes do not exist.