Tibetan
ར་པ། །སྲེད་པ་རྒྱུན་གྱིས་རྗེས་འབྲང་དང༌། །མཁས་པ་སྲེད་པ་དང་བྲལ་བ། །དགེ་བ་རྣམས་ལྟ་ག་ལ་མཉམ། །དེ་ཉིད་ཚོལ་ལ་ཐོག་མར་ནི། །ཐམས་ཅད་ཡོད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ། །དོན་རྣམས་རྟོགས་ཤིང་ཆགས་མེད་ལ། །ཕྱིས་ནི་རྣམ་པར་དབེན་པའོ། །རྣམ་པར་དབེན་དོན་མི་ཤེས་ལ། །ཐོས་པ་ཙམ་ལ་འཇུག་བྱེད་ཅིང༌། །གང་དག་བསོད་ནམས་མི་བྱེད་པ། །སྐྱེས་བུ་ཐ་ཤལ་དེ་དག་བརླག །ལས་རྣམས་འབྲས་བུ་བཅས་ཉིད་དང༌། །འགྲོ་བ་དག་ཀྱང་ཡང་དག་བཤད། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་ཡོངས་ཤེས་དང༌། །སྐྱེ་བ་མེད་པ་དག་ཀྱང་བསྟན། །དགོས་པའི་དབང་གིས་རྒྱལ་བ་རྣམས། །ང་དང་ང་ཡི་ཞེས་གསུངས་ལྟར། །ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས། །དེ་བཞིན་དགོས་པའི་དབང་གིས་གསུངས། །འབྱུང་བ་ཆེ་ལ་སོགས་བཤད་པ། །རྣམ་པར་ཤེས་སུ་ཡང་དག་འདུ། །དེ་ཤེས་པས་ནི་འབྲལ་འགྱུར་ན། །ལོག་པར་རྣམ་བརྟགས་མ་ཡིན་ནམ། །མྱ་ངན་འདས་པ་བདེན་གཅིག་པུར། །རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་གང་གསུངས་པ། །དེ་ཚེ་ལྷག་མ་ལོག་མིན་ཞེས། །མཁས་པ་སུ་ཞིག་རྟོག་པར་བྱེད། །ཇི་སྲིད་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་གཡོ་བ། །དེ་སྲིད་བདུད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དེ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་འདི་ལ་ནི། །ཉེས་པ་མེད་པར་ཅིས་མི་འཐད། །འཇིག་རྟེན་མ་རིག་རྐྱེན་ཅན་དུ། །གང་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་རྣམས་གསུངས་པ། །འདི་ཡི་ཕྱིར་ན་འཇིག་རྟེན་འདི། །རྣམ་རྟོག་ཡིན་ཞེས་ཅིས་མི་འཐད། །མ་རིག་འགགས་པར་གྱུར་པ་ན། །གང་ཞིག་འགག་པར་འགྱུར་བ་དེ། །མི་ཤེས་པ་ལས་ཀུན་བརྟགས་པར། །ཇི་ལྟ་བུར་ན་གསལ་མི་འགྱུར། །གང་ཞིག་རྒྱུ་དང་བཅས་འབྱུང་ཞིང༌། །རྐྱེན་མེད་པར་ནི་གནས་པ་མེད། །རྐྱེན་མེད་ཕྱིར་ཡང་འཇིག་འགྱུར་བ། །དེ་ནི་ཡོད་ཅེས་ཇི་ལྟར་རྟོགས། །གལ་ཏེ་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་རྣམས། ། དངོས་མཆོག་ཞེན་ནས་གནས་པ་ནི། །ལམ་དེ་ཉིད་ལ་གནས་པ་སྟེ། །དེ་ལ་ངོ་མཚར་ཅུང་ཟད་མེད། །སངས་རྒྱས་ལམ་ལ་བརྟེན་ནས་ནི། །ཀུན་ལ་མི་རྟག་སྨྲ་བ་རྣམས། །རྩོད་པས་དངོས་རྣམས་མཆོག་བཟུང་བས། །གནས་པ་གང་ཡིན་དེ་སྨད་དོ། །འདི་འམ་དེའོ་ཞེས་གང་དུ། །རྣམ་པར་དཔྱད་ནས་མི་དམིགས་ན། །རྩོད་པ་འདི་འམ་དེ་བདེན་ཞེས། །མཁས་པ་སུ་ཞིག་སྨྲ་བར་འགྱུར། །དེ་དག་གིས་ནི་མ་བརྟེན་པར། །བདག་གམ་འཇིག་རྟེན་མངོན་ཞེན་པ། །དེ་དག་ཀྱེ་མ་རྟག་མི་རྟག །ལ་སོགས་ལྟ་བས་འཕྲོགས་པ་ཡིན། །གང་དག་བརྟེན་ནས་དངོས་པོ་རྣམས། །དེ་ཉིད་དུ་ནི་གྲུབ་འདོད་པ། །དེ་དག་ལ་ཡང་རྟགས་ལྕོགས་སྐྱོན། །དེ་དག་ཇི་ལྟར་འབྱུང་མི་འགྱུར། །གང་དག་བརྟེན་ནས་དངོས་པོ་རྣམས། །ཆུ
Chinese
ར་པ། །贪欲恒常相随逐， 智者远离诸贪欲， 善法如何能等同？ 为寻彼者最初时， 当说一切皆存在。 通达诸义无执著， 其后则是完全寂。 不了知完全寂之义， 仅以听闻为趣入， 彼等不作诸福德， 卑劣士夫彼等坏。 业与果报相随俱， 有情众生亦善说， 彼之自性全知已， 亦复显示无生者。 因应需要诸胜者， 如是宣说我与我， 蕴界处等诸法亦， 如是因应需要说。 宣说大种等诸法， 亦善摄于诸识中， 若以知彼而解脱， 岂非颠倒之分别？ 涅槃唯是真唯一， 胜者所说为何事？ 尔时剩余非颠倒， 智者何人作思择？ 乃至意之诸动摇， 尔时魔之行境彼， 若如是者于此中， 为何不应无过失？ 世间无明为缘故， 何故诸佛如是说？ 为此之故此世间， 为何不应是分别？ 无明止息已成办， 何者止息将成办？ 从不解了而遍计， 如何能不极明显？ 何者具因缘而生， 无缘则亦无安住， 无缘之故亦坏灭， 彼者如何能思为有？ 若有说者作是言， 执著事物胜妙性， 安住彼道即安住， 于彼无有少稀奇。 依于佛陀之道者， 于一切法说无常， 以诤执持事物胜， 安住何者彼即毁。 于何处言此或彼， 分别观察若不见， 诤论此或彼真实， 智者何人说此语？ 彼等不依于何者， 显现我或世间执， 彼等呜呼恒无恒， 为首诸见所劫夺。 何者依于诸事物， 欲于彼性成立者， 彼等亦有重叠过， 彼等如何不生起？ 何者依于诸事物， 水
English
Ra pa. Those who constantly follow craving, and the wise who are free from craving, how can their virtues be equal? To seek that very thing, at first, one should say that everything exists. Having understood the meanings and being without attachment, later on, it is complete solitude. Not understanding the meaning of complete solitude, merely engaging in hearing, those who do not perform meritorious deeds, those inferior beings are ruined. Actions and their fruits are together, and sentient beings are also well explained. Having fully known its nature, the unborn is also shown. Due to necessity, the victorious ones, as they have said "I" and "mine," similarly, the aggregates, elements, and sense bases are spoken of due to necessity. Explaining the great elements and so forth, they are also well included in the various consciousnesses. If by knowing that, one becomes liberated, isn't that a reversed discrimination? Nirvana is the only true one, what have the victorious ones said? At that time, who among the wise would contemplate whether the remainder is not reversed? As long as the mind's movements fluctuate, that is the realm of Mara's activity. If that is the case, why shouldn't it be reasonable that there is no fault in this? Because the world is conditioned by ignorance, why have the Buddhas spoken thus? For this reason, why shouldn't this world be discrimination? When ignorance has ceased, what will cease? From not understanding, it is completely fabricated, how can it not be extremely clear? Whatever arises with cause and conditions, and does not abide without conditions, and because of the absence of conditions, it also perishes, how can that be conceived as existing? If those who speak of existence say, clinging to the excellence of things, abiding on that path is abiding, there is nothing slightly wondrous in that. Relying on the path of the Buddha, those who speak of impermanence in all things, by contending and holding things as supreme, whatever abiding there is, that is criticized. In whatever place, saying "this or that," if one does not see by discriminating and observing, who among the wise would say that the dispute "this or that" is true? Those who, without relying on anything, manifestly cling to self or the world, alas, those are robbed by views such as permanence and impermanence. Those who, relying on things, wish to establish them in that very nature, they also have the fault of overlapping signs, how can those not arise? Those who, relying on things, water
Tibetan
་ཡི་ཟླ་བ་ལྟ་བུར་ནི། །ཡང་དག་མ་ཡིན་ལོག་མིན་པར། །འདོད་པ་དེ་དག་ལྟས་མི་འཕྲོགས། །དངོས་པོར་ཁས་ལེན་ཡོད་ན་ནི། །འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་འབྱུང་བ་ཡི། །ལྟ་བ་མི་བཟད་མ་རུངས་འབྱུང༌། །དེ་ལས་བྱུང་བའི་སྤྱོད་པར་འགྱུར། །དེ་ནི་ལྟ་བ་ཀུན་གྱི་རྒྱུ། །དེ་མེད་ཉོན་མོངས་མི་སྐྱེ་སྟེ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་ཡོངས་ཤེས་ན། །ལྟ་དང་ཉོན་མོངས་ཡོངས་སུ་འབྱང༌། །དངོས་པོར་ཁས་ལེན་ཡོད་ན་ནི། །གང་གིས་དེ་ཤེས་འགྱུར་སྙམ་ན། །བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་མཐོང་བ་དེ། །བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་མ་སྐྱེས་པས། །དེ་ཉིད་མཁྱེན་པ་མཆོག་གིས་གསུངས། །ལོག་པའི་ཤེས་པ་ཟིལ་གནོན་པ། །བདེན་པ་མིན་ལ་བདེན་རྫུན་པའི། །ཡོངས་སུ་འཛིན་དང་རྩོད་སྩོགས་ཀྱི། །རིམ་པ་ཆགས་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་དེ་དག །རྣམས་ལ་ཕྱོགས་མེད་རྩོད་པ་མེད། །གང་རྣམས་ལ་ནི་ཕྱོགས་མེད་པ། །དེ་ལ་གཞན་ཕྱོགས་ག་ལ་ཡོད། །གང་ཡང་རུང་བའི་གནས་རྙེད་ནས། །ཉོན་མོངས་སྦྲུལ་གདུག་གཡོ་ཅན་གྱིས། །ཟིན་པར་འགྱུར་ཏེ་གང་གི་སེམས། །གནས་མེད་དེ་དག་ཟིན་མི་འགྱུར། །གནས་བཅས་སེམས་དང་ལྡན་རྣམས་ལ། །ཉོན་མོངས་དུག་ཆེན་ཅིས་མི་འགྱུར། །ཉོན་མོངས་སྤྲུལ་གྱིས་ཟིན་པར་འགྱུར། །བྱིས་པ་བདེན་པར་འདུ་ཤེས་པས། །གཟུགས་བརྙན་ལ་ནི་ཆགས་པ་བཞིན། །དེ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་རྨོངས་ པའི་ཕྱིར། །ཡུལ་གྱི་གཟེབ་ལ་ཐོགས་པར་འགྱུར། །བདག་ཉིད་ཆེ་རྣམས་དངོས་པོ་དག །གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། །མིག་གིས་མཐོང་ནས་ཡུལ་ཞེས་ནི། །བྱ་བའི་འདམ་ལ་མི་ཐོགས་སོ། །བྱིས་པ་རྣམས་ནི་གཟུགས་ལ་ཆགས། །བར་མ་དག་ནི་ཆགས་བྲལ་འགྱུར། །གཟུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ཡི། །བློ་མཆོག་ལྡན་པ་རྣམ་པར་གྲོལ། །སྡུག་སྙམ་པ་ལས་ཆགས་པར་འགྱུར། །དེ་ལས་བཟློག་པས་འདོད་ཆགས་བྲལ། །སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུ་ལྟར་དབེན་པར། །མཐོང་ནས་མྱ་ངན་འདའ་བར་འགྱུར། །ལོག་པའི་ཤེས་པས་མངོན་གདུང་བའི། །ཉོན་མོངས་སྐྱོན་རྣམས་གང་ཡིན་དེ། །དངོས་དང་དངོས་མེད་རྣམ་རྟོག་པ། །དོན་ཤེས་འགྱུར་ལ་མི་འབྱུང་ངོ༌། །གནས་ཡོད་ན་ནི་འདོད་ཆགས་དང༌། །འདོད་ཆགས་བྲལ་བར་འགྱུར་ཞིག་ན། །གནས་མེད་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་རྣམས། །ཆགས་པ་མེད་ཅིང་ཆགས་བྲལ་མིན། །གང་དག་རྣམ་པར་དབེན་སྙམ་དུ། །གཡོ་བའི་ཡིད་ཀྱང་མི་གཡོ་བ། །ཉོན་མོངས་སྤྲུལ་གྱིས་དཀྲུགས་གྱུར་པ། །མི་ཟད་སྲིད་པའི་རྒྱ་མཚོ་བརྒལ། །དགེ་བ་འདི་ཡིས་སྐྱེ་བོ་ཀུན། །བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་བསགས་ཏེ། །བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་ལས
Chinese
犹如星月之光辉， 不真不假离边际， 彼等贪欲不能夺。 若于实有作承许， 生起贪嗔诸恶见， 由此生起诸恶行， 是为一切见之因。 无彼烦恼则不生， 是故若能遍知彼， 见与烦恼皆消除。 若于实有作承许， 谁能知彼如是想？ 见缘起者即见彼， 从缘起故无生故， 是故彼为胜者说。 邪见能胜诸正见， 于非真实作真想， 由此生起诸执着， 诤论次第亦复生。 彼等具足大自在， 于诸众生无偏执。 于彼何者无偏执， 彼岂更有他方耶？ 若于任何处得立， 即为惑蛇狡诈者， 所能执持彼等心， 无住彼等不能执。 于具住心诸众生， 烦恼剧毒岂不生？ 彼等即为惑蛇执。 稚童于真作真想， 如于影像而生贪， 如是世人由愚昧， 为境之牢所系缚。 大自在者诸事物， 如于影像以智眼， 见已即于境之所， 不为作业泥所缚。 稚童于色而生贪， 中士于贪而解脱， 知色自性具胜慧， 彼等即得真解脱。 由苦生起贪着心， 反之即能离贪着， 如幻化士见空寂， 见已即能入涅槃。 由邪见故生大苦， 烦恼过患为何者？ 即是实有实无想， 于知义者则不生。 若有住处生贪着， 若有离贪亦复然， 无住自在诸大士， 无有贪着及离贪。 若有作是空寂想， 动摇之心亦不动， 为惑蛇所搅乱者， 能渡无尽有海矣。 以此善行诸众生， 积集福慧诸资粮， 从福慧中
English
Like the light of stars and moon, Neither true nor false, beyond extremes, Those desires cannot seize them. If one affirms things as real, Arising are attachment, hatred, and wrong views, From these arise evil deeds, Which are the cause of all views. Without that, afflictions do not arise, Therefore, if that is fully known, Views and afflictions are completely eliminated. If one affirms things as real, Who can know that, one might think? Seeing dependent arising, one sees that, Because of arising from conditions, there is no birth, Therefore, that is what the supreme knower taught. False knowledge overcomes true knowledge, Thinking what is not true to be true, From this arise attachments, And the sequence of disputes also arises. Those who possess great freedom, Have no partiality towards beings. For those who have no partiality, How can there be an opposing side? If one finds any place to settle, One will be seized by the cunning, venomous serpent of affliction, Those whose minds have no place to settle, Cannot be seized by them. For those who have settled minds, How can the great poison of affliction not arise? They will be seized by the serpent of affliction. Children think of truth as truth, Like being attached to reflections, Thus, worldly people, due to ignorance, Are bound by the prison of objects. Great beings see things, Like reflections, with the eye of wisdom, Having seen them, they are not bound By the mud of actions in the realm of objects. Children are attached to form, Those in between become free from attachment, Those who know the nature of form, Possess supreme wisdom and are completely liberated. Attachment arises from thinking of suffering, Reversing that, one becomes free from attachment. Seeing emptiness like a magical being, Having seen it, one passes into nirvana. Due to false knowledge, great suffering arises, What are the faults of afflictions? They are the thoughts of existence and non-existence, They do not arise for those who know the meaning. If there is a place to dwell, attachment arises, If there is freedom from attachment, it is also so, Great beings who have no dwelling, Have neither attachment nor freedom from attachment. If one thinks of emptiness, The moving mind does not move, Those who are disturbed by the serpent of affliction, Can cross the endless ocean of existence. By this virtue, may all beings, Accumulate the collections of merit and wisdom, From merit and wisdom
Tibetan
་བྱུང་བའི། །དམ་པ་གཉིས་ནི་ཐོབ་པར་ཤོག །རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སློབ་དཔོན་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།། །།རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་མུ་ཏི་ཏ་ཤྲཱིའི་ཞལ་སྔ་ནས་དང༌། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙྪ་བ་པ་ཚབ་ཉི་མ་གྲགས་ཀྱིས་བཅོས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ།། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ།
Chinese
生起之，愿获得二圣者。名为《理六十颂》者，圣者龙树阿阇黎所造完毕。印度堪布牟提谛师利尊前与，藏地译师帕擦尼玛扎共同校订而确定。 名为《理六十颂》，圣龙树。
English
May I obtain the two holy ones who have arisen. The work called "Sixty Stanzas on Reasoning" composed by the venerable teacher Nagarjuna is complete. It was revised and finalized by the Indian Abbot Mutita Shri and the Tibetan translator Patsab Nyima Drak. The work called "Sixty Stanzas on Reasoning," by the venerable Nagarjuna.