Tibetan
བསྡུས་དོན། བསྡུས་དོན། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨ་བྷི་ས་མ་ཡཱ་ལངྐཱ་ར་བྲྀཏྟི་པིནྟྲཱ་རྠ། བོད་སྐད་དུ། མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་པའི་བསྡུས་དོན། བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །མངོན་རྟོགས་རྒྱན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན། །རང་བཞིན་མེད་ཅིང་རྟོག་ལས་འདས། །དཔག་བསམ་ཤིང་བཞིན་འབྲས་བཟང་ནི། །སྩོལ་མཛད་རྒྱལ་ཡུམ་དགའ་མ་རྒྱལ། །ཤེས་རབ་མི་གསལ་བསྟན་བཅོས་ཀུན། །ཕྱི་རོལ་གྱུར་བདག་གང་ན་ཞིག །ཟབ་མོའི་དོན་སྟོན་དཔལ་ལྡན་ནི། །བཟང་པོའི་འགྲེལ་པའང་གང་ན་སྟེ། །དེ་ལྟའང་དག་པའི་དགེ་བཤེས་ཀྱིས། །རྗེས་གཟུང་ཕྱིར་ཚིག་དང་ནི། །གདང་དག་ལ་ནི་ལྟོས་མེད་པར། །དེ་ཡི་བསྡུས་དོན་བདག་གིས་བྱ། །སློབ་དཔོན་དཔལ་སེང་གེ་བཟང་པོ་འདིའི་ཞལ་སྔ་ནས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རུལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཡུལ་ལ་རྨོངས་པ་དང༌། དེའི་ལྡོག་པ་དག་ཕོངས་པ་ཐམས་ཅད་དང༌། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པར་གཟིགས་ནས། རང་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དེ་ཁོ་ནའི་ཉེ་བར་བསྙད་པ་ཐུགས་སུ་ཆུད་དེ། གཞན་ལ་ཡང་དེ་རྟོགས་པར་བྱ་བར་བཞེད་པས། དང་པོར་རེ་ཞིག་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་འབྲེལ་པ་དང༌། བརྗོད་བྱ་དང༌། དེའི་དགོས་པ་རྣམས་གསུངས་པ་ནི། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ལ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱམས་པས་མཛད་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ནི་གཞུང་འདིའི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་ཏེ། བཤད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་རྒྱས་པ་དང༌། འབྲིང་དང༌། མདོར་བསྡུས་པའི་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱན་ཉིད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཕམ་པའི་དགོངས་པ་ལས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་འདིའི་དགོངས་པ་ཡིན་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཡང་དགོས་པ་ནི་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་དང་བསྒོམ་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་གང་ཡིན་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་ པ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་གཞན་དང་ལྡན་པ་སྟེ། སྐྱེས་བུའི་དོན་མཐའ་དག་དེའི་ཚེ་ཉིད་གྲུབ་པས་ན་དགོས་པ་གཞན་ཚོལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བསྟན་བཅོས་དང་དགོས་པ་དག་གམ། དགོས་པ་དང་དགོས་པའི་དགོས་པ་དག་གི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོའི་འབྲེལ་པ་ནི་ཤུགས་ཀྱིས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དགོས་པའི
Chinese
总义。 总义。 印度语：阿毗三摩耶楞伽若·弗栗底·频扎阿塔（梵文天城体：अभि समय अलङ्कार वृत्ति पिन्त्रार्थ，梵文罗马拟音：Abhisamaya-alaṃkāra-vṛtti-pintrārtha，汉语字面意思：现观庄严论释略义）。藏语：现观庄严论释总义。顶礼薄伽梵母般若波罗蜜多！现观庄严具特征，无自性且超离分别念，如意树般果实妙，赐予之母胜王母，般若不明显之论典，外道所为我何用？显示甚深义之具吉祥者，善解之释我何需？即便如此，清净之善知识，为摄受故于词句，及文句清晰不依赖，彼之总义我来做。导师吉祥狮子贤面前，了知般若波罗蜜多之境愚昧，以及彼之违品贫乏一切，及圆满一切之因，自身即是般若波罗蜜多之彼性近取，欲使他者亦能证悟，故首先略说与证悟相应者入论之支分，即以般若波罗蜜多母作顶礼之前行，宣说关联、所说及彼之必要，即“般若波罗蜜多”等。其中，薄伽梵弥勒所造之现观庄严论颂，是此论之所说，是所诠释之故。彼亦是广大、中等及简略之诸佛母一切之庄严，薄伽梵无能胜之意趣，由能证悟者所领会，是此论之意趣，是所证之故。彼之必要是听闻、思维及修习至极圆满时，如来之智慧即是般若波罗蜜多，具有异名，以士夫一切义利于彼时成就故，无需寻求其他必要。如是，论典与必要，或必要与必要之必要等之因果事物之关联是间接陈述。必要之
English
Summary. Summary. In Indian language: Abhisamaya-alaṃkāra-vṛtti-pintrārtha. In Tibetan: Summary of the Commentary on the Ornament of Realization. Homage to the Bhagavan Mother Prajñāpāramitā! The Ornament of Realization has characteristics, is without self-nature and transcends conceptualization. Like a wish-fulfilling tree, its fruits are excellent. May the victorious Queen Mother who bestows it be triumphant! All treatises where wisdom is unclear, what use do I have for those that are external? The glorious one who shows the meaning of the profound, what need do I have for the excellent commentary? Even so, by a pure virtuous friend, for the sake of being accepted, without relying on words and, on clear sentences, I will make its summary. In the presence of the teacher, the glorious Siṃhabhadra, having seen that ignorance of the object of the Prajñāpāramitā, and all the poverty of its opposites, and the cause of all perfections, he himself understood that the very nature of the Prajñāpāramitā is close at hand. Wishing that others might also realize it, he first briefly explained the connection with those who possess realization as a branch for entering the treatise, that is, with the homage to the Prajñāpāramitā Mother as a preliminary, he spoke of the connection, the subject matter, and its necessity, such as "The Prajñāpāramitā," and so on. Among these, the verses of the Ornament of Realization composed by the Bhagavan Maitreya are the subject matter of this treatise, because they are to be explained. It is also the ornament of all the Buddhas Mothers, vast, medium, and concise. The intention of the Bhagavan Ajita, understood by those who can realize it, is the intention of this treatise, because it is to be accomplished. Its necessity is that when hearing, thinking, and meditating are brought to perfect completion, the wisdom of the Tathāgata is the Prajñāpāramitā, which has a different name, because all the benefits of a person are accomplished at that time, there is no need to seek other necessities. Thus, the connection between the treatise and the necessity, or the cause-and-effect relationship between the necessity and the necessity of the necessity, is stated indirectly. Of necessity,
Tibetan
་དགོས་པ་ཡང་ཕྱག་བྱེད་པའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ན་ལོགས་ཤིག་ཏུ་མ་བརྗོད་དེ། ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ཉེ་བར་བཟུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྨོངས་པ་བཟློག་པ་ནི་སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཉིད་ཀྱིས་བྱས་ཟིན་ལ། མ་བྱས་སོ་ཞེ་ན་ཡང་ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་བྱེད་སྙམ་པའི་དོགས་པ་བསལ་བའི་དོན་དུ་གསུངས་པ་ནི། འགྲོ་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མའི་བཤད་པ་དང༌། ཊཱི་ཀ་མཛད་པའི་འཕགས་པ་དང༌། སློབ་དཔོན་དག་གིས་ནི་དངོས་པོ་དང༌། ལམ་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པ་ཡིན་ཡང༌། མངོན་པར་རྟོགས་པ་དང་སྦྱར་བ་ལ་མ་ལྟོས་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཤེས་བྱ་ནང་གི་ཚུལ་ཅན་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ན་རྨོངས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བཟློག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འགྲེལ་པ་དང་རྣམ་འགྲེལ་མཛད་པའི་འཕགས་པ་དང་སློབ་དཔོན་དག་གི་ཡང༌། མངོན་པར་རྟོགས་པ་དང་སྦྱར་བ་ཡིན་ཡང༌། ཀུན་གྱི་རྒྱན་དུ་མ་གྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། མ་ཚང་པའི་ཕྱིར་ན་དོགས་པ་མ་བཟློག་པ་ཁོ་ནའོ། །ཁི་བོ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱམས་པས་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དང༌། སློབ་དཔོན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བཟང་པོའི་བཀའ་དྲིན་ལས། གཞི་དང་ལམ་དང་རྣམ་པ་མཐའ་དག་བསྡུས་པས། མངོན་པར་རྟོགས་པ་དང་སྦྱར་བ་དང་ཀུན་གྱི་རྒྱན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། དོགས་པ་མཐའ་དག་རྣམ་པར་གཅོད་པས་དབུ་མ་དང་སྦྱར་བའི་ཕྱིར་ན་རྨོངས་པ་བཟློག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་སློབ་དཔོན་སེང་གེ་བཟང་པོ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་ཏེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟོན་པ་ན། པོ་ཏི་དུ་མ་དག་ན་འདོན་པ་དུ་མ་དང་འཆད་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བཤད་པ་ན་ཡང་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་མཐོང་བས་སྐྱོ་བ་སྐྱེས་ཏེ། མཐའ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་ན་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་བཅོམ་ལྡན་ འདས་བྱམས་པས། དེའི་སྐྱོ་བ་བསལ་བའི་ཕྱིར། མངོན་པར་རྟོགས་པ་དང་བཅས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཡང་བཤད་དོ་ཞེས་ཟེར་བ་རྗེས་སུ་ཐོས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྨོངས་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། ཁོ་བོའི་འདི་ཀུན་གྱི་རྒྱན་དུ་གྱུར་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཀུན་གྱི་རྒྱན་དུ་གྱུར་པ་ནི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ཡན་ལག་དང༌། དེའི་རང་བཞིན་དང༌། དེ་བསྡུས་པ་བཤད་པ་རྣམ་པ་གསུམ་མོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བའི་སྒོ་ནས་
Chinese
之所以需要这样做，是因为（般若波罗蜜多）是作为礼敬的对境而被宣说的，所以没有单独宣说。仅仅是专注于对境的差别，就能理解这一点。如果说，遣除具有般若波罗蜜多对境的愚昧，是以前的论师们自己已经做完了的。如果说没有做完，那么为了消除你也会想“你又能做什么”的疑惑，所以宣说了“行”等。意思是这样的：薄伽梵母的解释，以及作注的圣者和论师们，虽然已经包括了事物、道和一切相，但是因为没有依赖于结合现观而宣说，并且依赖于所知内部的规律，所以没有在一切方面遣除愚昧。解释和详尽解释的圣者和论师们，虽然结合了现观，但是因为没有成为一切的庄严，并且不完整，所以仅仅是没有遣除疑惑。我（ཁི་བོ་，Khivo）是因为薄伽梵弥勒所亲近指示的，并且依靠论师善显的恩德，已经包括了基础、道和一切相，所以结合了现观并且成为一切的庄严，并且因为彻底断除一切疑惑而与中观相结合，所以是遣除愚昧的。也正如论师僧伽贤，为了众生的利益而明显地趋向于宣说般若波罗蜜多时，在许多经函中，许多诵读者和讲说者在讲解时，也因为看到相互矛盾而感到厌倦。当他独自居住时，具有大悲的薄伽梵
English
The reason why this is necessary is that (Prajnaparamita) is spoken of as the object of reverence, so it is not spoken of separately. Just by focusing on the difference of the object, one can understand this. If it is said that the removal of ignorance with the object of Prajnaparamita has already been done by the previous teachers themselves. If it is said that it has not been done, then in order to dispel the doubt that you might think, "What can you do?", it is said, "Going," and so on. The meaning is this: The explanation of the Blessed Mother, and the noble ones and teachers who made the commentaries, although they have included things, paths, and all aspects, because they are explained without relying on conjunction with Abhisamaya, and because they rely on the internal principles of what is to be known, they have not removed ignorance in all aspects. The noble ones and teachers who made the explanations and detailed explanations, although they are combined with Abhisamaya, because they have not become the ornament of all and are incomplete, they have only not removed doubts. I (Khivo) am because the Blessed Maitreya has shown it closely, and relying on the kindness of the teacher Good Manifestation, I have included the basis, path, and all aspects, so I have combined it with Abhisamaya and become the ornament of all, and because I have completely cut off all doubts and combined it with Madhyamaka, I am removing ignorance. As also the teacher Simhabhadra, when he clearly turned to teaching Prajnaparamita for the benefit of sentient beings, in many sutras, many reciters and speakers, when explaining, also felt weary because they saw mutual contradictions. When he lived alone, the Blessed One with great compassion,