Tibetan
་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེ་ཉིད་གསལ་ལ་རྟོག་པ་མེད་པ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས། དེ་གཉིས་སུ་དབྱེར་མེད་ཅིང་བླང་དོར་མེད་པས་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས། །ཆོས་སྤྱི་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་འདྲེས་པར་གསལ་བ་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས། བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་རྩོལ་བ་མེད་པར་གྲུབ་པས་ནི་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །དེ་ཡང་འདི་ཉིད་ལས། ཁྱབ་བདག་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་བདག །ཅེས་འབྱུང་ངོ༌། །གདུལ་བྱ་ལས་དག་པ་ལ་སྣང་བའི་འཇམ་དཔལ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གོམས་པའི་མཐུས་ལྷའི་སྐུའི་ཞལ་མཐོང་བའོ། །རྣམ་པའི་བདག་ཉིད་དུ་སྣང་བའི་འཇམ་དཔལ་ནི་སྐུའི་གཟུགས་བརྙན་དུ་གྱུར་པ་རས་པ་ལ་རི་མོ་བྲིས་པ་དང༌། ཟངས་ལྕགས་ལ་འཕུར་དུ་བཏོད་པ་དེ་རྣམས་སོ། །གྱི་ཞེས་པ་ནི་འབྲེལ་པའི་ཡི་གེ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་སྨོས་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་དང༌། ཡོན་ཏན་ཅན་རྗེ་བཙུན་འཇམ་དཔལ་དུ་འབྲེལ་པར་སྟོན་ཏེ། བརྒྱ་བྱིན་གྱི་བ་ཕྲ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ཞེས་པ། མཚན་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཡིན་ལ། ཡོན་ཏན་དེ་དག་དང་རྗེ་བཙུན་ཉིད་ལྡན་ལ། ལྡན་པ་ཁོ་ན་ལྟར་བརྗོད་པའོ། །ཚུལ་ཇི་ལྟར་བརྗོད་ན་གཉིས་ཏེ། ཟབ་པ་དོན་གྱི་སྒོ་ནས་བརྗོད་པ་དང༌། རྒྱ་ཆེ་བ་ཚིག་གི་སྒོ་ནས་བརྗོད་པའོ། །དོན་གྱི་སྒོ་ནས་བརྗོད་པ་ནི་དོན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་གསལ་བའོ། །ཚིག་གི་སྒོ་ནས་བརྗོད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། མཚན་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་བརྗོད་པ་དང། གསང་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བརྗོད་པ་དང༌། ཡོན་ཏན་གྱི་ཚུལ་དུ་བརྗོད་པའོ། །དེ་ལ་མཚན་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་བརྗོད་པ་ནི་རང་གི་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་ངོ་ཤེས་པར་བྱས་ལ་མཚན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། བརྗོད་པའི་སྒྲ་དེ་དག་བྱུང་ཡང་སྐྱེ་འགག་མེད་པའི་དང་ལས་བྱུང་ལ། ཐིམ་ཡང་དེ་ཉིད་དུ་ཐིམ་སྟེ། མདོར་ན་ཆོས་ཀྱི་རང་སྒྲར་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདི་ཉིད་ལས། གཉིས་མེད་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྟོན། །ཡང་དག་མཐའ་ལ་རྣམ་པར་གནས། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །མཚན་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བརྗོད་པ་ནི་བདག་ཉིད་རྗེ་བཙུན་འཇམ་དཔལ་དུ་བསྐོམས་ཏེ་མཚན་བརྗོད་པས་ཐུགས་ ཀའི་མུཾ་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པས་འཕགས་པ་མཆོད་པ་དང༌། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱས་སླར་རང་གི་ཐུགས་ཀར་ཐིམ། ཡང་སྔ་མ་ལྟར་སྤྲོ་ཞིང་བསྡུས་ཏེ། མཚན་ཀླག་པ་མ་ཐོན་གྱི་བར་དུ་ཅི་རིགས་སུ་བྱ་བའོ། །དེ་ཡང་འདི་ཉིད་ལས། གསང་སྔགས་ཚུལ་ཆེ
Chinese
之界之智慧，彼即明而无分别之如镜之智慧。彼二无别且无取舍故，乃平等性之智慧。法总相与自相不杂而明者，乃各别自证之智慧。自他之义无勤而成者，乃成所作之智慧。如是，于此中云：“遍主五智之主。”。所化中净者所显现之文殊，乃瑜伽士禅定纯熟之力而见天尊之身相。显现为形相之自性之文殊，乃成为身之影像，如于布上绘画，于铜铁上雕刻者，彼等是也。“之”者，乃关联之语，如是所说之功德等，与具功德之尊者文殊相关联而示，如名为帝释天之细毛。名称真实宣说者，名称乃下文所出之功德之法等，与功德彼等与尊者自身相合，如实宣说相合者。若问如何宣说之方式，则有二，深者从意义之门宣说，广者从词句之门宣说。从意义之门宣说者，乃于无二义之智慧中显明。从词句之门宣说者有三，于无二自性之方式中宣说，于密咒之方式中宣说，于功德之方式中宣说。其中，于无二自性之方式中宣说者，乃于自心之自性无二之智慧中认知后而宣说名称，宣说之声音彼等虽生起，然从无生灭之性中生起，融入亦融入于彼性中，总之，应知为法之自声。于此中云：“无二示现为无二，于真实边际中安住。”。于名称密咒之方式中宣说者，乃自身观想为尊者文殊，以宣说名称，从心间之穆（藏文：མུཾ，梵文天城体：मुṃ，梵文罗马拟音：muṃ，汉语字面意思：穆）中放出光芒，以供养圣众，作有情之义，复又融入自身心间。又如先前般散放与收摄，直至名称念诵完毕之间，随力而行。如是，于此中云：“密咒大”, "english_translation": "The wisdom of the sphere of, that is, the clear and non-conceptual mirror-like wisdom. Since these two are inseparable and without acceptance or rejection, it is the wisdom of equality. The clear distinction between general and specific characteristics of phenomena is the wisdom of individual discernment. The accomplishment of one's own and others' benefit without effort is the wisdom of accomplishing activities. Furthermore, it says in this very text: "The lord of the five pervasive wisdoms." The Manjushri appearing to those purified from the trainable beings is the vision of the deity's form through the power of the yogi's familiarity with samadhi. The Manjushri appearing as the nature of forms is the transformation into an image of the body, such as drawing a picture on cloth or casting it in bronze or iron. The word "of" is a connecting word, indicating that the qualities mentioned, etc., are related to the venerable Manjushri, who possesses qualities, just like the example of Indra's fine hair. "The Correct Utterance of Names" means that the names are the qualities and dharmas that will be mentioned below, and that the venerable one possesses those qualities, and only speaks of what is possessed. If asked how to speak, there are two ways: the profound way of speaking from the perspective of meaning, and the extensive way of speaking from the perspective of words. Speaking from the perspective of meaning is to be clear in the wisdom of non-duality. There are three ways of speaking from the perspective of words: speaking in the manner of non-dual characteristics, speaking in the manner of mantra, and speaking in the manner of qualities. Among these, speaking in the manner of non-dual characteristics is to recognize the nature of one's own mind as non-dual wisdom and then speak the name. Although the sounds of speech arise, they arise from the source of non-arising and non-ceasing, and when they dissolve, they dissolve into that very nature. In short, it should be understood as the self-sound of dharma. In this very text, it says: "Non-duality shows as non-duality, abiding completely on the true edge." Speaking in the manner of name-mantra is to visualize oneself as the venerable Manjushri, and by reciting the name, light radiates from the Hum (Tibetan: མུཾ, Sanskrit Devanagari: मुṃ, Sanskrit Roman transliteration: muṃ, Chinese literal meaning: Hum) at the heart center, offering to the noble ones and benefiting sentient beings, and then dissolving back into one's own heart center. Again, spreading and gathering as before, doing whatever is appropriate until the recitation of the name is finished. Thus, it says in this very text: "Great mantra manner\
English
The wisdom of the sphere of, that is, the clear and non-conceptual mirror-like wisdom. Since these two are inseparable and without acceptance or rejection, it is the wisdom of equality. The clear distinction between general and specific characteristics of phenomena is the wisdom of individual discernment. The accomplishment of one's own and others' benefit without effort is the wisdom of accomplishing activities. Furthermore, it says in this very text: "The lord of the five pervasive wisdoms." The Manjushri appearing to those purified from the trainable beings is the vision of the deity's form through the power of the yogi's familiarity with samadhi. The Manjushri appearing as the nature of forms is the transformation into an image of the body, such as drawing a picture on cloth or casting it in bronze or iron. The word "of" is a connecting word, indicating that the qualities mentioned, etc., are related to the venerable Manjushri, who possesses qualities, just like the example of Indra's fine hair. "The Correct Utterance of Names" means that the names are the qualities and dharmas that will be mentioned below, and that the venerable one possesses those qualities, and only speaks of what is possessed. If asked how to speak, there are two ways: the profound way of speaking from the perspective of meaning, and the extensive way of speaking from the perspective of words. Speaking from the perspective of meaning is to be clear in the wisdom of non-duality. There are three ways of speaking from the perspective of words: speaking in the manner of non-dual characteristics, speaking in the manner of mantra, and speaking in the manner of qualities. Among these, speaking in the manner of non-dual characteristics is to recognize the nature of one's own mind as non-dual wisdom and then speak the name. Although the sounds of speech arise, they arise from the source of non-arising and non-ceasing, and when they dissolve, they dissolve into that very nature. In short, it should be understood as the self-sound of dharma. In this very text, it says: "Non-duality shows as non-duality, abiding completely on the true edge." Speaking in the manner of name-mantra is to visualize oneself as the venerable Manjushri, and by reciting the name, light radiates from the Hum (Tibetan: མུཾ, Sanskrit Devanagari: मुṃ, Sanskrit Roman transliteration: muṃ, Chinese literal meaning: Hum) at the heart center, offering to the noble ones and benefiting sentient beings, and then dissolving back into one's own heart center. Again, spreading and gathering as before, doing whatever is appropriate until the recitation of the name is finished. Thus, it says in this very text: "Great mantra manner\
Tibetan
ན་བདག་ཉིད་ཅན། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །མཚན་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚུལ་དུ་བརྗོད་པ་ནི་རྗེ་བཙུན་འཇམ་དཔལ་ཉིད་ལ་འཁོར་སངས་རྒྱས་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང༌། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དཔག་ཏུ་མེད་པས་བསྐོར་བ། མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་སྤྱན་དྲངས་ལ་མཚན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ཡང་ཁྱོད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ཞེས་དམིགས་པའོ། །དེ་ཡང་འདི་ཉིད་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡོན་ཏན་མཚོ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་དག་ཀྱང་བསྡུན་དོན་ཟབ་པ་དང༌། ཚིག་རྒྱ་ཆེ་བ་གཉིས་ཏེ། འདི་ཉིད་ལས། ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེའི་སྒྲ་སྒྲོགས་པ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །ད་ནི་བར་ཆད་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕྱག་བཙལ་པ་བསྟན་པ་ནི། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ལ་ཞུས་ནས། གླེགས་བམ་དུ་སྡུད་པའི་དུས་སུ། སླད་དུ་ཡི་དམ་ལྷ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་ཡིན་ཏེ། འོ་ན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་ཡང་བར་ཆད་འབྱུང་ངམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་འཇུག་གི་དོན་དུ་དགོངས་པའོ། །དེ་ཡང་འཇམ་དཔལ་ནི་གོང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །སྐུ་དུས་གསུམ་དུ་བགྲེས་རྒུད་མི་མངའ་བས་གཞོན་ནུ་སྟེ། རྟག་ཏུ་ད་ལྟར་འབྱུང་བ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་པའོ། །ལ་ནི་དཀར་བའི་ཡི་གེ་སྟེ་འཇམ་དཔལ་ཉིད་ལའོ། །ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་པ། ཟབ་པ་དོན་རྟོགས་པའི་ཕྱག་དང༌། རྒྱ་ཆེ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གུས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱག་བཙལ་བའོ། ། དབང་པོ་རབ་ལ་བཀའ་རྒྱུད་མདོའི་བདག་ཉིད་ཅན་འདིའི་མཚན་བཤད་པ།
Chinese
那（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）具自性。如是说。以名号功德的方式宣说，是说至尊妙吉祥自身，为无数的佛、菩萨、声闻和缘觉所围绕。迎请至前方虚空，而宣说名号，观想这也是您的功德。那也是出自此经，如来功德海。如是说。那些也是汇集深义和词句广大的二者。也是出自此经，宣说深广之音声。现在是为了使障碍寂灭而顶礼，说了向妙吉祥童子顶礼。是金刚手请问释迦牟尼佛后，在结集为经卷之时，后来是向本尊顶礼。那么金刚手也会有障碍吗？不是的，是为后学者考虑。那妙吉祥前面已经说过了。身在三世中没有衰老，所以是童子，是恒常如现在显现般安住。拉是白色之字，是向妙吉祥自身。顶礼，是甚深通达意义之顶礼，广大身语意三恭敬之方式而顶礼。 为根器殊胜者宣说此具传承经部体性者之名号。
English
Na (藏文, Devanagari, Romanized Sanskrit, Literal Meaning: That) possesses self-nature. Thus it is said. To express the name as a quality is to say that the venerable Manjushri himself is surrounded by countless Buddhas, Bodhisattvas, Shravakas, and Pratyekabuddhas. Inviting him into the sky in front and reciting his name, one should focus on this also being your quality. That also comes from this very text, "Ocean of Qualities of the Tathagata." Those also gather profound meaning and vast words, the two. This very text also says, "Proclaiming a profound and vast sound." Now, in order to pacify obstacles, it is shown that homage is paid, saying, "I prostrate to Manjushri, who has become a youth." It was Vajrapani who asked Shakyamuni, and at the time of compiling the scriptures, later it was paying homage to the Yidam deity. So, will Vajrapani also have obstacles? No, it is intended for the sake of followers. That Manjushri has already been explained above. Because the body does not have aging in the three times, it is a youth, always abiding in a state like appearing now. La is the white letter, it is to Manjushri himself. "Prostration" means profound homage of understanding the meaning, and vast homage of body, speech, and mind in a respectful manner. Explanation of the name of this one who possesses the nature of the Tantra and Sutra lineage for those with superior faculties.