Tibetan
དོ་ཧ་མཛོད་ཅེས་བྱ་བ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་མན་ངག། དོ་ཧ་མཛོད་ཅེས་བྱ་བ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་མན་ངག། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། །དོ་ཧ་ཀོ་ཥ་ནཱ་མ་མ་ཧཱ་མུ་དྲ་ཨུ་བ་དེ་ཤ །བོད་སྐད་དུ། དོ་ཧ་མཛོད་ཅེས་བྱ་བ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་མན་ངག་དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཇི་ལྟར་དངོས་དང་དངོས་མེད་སྣང་སྟོང་དང༌། །རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུ་གཡོ་དང་མི་གཡོ་བ། །ཐམས་ཅད་མ་ལུས་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་ལས། །དུས་རྣམས་ཀུན་དུ་ནམ་ཡང་གཡོ་བ་མེད། །ནམ་མཁའ་ནམ་མཁའ་ཞེས་ནི་རབ་བརྗོད་ཀྱང༌། །ནམ་མཁའི་ངོ་བོ་ཅིར་ཡང་གྲུབ་པ་མེད། །ཡོད་དང་མེད་དང་ཡོད་མིན་མེད་མིན་དང༌། །དེ་ལས་གཞན་དུའང་མཚན་པའི་ཡུལ་ལས་འདས། །དེ་ལྟར་ནམ་མཁའ་སེམས་དང་ཆོས་ཉིད་ལ། །ཐ་དད་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཐ་དད་མིང་ནི་གློ་བུར་བཏགས་པ་ཙམ། །དེ་ལ་དོན་མེད་བརྫུན་གྱི་ཚིག་ཏུ་ཟད། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རང་གི་སེམས་ཡིན་ཏེ། །སེམས་ལས་མ་གཏོགས་ཆོས་གཞན་རྡུལ་ཙམ་མེད། །གང་གིས་གདོད་ནས་སེམས་མེད་རྟོགས་པ་ཡིས། །དུས་གསུམ་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་དམ་པ་རྙེད། །ཆོས་ཀྱི་ཟ་མ་ཏོག་ཅེས་ཡོངས་སུ་གདགས། །དེ་ཡང་ལོག་པའི་ཆོས་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། །གཟོད་ནས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡི་དེ་ཉིད་བསྟན་དུ་ ཡོད་མིན་ཏེ། །བརྗོད་དུ་མེད་པས་སུས་ཀྱང་གོ་བ་མེད། །གལ་ཏེ་བདག་པོ་ཡོད་ན་ནོར་ཡོད་དེ། །ཡེ་ནས་བདག་མེད་དེ་ལ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །སེམས་ཡོད་གྱུར་ན་ཆོས་ཀུན་ཡོད་རིགས་ཏེ། །སེམས་མེད་པ་ལ་ཆོས་ཞིག་སུ་ཡིས་རྟོགས། །སེམས་དང་ཆས་སུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ནི། །བཙལ་ན་མི་རྙེད་ཚོལ་མཁན་གོང་ནས་མེད། །མེད་པ་དུས་གསུམ་མ་སྐྱེས་མི་འགག་པས། །དེ་ཉིད་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མེད་པ་ནི། །རང་བཞིན་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གནས་ལུགས་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །འགྲོ་བ་སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད། །འདུ་བྱེད་ལས་ཀུན་ཡེ་ནས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། །བཏགས་པའི་ཆོས་རྣམས་རི་བོང་རྭ་དང་འདྲ། །ཀྱེ་མ་ཉི་མ་སྤྲིན་བྲལ་འོད་ཟེར་ཀུན་ཁྱབ་ཀྱང༌། །མིག་མེད་རྣམས་ལ་མུན་པ་རྣམས་སུ་སྣང༌། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པས་ཀུན་ལ་ཁྱབ་གྱུར་ཀྱང༌། །རྨོངས་པ་དག་ལ་དེ་ཉིད་ཤིན་ཏུ་རིང། །འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་མེད་མ་རྟོགས་པས། །བཏགས་པའི་སེམས་ཀྱིས་སེམས་ཉིད་རབ་ཏུ་བཅིངས། །ཇི་ལྟར་གདོན་གྱིས་བརླབས་པའི་སྨྱོན་བ་དག །དབང་མེད་དོན་མེད་སྡུག་བསྔལ་བྱེད
Chinese
《道歌藏》名为大手印诀窍 《道歌藏》名为大手印诀窍 印度语：多哈郭夏那玛玛哈穆扎乌巴德夏。藏语：名为《道歌藏》的大手印诀窍。顶礼吉祥金刚瑜伽母！顶礼俱生智法身大乐！犹如实与非实，显现空性，因与非因，动与非动，所有一切无余皆是虚空之自性，任何时候都不会动摇。虽说虚空虚空，然虚空之体性，任何事物皆不成立。有与无，非有非无，以及除此之外，也超离了名言之境。如是虚空与心及法性，丝毫差别也不存在，差别之名乃是暂时安立，于彼无义，仅是虚妄之词。一切诸法皆是自心，除了心之外，其他诸法微尘许也不存在。谁若从一开始就证悟无心，便能获得三世诸佛之殊胜密意，名为法之宝箧。那也不是其他的邪法，而是本初俱生之自性。那样的真如，无法指示，由于不可言说，故无人能懂。如果存在主人，则存在财物，然本初无主，于彼有何物？若有心，则一切法皆应存在，然于无心者，谁能证悟法？显现为心与物的，所有一切，若去寻找则不可得，寻找者本来就不存在。无有者，三世不生不灭，那样的真如，不会变为其他，乃是自性大乐之安住方式。因此，所有显现皆是法身，所有众生皆是佛陀本身，所有造作之业，本初即是法界，安立之法，如同兔角。唉呀！太阳无云，光芒普照，然于无眼者，却显现为黑暗。俱生之性虽遍及一切，然对于愚昧者，那却极其遥远。众生由于未能证悟无心，故以安立之心，束缚自心。犹如被鬼附身之疯子，无力且无意义地遭受痛苦。
English
The Quintessential Instructions on Mahamudra Called "The Treasury of Dohas" The Quintessential Instructions on Mahamudra Called "The Treasury of Dohas" In Sanskrit: Doha Kosha Nama Mahamudra Upadesha. In Tibetan: The Quintessential Instructions on Mahamudra Called "The Treasury of Dohas." Homage to glorious Vajrayogini! Homage to the co-emergent wisdom, the dharmakaya, great bliss! Just as the real and unreal, appearance and emptiness, cause and non-cause, movement and non-movement, all without exception arise from the nature of space, they never move at any time. Although one speaks of space, space, the essence of space is not established in any way. It transcends the realm of designation as existent, nonexistent, neither existent nor nonexistent, and other than that. Thus, there is not the slightest difference between space, mind, and the nature of reality. The name of difference is merely an arbitrary designation. It is just a meaningless, false word. All phenomena are one's own mind. Apart from the mind, there is not even a particle of another phenomenon. Whoever realizes the absence of mind from the very beginning finds the supreme intention of the Buddhas of the three times. It is widely known as the treasury of dharma. That is not another false dharma, but the co-emergent nature from the beginning. Its suchness cannot be shown, and because it is inexpressible, no one understands it. If there is an owner, there is wealth, but since there is no owner from the beginning, what is there? If there is mind, then all dharmas should exist, but who will realize a dharma in the absence of mind? All that appears as mind and things, if searched for, cannot be found, and the searcher is not there from the beginning. The absence is unborn and unceasing in the three times, and that which does not change into another is the natural state of great bliss. Therefore, all appearances are the dharmakaya, and all sentient beings are Buddhas themselves. All actions are primordially the sphere of reality, and designated dharmas are like rabbit horns. Alas! The sun is cloudless, and its rays pervade everywhere, but to those without eyes, it appears as darkness. Although the co-emergent pervades all, it is very far from the deluded. Because beings do not realize the absence of mind, they bind their own minds with designated minds. Like madmen possessed by demons, they suffer helplessly and meaninglessly.
Tibetan
་པ་ལྟར། །དངོས་འཛིན་རྣམ་རྟོག་གདོན་ཆེན་ཟིན་པ་ཡི། །སྐྱེ་བོ་དོན་མེད་སྡུག་བསྔལ་འབའ་ཞིག་བྱེད། །ཁ་ཅིག་བློ་ཡི་དབྱེ་བས་རྨོངས་རྣམས་བཅིངས། །བདག་པོ་ཁྱིམ་དུ་བཞག་ནས་གཞན་དུ་ཚོལ། །ཁ་ཅིག་གཟུགས་བརྙན་དག་ལ་གདོན་དུ་འཛིན། །ཁ་ཅིག་རྩ་བ་བོར་ནས་ལོ་འདབ་འབྲེག །ཇི་ལྟར་བྱས་ཀྱང་བསླུས་བ་མ་ཚོར་རོ། །ཀྱེ་ཧོ་བུས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཉིད་མ་རིག་ཀྱང༌། །དེ་ཉིད་ངང་ལས་གཡོས་མེད་ང་ཡིས་རྟོགས། །ང་ཡིས་ང་ཡིར་ཐོག་མཐའ་ཤེས་གྱུར་པས། །ང་ཡིས་ང་མཐོང་རང་ཉིད་གཅིག་པུར་ལུས། །གཅིག་པོ་ཉིད་ལ་བལྟས་པས་གཅིག་མ་མཐོང༌། །མཐོང་བྱ་མཐོང་བྱེད་བྲལ་བས་བརྗོད་དུ་མེད། །བརྗོད་དུ་མེད་པ་སུ་ཡིས་གོ་བར་འགྱུར། །གཉུག་མའི་ཡིད་ལ་གང་ཚེ་སྦྱངས་གྱུར་པ། །དེ་ཚེ་རི་ཁྲོད་ང་ཡི་རྟོགས་པར་འཇུག །སེང་གེའི་འོ་མ་སྣོད་ངན་ཕལ་པར་མིན། །ཇི་ལྟར་ནགས་ན་སེང་གེའི་ང་རོ་ཡིས། །རི་དགས་ཕྲ་མོ་ཐམས་ཅད་སྐྲག་གྱུར་ཀྱང༌། །སེང་ཕྲུག་རྣམས་ནི་དགའ་བས་བརྒྱུག་པ་ ལྟར། །གདོད་ནས་མ་སྐྱེས་བདེ་ཆེན་འདི་བསྟན་པས། །རྨོངས་པ་ལོག་རྟོག་ཅན་རྣམས་སྐྲག་གྱུར་ཀྱང༌། །སྐལ་ལྡན་རབ་ཏུ་དགའ་བས་སྤུ་ཟིང་བྱེད། །ཀྱེ་ཧོ་མ་ཡེངས་སེམས་ཀྱི་རང་གིས་རང་ལ་ལྟོས། །རང་གི་དེ་ཉིད་རང་གིས་རྟོགས་གྱུར་ན། །ཡེངས་པའི་སེམས་ཀྱང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་འཆར། །མཚན་མ་རང་གྲོལ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ངང༌། །རྨི་ལམ་དག་གི་བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཀུན། །སད་པའི་དུས་ན་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར། །རེ་དང་དོགས་པའི་བསམ་པས་ཀུན་བསླང་ནས། །དགག་དང་སྒྲུབ་པའི་བསམ་པ་སུ་ཞིག་བྱེད། །འཁོར་དང་མྱ་ངན་འདས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །དེ་ཉིད་མཐོང་བས་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར། །རེ་དང་དོགས་པའི་བློ་ནི་ཟད་གྱུར་པས། །སྤང་དང་བླང་བའི་འབད་རྩོལ་ཅི་བྱར་ཡོད། །སྣང་གྲགས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་སྨིག་རྒྱུ་དང༌། །གཟུགས་བརྙན་དང་མཚུངས་དངོས་པོ་མཚན་མ་མེད། །སྒྱུ་མར་སྣང་མཁན་སེམས་ཉིད་ནམ་མཁའི་སྟེ། །མཐའ་བྲལ་དབུས་མར་སུས་ཀྱང་ཤེས་མི་འགྱུར། །གང་གཱ་ལ་སོགས་ཆུ་ཀླུང་སྣ་ཚོགས་པ། །བ་ཚ་ཅན་གྱི་རྒྱ་མཚོར་རོ་གཅིག་ལྟར། །བཏགས་པའི་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་སྣ་ཚོགས་ཀུན། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་རོ་གཅིག་ཤེས་པར་བྱོས། །གང་ཞིག་ནམ་མཁའི་ཁམས་ནི་ཡོངས་བཙལ་ཀྱང༌། །མཐའ་དང་དབུས་མེད་མཐོང་བ་ཡོངས་སུ་འགག །དེ་བཞིན་སེམས་དང་ཆོས་ནི་ཡོངས་བཙལ་བས། །སྙིང་པོ་རྡུལ་ཙམ་རྙེད་པར་མ་གྱུར་ཏེ། །ཡོངས་སུ་ཚོལ་བའི་སེམས་ཀྱང་མི་དམིགས་པས། །ཅི་ཡང་མ
Chinese
如同。 执实分别大魔所缠者，徒劳无益唯作诸苦恼。 有些以慧之差别缚愚者，主人置于家中而向他处寻。 有些于影像执为邪魔祟，有些舍弃根本而斩枝叶。 无论如何做亦不觉受欺诳，嗟呼愚昧者虽未识彼。 然我了知彼自性中无动摇，我知我之初末故，我见我而独留自身。 观彼独一亦不见一，见与能见离故不可说。 不可说者谁能解？何时于本元心勤修习，彼时我之山居即入证悟。 狮子乳非凡庸恶器所堪盛，如是林中狮子吼，虽令一切细小山鹿皆惊恐。 然如幼狮皆欢喜奔，如是开示本初无生大乐时，虽令愚痴邪念者皆惊恐。 然具缘者皆大欢喜身毛竖，嗟呼莫散乱以心观自心。 若以自心了悟自性，则散乱之心亦现为大手印。 自相解脱大乐中，梦中诸乐与苦，醒时自性本无故。 由希冀与疑虑之念所策动，谁复生起破立之念耶？ 轮回涅槃一切诸法，见彼性空故，希疑之心既已尽。 何须断证之勤作？一切显现声响皆如幻如阳焰，与影像相同，无有实物与相状。 现幻之心性犹如虚空，无边无中，无人能知。 如恒河等诸河流，于具咸味之海成一味，如是分别之心与诸心所。 于法界中知为一味，无论如何寻觅虚空界，然边与中皆不可得，见亦全然止息。 如是若能遍寻心与法，亦不得如微尘许之精要，然能遍寻之心亦不可得，故一无
English
Like that. Those possessed by the great demon of grasping at reality and conceptualization, merely create meaningless suffering. Some bind the deluded with the distinctions of intellect, leaving the master at home and seeking elsewhere. Some grasp at reflections as demons, some abandon the root and cut off the branches. No matter what they do, they do not realize they are being deceived. Alas, though the foolish do not recognize it, I realize that it is unmoved from its own state. Because I know the beginning and end of myself, I see myself and remain alone. Looking at that very oneness, one does not see one. Because seeing and the seer are separate, it is inexpressible. Who could understand what is inexpressible? When one has cultivated the innate mind, then my hermitage becomes an entry into realization. A lion's milk is not for ordinary, inferior vessels. Just as in the forest, the roar of a lion frightens all the small deer, so too, the lion cubs run with joy. Likewise, when this originally unborn great bliss is taught, though it frightens the deluded and those with wrong views, the fortunate rejoice greatly and their hair stands on end. Alas, do not be distracted, look at yourself with your own mind. If you realize your own nature with your own mind, then even the distracted mind will arise as the great seal. In the state of great bliss, where signs are self-liberated, all the happiness and suffering of dreams are without nature when one is awake. Having stirred up everything with thoughts of hope and doubt, who then creates thoughts of rejection and acceptance? All the phenomena of samsara and nirvana are without nature because of seeing that very thing. Because the mind of hope and doubt is exhausted, what need is there for effort in abandoning and adopting? All appearances and sounds are like illusions and mirages, and like reflections, without substance or characteristics. The very mind that perceives illusions is like the sky, without limit or center, which no one can know. Just as various rivers such as the Ganges become one taste in the salty ocean, so too, all the various imputed minds and mental events. Strive to know them as one taste in the realm of phenomena. Although one may search the expanse of the sky, there is no end or middle, and seeing is completely stopped. Likewise, by completely searching the mind and phenomena, one does not find even a particle of essence, and because the very mind that searches everywhere is imperceptible, there is nothing.