Tibetan
ལེའུ་བདུན་པ། སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ། ལེའུ་བདུན་པ། སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ལེའུ་བདུན་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། །དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་དེ་ཉིད་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། །དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་སྔགས་སྤྱོད་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ནི་མཆོག་གི་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་ པའི་ལེའུ་གསུངས་སོ། །འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ལ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་གསང་སྔགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གསང་སྔགས་སྒྲུབ་པ་ལ་འཇུག་པར་སློབ་པའོ། །སློང་མོ་ཟ་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སློང་མོ་དགག་པ་སྟོན་ཏོ། །ཡན་ལག་མ་ཉམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྙེན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་དང་ལྡན་པའོ། །འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་བསྟེན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་པོ་བསྟེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འགྱུར་གྱི། སྡུག་བསྔལ་བསྟེན་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། །བྱང་ཆུབ་ཉི་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་སོ། །རྣམ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཆོག་དང་འབྲིང་དང་ཐ་མའི་དབྱེ་བས་སོ། མཆོད་པར་བྱེད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་དད་པར་མི་རྟོག་པའོ། །རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་སྟེ་སྤྲོས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བཤད་ན་དེ་ཉིད་སྒྲའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །འདོད་ཆགས་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནོ། །དོན་ཡོད་རྡོ་རྗེ་མཆོག་འཛིན་པ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། །རང་གི་རིགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། །མི་བསྐྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་བརྡས་ནི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་འདི་ནི་རྣམ་པར་སྤྲོས་པའི་ཚུལ་བསྟན་ནས། རྣམ་པར་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་གསུངས་པ་ནི་གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། །འདི་ཉིད་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བཟློག་པའི་དབྱེ་བས་རྣམ་པར་སྤྲོས་པ་ནི་གསང་བའི་སྙིང་པོ་བཏུས་པའི་ཚུལ་ཡིན་ནོ། །ལྷ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པར་རོ། །རིགས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་རྣམ་པར་བསྒོམ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ལྔའི་དབྱེ་བ་བསྒོམ་པས་སོ། །དེ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཆོ་ག་འདི་ནི་ལངས་ནས། །དག་པའི་སེམས་དཔའ་རང་གི་ལྷའི། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ
Chinese
第七品，真言行之殊胜释。 第七品，真言行之殊胜释。 “彼时”等语，宣说了第七品。所谓“大誓言”，即金刚持之坛城，彼即是如是之实性。具有彼之体性的真言行，彼即是殊胜之现证圆满菩提，宣说彼之品。 “于一切欲乐”等语，是教导密咒士们如何进入修持密咒之道的。 “食乞食”等语，以苦行之方式，示现遮止乞食。 “支分无缺”是指具有念诵等支分。 “受用欲妙”等语，是说受用五种欲妙本身就能成佛，而受用痛苦则不能。 “菩提之日”是指诸佛。 “三种”是指以殊胜、中等、下等的差别。 “作供养”是指不作他想。 “宝生”是指不动佛，若以戏论之方式解释，则是就声音而言。 “贪欲法之生处”是指宝生佛。 “义成金刚持胜者”是指无量光佛。 “自之部族”是指之前的也应知晓。 “不动佛”是指以法之表诠，则义成就，如是此乃显示戏论之方式，于无戏论之方式中，所说之金刚萨埵，即是色与声等。 “心”是指金刚萨埵。 此即是以遮止一切佛之差别，而戏论乃是摄集秘密心要之方式。 “即是天”是指色金刚等。 “于部族之方式中观修”是指观修毗卢遮那等五部之差别。 其中，此行之仪轨是，起身之后，清净之勇士，自之本尊。
English
Chapter Seven: Explanation of the Supreme Conduct of Mantras. Chapter Seven: Explanation of the Supreme Conduct of Mantras. "Then," and so on, speaks of the seventh chapter. The "Great Samaya" is the mandala of Vajradhara, which is the suchness itself. The mantra practice that possesses its essence is the supreme perfect enlightenment, and this chapter teaches it. "In all desirable enjoyments," and so on, teaches how secret mantra practitioners should engage in the practice of secret mantras. "Eating alms," and so on, demonstrates the rejection of begging through ascetic practices. "Undiminished limbs" means possessing the limbs of recitation and so on. "Relying on desirable qualities," and so on, shows that enlightenment is attained by relying on the five desirable qualities themselves, and not by relying on suffering. "The sun of enlightenment" refers to the Buddhas. "Three kinds" refers to the distinctions of superior, middling, and inferior. "Making offerings" means not thinking of them as different. "Ratnasambhava" refers to Akshobhya, and if explained in terms of elaboration, it is in terms of sound. "The source of the dharma of desire" refers to Ratnasambhava. "The supreme holder of meaningful vajra" refers to Amitabha. "One's own family" means that the previous one should also be known. "Akshobhya" means that with the symbolic representation of dharma, the meaning is accomplished. Thus, this shows the mode of elaboration, and in the mode of non-elaboration, Vajrasattva is spoken of as form, sound, and so on. "Mind" refers to Vajrasattva. This, by the distinction of reversing all Buddhas, elaboration is the way of collecting the secret essence. "As the deity itself" refers to form vajra and so on. "Meditate in the manner of the family" means meditating on the distinctions of the five families, such as Vairochana. Therein, this ritual of practice is, after rising, the pure hero, one's own deity.