Tibetan
མདོར་བསྟན་པ། མདོར་བསྟན་པ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། སཉྩ་ཡ་གཱ་ཐཱ་པ་ཉྫི་ཀ །བོད་སྐད་དུ། སྡུད་པ་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་དཀའ་འབྲེལ། བམ་པོ་དང་པོ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །རྒྱལ་བའི་དབང་པོ་དང་ནི་བདེ་ གཤེགས་སྲས་དང་དགེ་སྐྱོང་ཚུལ་ཙམ་འདོད་པ་རྣམས། །འབྲས་བུ་དམ་པ་དང་ནི་རྒྱུ་དང་དམན་པའི་ཡིད་ཀྱིས་འཇུག་པའི་བྱེ་བྲག་གིས། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཐའ་དག་ལམ་དང་ཤེས་བྱ་ཀུན་ཤེས་གང་གིས་ཕ་རོལ་མཆོག །འགྲོ་འགྱུར་ཡུམ་དེར་ཡུན་རིངས་བཏུད་ནས་འཁྲུལ་སྤངས་བློ་ཡིས་དེ་འགྲེལ་རྒྱས་པར་བྱ། །མ་ལུས་འགྲོ་བའི་རྩ་ལག་འཁྲུལ་པའི་དྲི་མ་བྲལ་བ་ཡིན། །བློ་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་འབད་པ་སྐྱེད་དེ་འདི་རྒྱན་མཛད་མོད་ཀྱི། །དེ་ཉིད་ཕྱིར་ན་བདག་ཀྱང་འདི་ལ་ངེས་པར་འཇུག་རིགས་ཏེ། །མཁས་རྣམས་ཞུགས་པའི་ལམ་ནི་ཆེན་པོ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་མིན། །དེ་ལ་ཡང་དག་པར་སྡུད་པར་བྱེད་པས་རྒྱས་པ་ལ་དད་པ་རྣམས་ཀྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་རྣམ་པར་དག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་གསུམ་གྱི་སྐབས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ཡང་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གིས་རྒྱས་པར་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་ལ་ཟློས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་གསལ་བར་འདོད་ནས། དེ་ནས་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་སོ། །དེ་ནས་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱས་པར་བསྟན་པའི་མཇུག་ཐོགས་སུའམ། འཁོར་ཤེས་རབ་མདོར་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པ་མཉན་པར་རུང་བར་ཐུགས་སུ་ཆུད་མ་ཐག་ཏུ་སྟེ། ཚིག་གི་ཕྲད་འདི་ནི་སྤྱིར་ན་དེ་མ་ཐག་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་འདིར་ཚིག་གི་རྒྱན་ཡིན་པར་བལྟའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདུད་བཞི་བཅོམ་པའི་ཕྱིར་རམ། དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐལ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དབང་ཕྱག་དང་ནི་གཟུགས་བཟང་དང༌། །གྲགས་དང་དཔལ་དང་ཡེ་ཤེས་དང༌། །བརྩོན་འགྲུས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ལྡན་པ། །དྲུག་པོ་དག་ལ་སྐལ་ཞེས་བཤད། །ཅེས་གང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་མ་ལུས་པས་དབེན་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་འགྲུབ་པ་ནི་དེས་རབ་ཏུ་ ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་བཟང་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཡིན་པ་ཉི
Chinese
总说。 总说。 印度语：桑扎亚·伽陀·班智卡。藏语：摄颂释难。第一品。敬礼一切智者。诸佛之王与善逝之子，以及仅欲护善之士，以殊胜果与因，以及下劣心之行持差别，尽知一切诸相之道与所知，何者为最胜彼岸？于能度有情之母，长时依止，以离谬误之慧，广释彼论。乃为无余有情之命脉，远离错谬之垢染。具慧者虽勤奋修饰此论，然彼之故，我亦定当入此，智者所行之路，实乃伟大之境。彼复以真实摄集，为信奉广大者之故，为使因与果圆满清净，以三一切智之次第，世尊母般若波罗蜜多之广说，亦以偈颂广为开示，欲明示重复等过失，故说“复次”等语。言“复次”者，乃于广说之末，或于了知轮转之慧，略摄而示，堪能听闻之际。此词之连用，通常乃为紧随其后应说之故。另有一种情况，此“复次”之语，可视作此处之文饰。世尊之名，乃因降伏四魔，或因具足自在等功德。言“具”之语，乃指自在等，如云：自在与美貌，名声与光辉，智慧与精进，具足此六者，是名为具。如是所说。其中，世尊之自在圆满，乃是真如清净，远离一切分别习气之自性，能成办自他之利，乃因此而有殊胜之分。美貌圆满，乃是彼之外，智慧之源泉。
English
Summary. Summary. In Indian language: Sanchaya Gatha Panjika. In Tibetan: A Commentary on the Compendium of Verses. First Chapter. Homage to the All-Knowing One. The kings of the Buddhas, the sons of the Sugatas, and those who merely desire to protect virtue, with the distinction of engaging with superior fruits and causes, and with inferior minds, whoever knows all aspects of the path and all knowable things, who is the supreme other shore? Having long relied on the mother who leads beings, with a mind free from delusion, I will extensively explain that treatise. It is the lifeblood of all beings without exception, free from the defilement of error. Although the wise exert effort to adorn this treatise, for that very reason, I too should definitely enter into this, for the path traversed by the wise does not fail to become a great realm. Moreover, by truly gathering together, for the sake of those who have faith in the vast, in order to purify the cause and effect perfectly, with the three occasions of all-knowingness, the extensive explanation of the Bhagavan Mother Prajnaparamita, also extensively reveals with verses, desiring to clarify the faults such as repetition, therefore spoke the words "Furthermore," and so on. The word "Furthermore" is at the end of the extensive explanation, or immediately after understanding that the wisdom of the cycle is briefly summarized and shown, making it suitable to be heard. This conjunction of words is generally because it should be spoken immediately after. In another way, the word "Furthermore" can be seen as an ornament of speech here. The name Bhagavan is because of subduing the four maras, or because of possessing qualities such as power. The word "possessing" refers to power and so on, as it is said: Power and beauty, fame and splendor, wisdom and diligence, possessing these six, is called possessing. As it is said. Among them, the perfect power of the Bhagavan is the purity of Suchness, the nature of being devoid of all habitual tendencies of discrimination, accomplishing the benefit of oneself and others, it is because of this that there is a superior distinction. Perfect beauty is, other than that, the source of wisdom.
Tibetan
ད་ཀྱི་ཕྱིར་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་ཡེ་ཤེས་འདིར་མཚན་ཉིད་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གྲགས་པ་དང་དཔལ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཏེ། ཐུགས་བརྩེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པ་བསྐྱེད་པར་བཟོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གྲགས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མཐའ་དག་གི་ཡང་དག་པའི་རྟེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་དཔལ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡེ་ཤེས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྩོན་འགྲུས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམ་པར་དག་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་བྱ་བ་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཏེ། ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་བུས་བརྒྱན་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་བདེ་བར་གཤེགས་པས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་དག་བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །འདི་སྨོས་པ་ཡང་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གིས་ཤེས་རབ་བསྟན་པ་ལ་མ་གུས་པ་དག་ཡོངས་སུ་སྤང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་གཞན་པས་བསྟན་ན་ལོག་པར་བསྟན་པར་དོགས་པས་མ་དད་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅི་ཞིག་སྟོན་ཅིང་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་བཀའ་སྩལ་ཞེ་ན། ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་སྟོན་ཞིང་དེའི་ཚེ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་དག་བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སྔར་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཤེས་རབ་ཀྱི་སྦྱོར་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕ་རོལ་ནི་མོས་པས་སྤྱོད་པའི་གནས་སྐབས་ན་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་ཡིད་ཆེས་པ་ཡིན་ནོ། །རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་ན་ནི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དབེན་པའང་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་གང་དག་དེ་ལྟ་བུའི་ཕ་རོལ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དེ་དག་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་སྟོན་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཟག་ ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་རྟོག་པས་དབེན་པར་སྒྲོགས་ཤིང་ངོ༌། །མོས་པས་སྤྱོད་པ་ལ་ཡོད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོའི་རྒྱུད་གཞུང་ལུགས་ཀྱིས་འདུ་བྱེད་བསྐྱེད་པ་ཅན་དག་ལ་སྐྱེས་བས་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་མ་ཡིན་ནམ། འཇིགས་རྟེན་ལས་འདས་པ་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་རྣམ་
Chinese
因此，是如明镜般的智慧。因为薄伽梵的自性与此智慧具有相同的特征。名声和圆满的荣耀是平等性的智慧。因为以慈悲等珍贵功德来区分，能够利益一切众生，以忍耐作为一切圆满名声的真实基础，并且具有荣耀。圆满的智慧是妙观察智。因为其自性能够毫不颠倒地完全断除一切事物。圆满的精进是精进波罗蜜多完全清净所区分的事业智慧。因此，应将薄伽梵善逝以如此殊胜的无与伦比的功德庄严，宣说这些偈颂。再说这些也是为了完全舍弃对偈颂所宣说的智慧不恭敬的人。如果不是这样，而是由其他人宣说，则会怀疑是颠倒宣说，从而变得不相信。那么，薄伽梵宣说了什么，并且宣说了这些偈颂呢？又宣说了这部般若波罗蜜多，并且当时宣说了这些偈颂。这是说，先前广为宣说的那些内容本身。是辨别智慧之行的法。它的彼岸，在胜解行地时，是对一切法无我的确信。在极喜地等阶段，也是远离一切分别念的。因此，那些成为如此彼岸自性的人，就是般若波罗蜜多。宣说那些，是指宣说远离对人等分别念的执著。因为在胜解行地存在的般若波罗蜜多是分别念的体性，所以一听到偈颂，难道不是以生起的方式向那些调伏者的相续中生起以经论为依据的造作吗？出世间则不是这样，因为那是
English
Therefore, it is wisdom like a mirror. Because the nature of the Bhagavan has the same characteristics as this wisdom. Fame and perfect glory are the wisdom of equality. Because it is distinguished by precious qualities such as compassion, it is able to benefit all beings, and patience is the true foundation of all perfect fame, and it possesses glory. Perfect wisdom is discriminating wisdom. Because its nature is to completely cut off all things without inversion. Perfect diligence is the wisdom of action distinguished by the complete purification of the perfection of diligence. Therefore, it should be applied to the Bhagavan Sugata, adorned with such excellent and incomparable qualities, who spoke these verses. Saying this again is also to completely abandon those who are disrespectful to the wisdom taught by the verses. If it is not like this, but is taught by others, there will be suspicion of inverted teaching, and thus become unbelieving. So, what did the Bhagavan teach, and did he speak these verses? Again, he taught this Prajnaparamita, and at that time he spoke these verses. This is to say that those contents that were previously widely taught themselves. It is the Dharma that distinguishes the practice of wisdom. Its other shore, in the stage of faithful conduct, is the conviction that all dharmas are selfless. In stages such as the Extremely Joyful Ground, it is also free from all conceptual thoughts. Therefore, those who have become the nature of such other shore are the Prajnaparamita. To teach those, means to proclaim the absence of attachment to conceptual thoughts such as people. Because the Prajnaparamita that exists in the stage of faithful conduct is the nature of conceptual thought, as soon as the verses are heard, isn't it the case that the creation based on scriptures arises in the continuum of those to be tamed in the manner of arising? The transcendent is not like that, because that is
Tibetan
པར་རྟོག་པ་ལས་འདས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་ཡང་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་སྒོམ་པ་དོན་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཐོས་པ་ཙམ་གྱི་མཇུག་ཐོགས་སུ་འཁྲུལ་པ་དང་བྲལ་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་ན་ནི་སྒོམ་པ་དོན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་རྒྱས་པར་མི་བྱེད་དེ། གལ་ཏེ་ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས་དོན་མཐོང་བར་འགྱུར་ན་སྒོམ་པ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་ཞེས་གང་བཤད་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ན་དེ་ཇི་ལྟར་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་སྟོན་ཅིང་ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན། དེ་ནི་དེ་ལྟ་བ་ཡིན་ཏེ། བདག་མེད་པར་ཡིད་ཆེས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་གནས་སྐབས་དག་ཏུ་ཁྱད་པར་དུ་རྟོག་པ་མེད་པར་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ས་མངོན་དུ་བྱས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་ལངས་པའི་ཚེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཇི་སྐད་བཤད་པ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བློ་ཐོས་པ་དང་རྟོགས་པ་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་མེད་པ་ཅན་དུ་འབྱུང་བ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ལྟ་བུ་འཇུག་པ་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཐ་སྙད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཤེས་རབ་བླ་ན་མེད་པ་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །རྟོག་པའི་སྐྱོན་བསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཡང་དག་པར་ན་བསྒོམས་པའི་དབང་ཁོ་ནས་འབྱུང་བས་སྒོམ་པ་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་གོམས་པ་ཡོངས་སུ་བསྒོམས་པའི་སེམས་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྟན་པ་ཐོས་མ་ཐག་པ་ཁོ་ནར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དེ་བསྟན་པ་དངོས་སུ་ཡང་མི་འགལ་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་བསྟན་པ་འདི་བཤད་པ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དྲུག་ཁྲིམས་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་གསུངས་ བ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་སྔར་ཡང་རྒྱས་པར་བསྟན་ཟིན་པ་འདི་སྟོན་ཞེ་ན། འཁོར་བཞི་པོ་དེ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བདག་མེད་པ་བསྟན་པའི་དབང་དུ་མཛད་པ་དག་ཉིད་ཡིན་གྱི་གཞན་དག་ནི་རུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཁོར་བཞི་པོ་དེ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དགེ་སློང་དང༌། དགེ་སློང་མ་དང༌། དགེ་བསྙེན་དང༌། དགེ་བསྙེན་མ་རྣམས་ཏེ། འདི་ཙམ་ཁོ་ནས་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་གཙོ་བོ་ཀུན་ནས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་ཕྱོགས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྟན་པའི་ལྷག་པའི་ཚུལ
Chinese
因为是超越分别的自性，并且听闻后也不会立刻生起。如果不是这样，那么禅修就会变成无意义的了。如果在仅仅听闻之后就能生起无误的智慧，那么禅修就不会有任何增益。如果仅仅听闻就能证悟，那么禅修就变得没有意义了，就像所说的那样。那么，如何能说这部般若波罗蜜多是无差别的呢？这是因为，相信无我是在超越世间和另一种状态中无分别地生起的。像这样，对于那些已经证得超越世间之地的瑜伽士来说，当他们起立时，也会觉得这与世尊所说的一模一样，他们的分别念不会认为听闻和证悟是不同的。因此，依靠这种分别念的进入，从名言的角度来极力宣说无上智慧，没有任何矛盾。消除分别过患的智慧，实际上仅仅依靠禅修的力量才能生起，因此禅修也不是没有果报的。对于那些具有先前串习圆满禅修之心的人来说，仅仅在听闻般若波罗蜜多的教导时，就能生起无分别的智慧，因此这与教导本身也没有矛盾。就像所说的那样，在宣说这部般若波罗蜜多时，六万菩萨获得了不生法忍等等。那么，为什么还要宣说以前已经广为宣说的内容呢？世尊宣说了“那四众”等等。宣说“那些”是为了表明，正是先前宣说无我的那些人才合适，而不是其他人，为了表明这一点。所谓“那四众”是指比丘、比丘尼、优婆塞和优婆夷。仅仅这些就涵盖了所有主要的被调伏者。或者，这是世尊所教导的出家众的殊胜之处。
English
Because it is the nature beyond conceptualization, and also because it does not arise immediately upon hearing. If it were not so, then meditation would become meaningless. If unerring wisdom arises immediately after hearing, then meditation would not increase anything at all. If one were to realize the meaning by merely hearing, then meditation would become meaningless, as it is said. How then can it be said that this Prajnaparamita is taught without distinction? This is because believing in selflessness arises without distinction in the state of transcendence and the other state. Thus, for those yogis who have realized the transcendent ground, when they arise, they also feel that this is exactly as the Blessed One has said, and their discriminating mind does not think that hearing and realization are different. Therefore, relying on the entry of such discrimination, there is no contradiction in emphatically proclaiming the supreme wisdom from the perspective of convention. The wisdom that eliminates the faults of discrimination actually arises only through the power of meditation, so meditation is not without fruit either. For those who have a mind of previous habituation and complete meditation, non-discriminating wisdom arises merely upon hearing the teaching of the Prajnaparamita, so there is no contradiction with the teaching itself. Just as it is said that when this teaching of the Prajnaparamita was proclaimed, sixty thousand Bodhisattvas attained the tolerance of non-arising phenomena, and so on. Then, why teach what has already been extensively taught before? The Blessed One spoke of "those four assemblies" and so on. Saying "those" is to indicate that it is precisely those who were previously taught about selflessness who are suitable, and not others, in order to indicate this. The so-called "those four assemblies" refers to monks, nuns, laymen, and laywomen. These alone encompass all the main beings to be subdued. Or, this is the superior aspect of the ordained community taught by the Blessed One.