Tibetan
མྱོང་བས་ཕུང་པོ་གནས་གྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་མཚན་མ་རྫས་གྲུབ་ཡོད་མི་སྲིད་པས་ཡེ་ཤེས་སྒྱུ་ལུས་སུ་གནས་པའོ། །དེ་ལྟར་གནས་པ་ལུས་སྟོང་པ་རང་བཞིན་མེད་པར་སྣང་ལ། སྡིག་པ་རྒྱུ་མེད་པས་སྟོང་པས་གོས་པ་མེད་དོ། །དེ་ཡང་འགྱུར་བའི་དུས་ན་སའི་རྡོ་རྗེ་སེར་པོ་རྒྱ་ཁྱོན་དཔག་ཏུ་མེད་པར་སྣང་བ་དང་དེ་བཞིན་དུ་ཆུའི་རྡོ་རྗེ་དཀར་པོ་མེའི་དམར་པོ། རླུང་གི་ལྗང་གུའོ། །ནམ་མཁའི་མདོག་མཐིང་ག་རྒྱ་དང་ཁྱོན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལྡང་བར་བྱའོ། །ལྷའི་སྐུར་ལྡང་བ་ཉིད་དུ་ལྡང་བ་དང༌། གསུམ་ནི་སྐུ་གསུམ་དུ་གྲོལ་བའི་གནད་དོ། །རང་སེམས་ངོས་གཟུང་ལ་ཡོན་ཏན་བཙལ་བ་ནི། དེ་ལྟར་བྱས་པའི་ལུས་གསུམ་གྱི་དུས་ན་སེམས་ཇི་ལྟར་གནས་ན། འབྱུང་བའི་དུས་ན་རྒྱུ་རྐྱེན་ཡ་བྲལ་དུ་གནས་པའོ། །འབྱུང་བ་ལྔས་བཅིངས་པའི་སྐྱོན་མེད་པས་འབྱུང་བ་ལྔའི་རྐྱེན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་སྐུ་ཡོན་ཏན་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར་བའོ། །ལྷའི་དུས་ན་ འགྲོ་བ་རང་རྒྱུད་དུ་འཛིན་པའི་ཞེན་པ་རང་དག་ཏུ་གནས་པས། ཕུང་པོ་ལྔས་བཅིངས་པའི་སྐྱོན་མེད་དེ། ཤ་ཁྲག་རྡོས་པའི་རྐྱེན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་གདུང་གི་ཡོན་ཏན་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར་བའོ། །ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དུས་ན་ཆོས་ཉིད་ལ་བདག་ཏུ་རྟོག་པ་མི་གནས་པས། དམིགས་པས་བདག་གི་ཆོས་ཉིད་ལ་ཞེན་པའི་སྤྱོན་མེད་པས་འཕྲལ་རྐྱེན་དྲི་མའི་སྐྱོན་རྣམས་འཇོམས། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ཐུགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར་བའོ། །སེམས་ཀྱི་གནས་བཙལ་བ་ནི། ཕྱི་ཡུལ་ལ་བཙལ་བ་དང་ནང་སེམས་ལ་བཙལ་བའོ། །ཕྱི་ཡུལ་ནི་སྒོ་ལྔའི་ཡུལ། དབང་པོ་འཛིན་སྣང་དུ་གང་ཤར་ཀྱང་དེ་ཉིད་ལ་མི་སེམས་མི་རྟོག་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་གནས་ཏེ། མདོར་ན་ཡུལ་དུ་སྣང་ཚད་ལ་སེམས་གནས་སོ། །ནང་ལུས་ལ་གནས་པ་བཙལ་པ་ནི། རྐང་མཐིལ་ནས་སྤྱི་གཙུག་ཏུ་ལུས་མགོ་མཇུག་ཏུ་ཁྱབ་པར་གནས་ཀྱང་ཁྱད་པར་ལུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བཞི་ལ་གནས་ལ། བསམ་གཏན་གྱི་དུས་ན་སྤྱི་བོ་བདེ་བ་ན་གནས་སོ། །ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་དུས་ན་སྙིང་ག་ན་གནས་སོ། །ཉོན་མོངས་པ་སྤྱོད་པའི་དུས་ན་མགྲིན་པ་ན་གནས་སོ། །གཉིད་ཀྱི་དུས་ན་ལྟེ་བ་ན་གནས་སོ། །གནས་པ་རང་ཐོག་ཏུ་གཞག་པ་ནི་ཐ་མལ་པའི་དུས་ན་རང་སྣང་རང་ཤར་དུ་གཞག །ལྷ་བསྒོམ་པའི་དུས་ན་གསལ་སྟོང་དབྱེར་མེད་དུ་གཞག །བསམ་གཏན་ལ་གནས་པའི་དུས་ན་རྒྱུ་བ་དེ་རྐྱེན་གཞག །ལ་བཟླ་བའི་དུས་ན་གཅེར་བཞག་གཅེར་གྲོལ་དུ་གཞག་གོ །གནས་པ་མི་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་ལ་བཟླ་བའི་དུས་སུ་ནི། སེམས་དེ་དང་པོ་མི་གནས་པར་བྱ།
Chinese
通过体验，五蕴转化为处所。由于其不可能存在具有相状和实体的法，因此安住于智慧幻身中。如此安住，身体显现为空性无自性，由于罪恶无因，因此不会被空性所染污。而且，在转变之时，显现出土的黄色金刚，其广阔无边，同样地，水的白色金刚，火的红色金刚，风的绿色金刚。虚空的蓝色，其广度和范围无边无际，应当升起。升起为天神之身，即是升起，三者是解脱为三身的要点。认识自心并寻求功德，如此行持，在三身之时，心如何安住呢？在生起之时，安住于因缘分离的状态。由于没有被五大束缚的过患，因此五大的因缘显现为金刚持的各种功德。在天神之时，将众生执着为自身相续的执念安住于自净之中。没有被五蕴束缚的过患，血肉凝结的因缘显现为金刚持种姓的各种功德。在智慧之时，不会执着于法性为我，由于没有以所缘执着于我的法性的过失，因此平息了暂时的染污过患。显现为金刚持之心的各种功德。寻求心的处所，即在外境中寻求和在内心寻求。外境是五根的境，无论感官所取的显现为何，都不思不想，这就是心的处所。简而言之，心安住在显现为境的一切事物中。在内身中寻求处所，从脚底到头顶，身体遍布首尾，但特别安住在身体的四个脉轮中。在禅定之时，安住在顶轮的乐处。在未被言说的状态时，安住在心间。在行持烦恼之时，安住在喉间。在睡眠之时，安住在脐间。将安住放置于自身之上，在平凡之时，放置于自显自现中。在观修本尊之时，放置于明空无二中。在安住于禅定之时，将流动放置于因缘中。在念诵之时，放置于赤裸放置，赤裸解脱中。在将安住转化为不住的智慧之时，在念诵之时，首先不要让心安住。
English
Through experience, the aggregates transform into abodes. Since it is impossible for them to exist with characteristics and substantiality, they abide in the wisdom illusory body. Abiding in this way, the body appears as emptiness without inherent existence, and since evil has no cause, it is not stained by emptiness. Moreover, at the time of transformation, the yellow Vajra of earth appears, its expanse immeasurable, and similarly, the white Vajra of water, the red of fire, the green of wind. The blue color of space, its breadth and extent immeasurable, should arise. Arising as the body of a deity is the very arising, and the three are the key to liberation into the three bodies. Recognizing one's own mind and seeking qualities, how does the mind abide at the time of the three bodies when acting in this way? At the time of arising, it abides in a state of separation of cause and condition. Since there is no fault of being bound by the five elements, the conditions of the five elements manifest as various qualities of the body of Vajradhara. At the time of the deity, the clinging to holding beings as one's own continuum abides in self-purification. There is no fault of being bound by the five aggregates, and the conditions of the coagulation of flesh and blood manifest as various qualities of the lineage of Vajradhara. At the time of wisdom, there is no grasping of self in the nature of reality, and since there is no fault of clinging to the nature of reality as self with an object, the faults of temporary defilements are pacified. Various qualities of the heart of Vajradhara manifest. Seeking the place of the mind is seeking in external objects and seeking within the mind. External objects are the objects of the five senses. Whatever arises as the perception of the senses, not thinking or contemplating on it, that is the place of the mind. In short, the mind abides in everything that appears as an object. Seeking the place within the inner body, from the soles of the feet to the crown of the head, the body pervades from beginning to end, but especially abides in the four chakras of the body. At the time of meditation, it abides in the bliss at the crown of the head. At the time of the unspoken, it abides in the heart. At the time of practicing afflictions, it abides in the throat. At the time of sleep, it abides in the navel. Placing the abiding on oneself, in ordinary times, place it in self-appearance and self-manifestation. At the time of visualizing the deity, place it in indivisible clarity and emptiness. At the time of abiding in meditation, place the flowing in the cause and condition. At the time of recitation, place it in naked placement, naked liberation. At the time of transforming abiding into non-abiding wisdom, at the time of recitation, first do not let the mind abide.
Tibetan
དེ་ནས་གནས་པ་དེ་ཐུན་སྤོས་ཏེ། སྣང་གྲགས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ཡུལ་དང་ཤེས་པ་རྩ་མེད་དུ་གཏང༌། གསུམ་པ་ངོ་བོ་ངོས་གཟུང་མེད་པ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་རང་འགག་པའོ། །ལ་བཟླ་བ་རང་སེམས་དང་འབྱོར་པའི་དུས་རྩི་བ་སེམས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ནི། མི་གནས་པ་གནས་པར་རང་གི་སེམས་ལ་འབྱོར་པའི་དུས་ནི། དང་པོ་ཡུལ་ནི་བདག་ཉིད་མི་གནས་པའོ། །དེའི་དུས་སུ་སེམས་ནི་ཡང་ནས་ཡང་དུ་དགུག་པ་ལ་མཁས་པའོ། །གཉིས་པ་ཡུལ་ཤེས་ཀྱི་རྩ་བ་འདོར་བའི་དུས་ནི་དྲན་པ་རྒྱུན་འགགས་ནས་རླུང་ཕྱི་ནང་དུ་འགྱུར་པ་མེད་པའོ། །དེའི་དུས་སུ་སེམས་ཡང་ནས་ཡང་དུ་འཕང་བ་ལ་མཁས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ངོ་བོ་ངོས་གཟུང་གི་ འཛིན་པ་རང་འགགས་པའི་དུས་ནི་ཆོས་དང་གང་ཟག་ལ་མི་གནས་པར་བསམ་གཏན་ལ་ཆེད་དུ་བྱེད་པ་རྒྱུན་ཆད་བའོ། །དེའི་དུས་སུ་སེམས་ཡང་ནས་ཡང་དུ་སྦྱར་བ་ལ་མཁས་པར་བྱའོ། །མཐར་ཐུག་པ་བསམ་གཏན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་དུ་སོང་ན་བཅོས་པ་ནི། ལུས་ལ་ཙནྡན་ལྡེ་གུས་བྱུགས་ལ། ཡན་ལག་ཧཱུ༵་དང་ལྡན་པར་བྱ། སེམས་རླུང་གི་འགྲོ་འོད་ལ་སྦྱར་བར་བྱས་ཏེ། གསལ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་པའི་ཤེས་པ་བདེ་གསལ་རང་ཐོག་ཏུ་ཆོད། དེ་སྟོང་པ་རྗེས་མེད་དུ་གྲོལ། །དེ་ཉིད་མཐའ་གང་དུ་དམིགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་རྣལ་འབྱོར་པའི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བར་ངེས་སོ། །སྒྲའི་མཐའ་ལ་མི་ཞེན་པའི་ལྟབ་དོན་རྣལ་འབྱོར་པའི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བ་ནི། ཕྱི་ནང་གི་དམིགས་པ་ནི་ཆེད་དུ་བྱེད་པ་ལ་བློ་ལོག་པས། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཆོས་ཅན་ཐུན་མོང་དུ་ལྟ་བའི་དོན་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་པ་དམིགས་པ་ཙམ་ལས་རང་རྒྱུད་ལ་ཞེན་པ་མེད་པས་དོན་དམ་པར་ཆོས་ཉིད་ཁྱད་པར་ལྟ་བའི་དོན་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་པའོ། །དེ་ལྟར་དམིགས་པ་སྒྲའི་རྣམ་པ་ལ་ཞེན་པ་འཇུག་པ་རང་འགགས་པས་དོན་དམ་དང་ཀུན་རྫོབ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྒྲ་ཙམ་དུ་ཡང་འཇུག་པ་དེ་བྲལ་བའི་ལྟ་བའི་དོན་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་པའོ། །སེམས་ཀྱི་བྱ་བའི་རྣམ་པ་ལས་ཡིད་བྱུང་བའི་དུས་སྒྲ་མཐར་གྱིས་བསམ་གཏན་དུ་ངེས་བར་གྲོས་པའི་ཚང་ནི་བསྐྱེད་རྫོགས་གཉིས་ཀའི་སེམས་ཀྱི་བྱ་བ་རྣམས་རང་དག་སྟེ། འཁོར་བ་འདོད་པའི་བློ་གནས་མི་སྲིད་པའོ། །དེ་ལྟར་མི་གནས་པས་བསམ་གཏན་ཟབ་མོ་འགྲོ་ཉལ་འདུག་པའི་རྣམ་པ་གང་དུ་ཡང་འདུག་ཀྱང༌། དེ་ཉིད་ལས་མ་གཏོགས་པ་གཞན་གྱི་སེམས་མེད་པ་ནི་ཚད་དེ། དེ་ལྟར་གནས་པས་བསམ་པ་ཡིད་དགེ་བ་ཞེས་བྱ་བ། དེ་ཉིད་ལས་མི་འགྱུར་བར་བརྟན་པས་སེམས་ལྡང་བ་
Chinese
此后，安住于彼，转换禅修时段，应当修学由显现与声响所涵盖的一切法。第二，根除对境与意识。第三，无自性之实执自然止息。重述：何时为自心与境相合之时，如何进行心的瑜伽？不住留而安住，此乃自心与境相合之时。首先，对境即是自性不住留。于彼时，心应善于反复牵引。第二，何时舍弃对境与意识之根，即是念头止息，气息不再内外流动之时。于彼时，心应善于反复放纵。第三，何时对无自性之实执自然止息，即是不住留于法与补特伽罗，专注禅修，相续断绝之时。于彼时，心应善于反复系缚。最终，若已臻至禅修之瑜伽，则应作如下调整：以旃檀香膏涂身，肢体应具足（ཧཱུ༵，藏文，梵文天城体： हूँ，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）。心与气息之运行光明相合，清晰体验之觉受，乐明自性解脱。彼于空性无痕中解脱。彼即是远离任何边际之执着的体验，定于瑜伽士之相续中生起。不执着于声音之边际的见解，定于瑜伽士之相续中生起：内外之所缘，因厌离刻意造作。于世俗谛中，以有法共通观看之义，依赖于相续，仅为所缘，而无有对自相续之执着，故于胜义谛中，以法性差别观看之义，依赖于相续。如是，对所缘之声音形象的执着，其生起自然止息，故于胜义与世俗二者无别之音声中，亦生起，彼即是远离之见解的意义，依赖于相续。从心的活动形象中生起厌离之时，声音逐渐融入禅定，确定无疑的聚集是，生起次第与圆满次第二者的心的活动皆自性清净，希求轮回之心无处可住。如是不住留，故无论于行住坐卧何种姿势中，皆安住于甚深禅定。除彼之外，无有他心，此乃衡量。如是安住，故称之为善妙之意念。不从彼转变而坚定，故心生起。
English
Then, abiding in that state, shifting the meditation session, one should train in all the dharmas encompassed by appearance and sound. Second, eradicate the object and consciousness. Third, the self-grasping of non-inherent existence naturally ceases. To repeat: When is the time when the mind and the environment are in harmony, and how should the yoga of the mind be practiced? Abiding without abiding, this is the time when one's mind is in harmony with the environment. First, the object is non-abiding in itself. At that time, the mind should be skilled in repeatedly drawing back. Second, when is the time to abandon the root of object and consciousness? It is when thoughts cease and the breath no longer moves in and out. At that time, the mind should be skilled in repeatedly releasing. Third, when does the self-grasping of non-inherent existence naturally cease? It is when one does not abide in dharmas and individuals, focuses on meditation, and the continuum is severed. At that time, the mind should be skilled in repeatedly binding. Finally, if one has reached the yoga of meditation, then the following adjustments should be made: Anoint the body with sandalwood paste, and the limbs should be endowed with (ཧཱུ༵, Tibetan, Devanagari: हूँ, Romanized Sanskrit: hūṃ, Literal meaning: Hum). The mind is combined with the movement and light of the breath, and the experience of clear awareness, bliss and clarity, is naturally liberated. It is liberated into emptiness without a trace. That is the experience of being free from attachment to any extreme, and it is certain to arise in the yogi's continuum. The view of not clinging to the limits of sound is certain to arise in the yogi's continuum: External and internal objects are turned away from intentional effort. In the relative truth, the meaning of viewing phenomena in common relies on the continuum, and since there is no clinging to one's own continuum beyond mere objects, in the ultimate truth, the meaning of viewing the distinctiveness of dharmata relies on the continuum. Thus, the arising of clinging to the sound image of the object naturally ceases, so it also arises in the sound alone, which is inseparable from the ultimate and relative truths. That is the meaning of the view of detachment, which relies on the continuum. When aversion arises from the activities of the mind, the gathering of sounds gradually merging into meditation is certain, and all the activities of the mind in both the generation and completion stages are naturally pure, so the mind that desires samsara has no place to dwell. Thus, by not abiding, one abides in profound meditation in whatever posture of walking, lying, sitting, or standing. There is no other mind apart from that, and that is the measure. By abiding in this way, it is called a virtuous intention. Because it is firm and does not change from that, the mind arises.
Tibetan
སྟེ། དེ་ཉིད་ལས་མ་གཏོ་གས་པར་གཞན་སེམས་མེད་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཉིད་པས་སེམས་ཅན་གྱི་མིང་མེད་དོ། །སྒྲ་མཐར་གྱིས་རྣལ་འབྱོར་པའི་ལུས་སེམས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་གཅད་པ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དཔལ་མར་མེ་མཛད་བཟང་པོས་མཛད་པ་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བསྡེབས་པ་རྫོགས་སོ།། སྒྲ་མཐར་གྱིས་རྣལ་འབྱོར་པའི་ལུས་སེམས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་གཅད་པ།མར་མེ་མཛད་བཟང་པོ།