Tibetan
ས་བརྗོད་དུ་མེད་པས་ནམ་མཁའ་འོ། །དེ་ལྟར་བྱུང་བ་ལས་གྱུར་པའི་བདེ་བ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡེ་ཤེས་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་སྒྲུབ་ཐབས་ལས་ཀྱང༌། དབང་པོ་གཉིས་བྱུང་བདེ་བ་ནི། །དེ་ཉིད་ཡིན་ཞེས་སྐྱེ་ངན་སྨྲའི། །དེ་ནི་བདེ་བ་ཆེ་ཞེས་ཏེ། །རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་མ་གསུངས་སོ། །བདེ་གཤེགས་ཀུན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ནི། །རང་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་མཁྱེན་ལ། །བདེ་བ་ཀུན་གྱི་གཙོར་གྱུར་ལ། །བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཞེས་བཤད་དོ། །བདེ་བ་དེ་ཡང་མི་སྤང་སྟེ། །ཆགས་དང་མཉམ་པའི་བདེ་མེད་དེ། །དེ་ནི་རྒྱལ་བ་རྣམས་ལ་དབུལ། །འདོད་པའི་དོན་ཀུན་ལོངས་སྤྱོད་ཅིང༌། །སྨད་པ་དག་ཏུ་མི་བྱའོ། །ཞེའོ། །དེ་ལྟར་འབྱུང་བའི་བདེ་བ་ནི། །བདེ་བ་ཡིན་གྱི་ཆེན་པོ་ནི་མ་ཡིན་ཞེས་པའི་དོན། འོ་ན་གང་ཡིན་ཞེན། མཐར་ཐུག་གིས་ནི་གང་བསྐྱེད་པ། །དེ་ནི་མཐར་ཐུག་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྐད་ཅིག་མ་ལ་བྱའོ། །ཐམས་ཅད་བདེ་བ་གཅིག་པུ་པ། །རང་བཞིན་མཐར་ཐུག་ཡིན་པར་བརྗོད། །ཅེས་པ་ལ། ཐམས་ཅད་བདེ་བ་ནི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས། ཐམས་ཅད་དང་ བྲལ་གཅིག་པུ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་སུས་རྟོག་པ་ནི་བདེ་བ་གཅིག་པུ་ཡང་ཡིན་ལ། མཐར་ཐུག་པ་ཡང་ཡིན་པའི་དོན་དེའི་དངོས་པོ་གང་ཞེ་ན། ཕྱག་རྒྱའི་རྒྱུ་དང་རྣམ་བྲལ་ཞིང༌། །ཞེས་པ་སྟེ། མཐར་ཐུག་པའི་སྐབས་སུ་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་མི་རྟོག་པས་བྲལ་ཞེས་བྱའོ། །སྙིང་རྗེ་ཐབས་ལྡན་རྣལ་འབྱོར་པས། །ཞེས་པ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང༌། རྟག་ཏུ་མི་འབྲལ་ཞིང་གནས་ཞེས་བྱའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། །ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་སེམས་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ལ་དགོད་པའི་བསམ་པས་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་ས་བོན་ལས། སྐུ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་འབྱུང་སྟེ། འགྲོ་བའི་དོན་སྤྱད་པ་ན་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། །དེའི་བདེ་བ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ནི། དོན་དམ་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་ནི་དོན་དམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་བྱའོ། །རྣམ་གཅིག་ཏུ་ན་ཧེ་རུ་ཀའི་སྐུ་ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་སྣང་བས། ཐབས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་འདྲེན་པར་མཛད་པ་ནི། སྙིང་རྗེ་སྟེ་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན་ལ། དོན་དམ་པར་སྒྱུ་མའི་མཁན་པོ་ལྟར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ལ་བྱའོ། །ཡང་ན་མཐར་ཐུག་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དེ་ནི་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེ་ཟུང་དུ་འབྲེལ་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་བྱ་སྟེ། འཕགས་པ་དྲི་མ་མེད་པར་གྲགས་པས་བསྟན་པའི་མདོ་ལས་ཀྱང༌། ཤེས་རབ་དང་ནི་སྙིང་རྗེ་གཉིས་ལྡན་ལ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ཤེས་པ་དང༌། །སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་རིམ་པ་ལྔའི་སྒྲུབ་པ་མཛད་པ་ལས་ཀྱང༌། ཤེས་རབ་སྙིང་རྗེ་གཅིག་པ་ནི། །ཤེས་ནས་བློ་ནི་ངེས་བྱས་ཏེ། །རིམ་འདི་སངས་རྒྱས་སྤྱོད་ཡུལ་ཏེ། །དེ་ནི་ཟུང་དུ་འཇུག་པའོ། །ཞེའོ། །དེ་བས་ན་མཐར་ཐུག་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དེ་ནི། ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་ན། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་སྒྲུབ་པ་པོས་དང་པོར་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དྲན་པར་བྱས་ལ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བདེ་བ་འདོད་པས་འདུ་འཛི་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་བྱ་ཞིང་ཐ་ན་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ལ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསམ་ པར་བྱའོ། །གཉིས་པར་ནི་ཏིལ་འབྲུ་ཙམ་ལ་ཡང་དངོས་པོར་འཛིན་པའི་བློ་སྤང་བར་བྱའོ། །གསུམ་པར་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལ་དད་པས་ལུས་དང་སྲོག་ལ་ཡང་ལྟོས་པ་མེད་པར་བྱ་སྟེ། འདུ་ཤེས་གསུམ་པའི་ཚུལ་དུ་དམིགས་ཏེ། དེ་བས་ན་བྷུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟས་ལ་སྤྱོད་པ་སྟེ། དེ་ཙམ་ཞིག་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་འདུ་འཛི་ཐམས་ཅད་སྤོང་བར་བྱེད་ཅིང༌། དཀའ་ཐུབ་དང་བརྟུལ་ཞུགས་སོ་ཞེས་གང་ལ་ཡང་སེམས་པར་མི་བྱེད་ཅིང་རང་གི་སྒྲུབ་པའི་དོན་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་དམིགས་པའོ། །སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིད་ལོག་པ་སྟེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འདི་དག་ལ་མ་རིག་པས་ཉེ་བར་མཚོན་པས་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་དོ། །མ་རིག་པ་ལྕགས་ཀྱུ་འདྲ་བ་དེས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གང་ལ་ཡང་འདྲེན་པར་མི་བྱེད་དེ། འོད་གསལ་བ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་ཅིང་དྲི་མ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་རྩེ་གཅིག་ཏུ་སེམས་པའོ། །ཀུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤང་སར་འགྲོ་བ་སྟེ་བཤད་གཅུའི་དོར་བའི་ཕྱིར། དེ་ཙམ་ཞིག་དྲན་པར་བྱེད་ཅིང་འདུ་འཛི་སྤོང་བར་བྱེད་ལ། ལུས་དང་ཚོར་བ་དང་དབང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་སེམས་པར་མི་བྱེད་ཅིང༌། གང་སྒྲུབ་པའི་དོན་ལ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མི་གཡེལ་བར་སྒྲུབ་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སེམས་དེ་ལ་སྐད་ཅིག་དང་ཞག་དང་ཟླ་བ་དང༌། ལོ་ལ་སོགས་པར་གནས་པར་བྱས་ལ། ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་སྟེ་དེའི་སྐབས་སུ་ནི་གསང་སྔགས་དང་དཀའ་ཐུབ་དང༌། སྦྱིན་སྲེག་ལ་སོགས་པ་མི་དགོས་པའི་དོན་ཏོ། །མདོར་བསྡུས་སེམས་བསྡུས་ཚུལ་ཅན་ཏེ། །ཞེས་པ་ལ་དཔེར་ན་འཆི་བའི་སེམས་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ཅིང་རྟོག་པ་ཆུང་བ་ལྟར། མཐར
Chinese
因为无法言说，所以是天空。像这样产生出来的乐不是大乐，在名为《智慧成就》的大瑜伽士的修法中也说：二根生乐，恶生说那就是，说那是大乐，诸佛未曾说。一切善逝的智慧，在于了知自身之自性，是诸乐之主，故说为大乐。此乐亦不应舍弃，没有与贪著相同的乐，那是供养诸佛的。享用一切欲乐之事，不应加以贬低。如是说。像这样生起的乐，是乐但不是大乐，这是什么意思呢？那么是什么呢？以究竟而言，所生起的，那被称为究竟，指的是远离一切分别的无二刹那。一切皆是唯一的乐，被说是自性究竟。其中，一切乐是远离一切分别，故称为远离一切的唯一。谁认为那是唯一的乐，并且是究竟的意义的实物是什么呢？“远离手印之因与相”，意思是说，在究竟的时候，对于咒语和手印等等不作分别，故称为远离。 “具悲方便瑜伽士”，意思是说，空性以及大悲，恒常不离而住。所谓菩提心，是世俗和胜义的心，以令一切有情安住于菩提之意而入于等持的种子中，产生身和坛城等等，利益众生时，是世俗菩提心。其乐远离一切戏论，是胜义大乐，那是胜义菩提心。另一方面，嘿汝嘎的身如水中之月般显现为一切之自性，以各种方便引导众生，是慈悲，即世俗菩提心，在胜义方面，如幻术师般远离一切分别。或者说，究竟的大乐是智慧和慈悲双运。
English
Because it cannot be expressed, it is the sky. The happiness that arises in this way is not great happiness. In the practice method of the great yogi called "Wisdom Accomplishment," it also says: The happiness that arises from the two organs, the evil-born say that is it, saying that is great happiness, which the Buddhas have not said. The wisdom of all Sugatas lies in knowing one's own nature, being the lord of all happiness, hence it is said to be great happiness. This happiness should also not be abandoned, there is no happiness equal to attachment, that is offered to the Buddhas. Enjoying all desirable things, one should not belittle them. Thus it is said. The happiness that arises in this way is happiness but not great happiness, what does this mean? Then what is it? In terms of the ultimate, what arises, that is called the ultimate, referring to the moment of non-duality that is free from all conceptualizations. All is the only happiness, it is said to be the ultimate nature. Among them, all happiness is free from all conceptualizations, hence it is called the only one free from all. Who thinks that it is the only happiness, and what is the entity of the meaning that is ultimate? "Free from the cause and characteristics of mudras," meaning that at the time of the ultimate, one does not conceptualize mantras and mudras, etc., hence it is called free from. "The compassionate and skillful yogi," meaning that emptiness and great compassion are always inseparable and abide. What is called Bodhicitta is the mind of the conventional and ultimate, with the intention of settling all sentient beings in Bodhi, entering into the seed of Samadhi, from which arise the body and mandala, etc., when benefiting beings, it is the conventional Bodhicitta. Its happiness is free from all elaborations, it is the great ultimate bliss, that is the ultimate Bodhicitta. On the other hand, the body of Heruka, like the moon in water, appears as the nature of all, guiding beings with various means, is compassion, that is the conventional Bodhicitta, in terms of the ultimate, like a magician, it is free from all conceptualizations. Or, the ultimate great bliss is the union of wisdom and compassion.
Chinese
是关联的自性。被称为菩提心。如圣者《无垢称经》中也说：智慧和慈悲二者兼具，知晓此即名为菩提心。 导师龙树的尊者也曾做过五次第的修法，其中也说：智慧与慈悲合一，知晓后内心便会坚定。此次第是佛陀的行境，即是二者的结合。 因此，究竟的大乐，是智慧和慈悲的自性。因此，被称为菩提心。对此，修行者首先应忆念从无始以来的痛苦。因希求寂灭的安乐，应完全舍弃一切喧嚣，甚至对王位的权势也应视为痛苦。 其次，即使对于像芝麻粒那样微小的东西，也要舍弃执着为实有的心。 第三，要以对胜义谛的信心，做到不顾惜身体和性命。以三种认识的方式来观修。因此，所谓“布（བྷུ་，梵文天城体：भु，梵文罗马拟音：bhu，汉语字面意思：吃）”是指享用食物，仅仅忆念这一点，就能舍弃一切喧嚣。对于苦行和禁行等任何事物都不去思虑，而是全神贯注于自己的修行目标。 所谓“苏（སུ་，梵文天城体：सु，梵文罗马拟音：su，汉语字面意思：好）”是指睡眠，由于无明对这些识进行近距离的描绘，所以会显现出来。如同铁钩一般的无明，不会将识牵引到任何地方，而是直接显现光明，一心一意地思念无垢的自性。 所谓“库（ཀུ་，梵文天城体：कु，梵文罗马拟音：ku，汉语字面意思：坏）”是指去厕所，为了丢弃大小便。仅仅忆念这一点，就能舍弃喧嚣。对于身体、感受和感官等自性不去思虑，对于所修之义，片刻也不散乱地修持，这就是所谓的“修”。 将心安住于那一刹那、那一夜、那一月、那一年等等。自然成就，在那时就不需要密咒、苦行和火供等等了。 简而言之，就是具有收摄心的状态。就像临死时心念合一，念头微弱一样，最终
English
It is the nature of being related. It is called Bodhicitta. As it is also stated in the Sutra taught by the noble Stainless Renown: "Wisdom and compassion are both possessed, Knowing this is called Bodhicitta." The venerable teacher Nagarjuna also performed the practice of the five stages, from which it is also said: "Wisdom and compassion are one, Knowing this, the mind is determined. This stage is the realm of the Buddhas, That is the union of the two." Therefore, the ultimate great bliss is the nature of wisdom and compassion. Therefore, it is called Bodhicitta. For this, the practitioner should first remember the suffering from beginningless time. Because of desiring the bliss of Nirvana, one should completely abandon all distractions, and even the power of kingship should be regarded as suffering. Secondly, even for something as small as a sesame seed, one should abandon the mind that clings to it as real. Thirdly, one should have faith in the ultimate truth and be without regard for body and life. Meditate in the manner of the three perceptions. Therefore, "bhu (བྷུ་, Devanagari: भु, Romanized Sanskrit: bhu, Literal meaning: to eat)" means to enjoy food, merely remembering this much, one can abandon all distractions. One does not think about anything such as asceticism and vows, but focuses single-mindedly on one's own goal of practice. "Su (སུ་, Devanagari: सु, Romanized Sanskrit: su, Literal meaning: good)" means to fall asleep, because ignorance closely depicts these consciousnesses, they will appear. Ignorance, like an iron hook, does not draw consciousness anywhere, but directly reveals the clear light, and single-mindedly contemplates the stainless nature. "Ku (ཀུ་, Devanagari: कु, Romanized Sanskrit: ku, Literal meaning: bad)" means going to the toilet, in order to discard feces and urine. Merely remembering this much, one can abandon distractions. One does not think about the nature of body, feelings, and senses, etc., and one practices without distraction for even a moment on the meaning of what is being practiced, this is what is meant by "practice." One should keep the mind in that moment, that night, that month, that year, and so on. Naturally accomplished, at that time there is no need for mantras, asceticism, and fire offerings, etc. In short, it is having the state of a collected mind. Just like at the time of death, the mind becomes one and thoughts are weak, ultimately.
Tibetan
་ཐུག་པའི་སེམས་དེ་ཡང་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ། ནམ་མཁའི་ངང་ཚུལ་ཅན་དེ་ལ་ནི་སེམས་བསྡུས་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ངང་དེར་སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་དུ་རིག་པ་ལྔ་ཕྱི་དེ་ལ་འབབ་པས་ན། བཟླས་པའང་དེ་ཞེས་བྱའོ། །རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་འོད་གསལ་བ་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་སྙིང་པོ་ཡིན་ལ་དེ་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དང༌། མཉམ་དུ་འཇུག་ཅིང་དབྱེར་མེད་པར་གྱུར་པ་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པ་ཡང་དེ་ཞེས་བྱའོ། །ལེའུ་བཅུ་པའི་བཤད་པའོ།། །། བཅུ་པ། དབང་བསྐུར་བའི་ལེའུའི་བཤད་པ།
Chinese
那相遇之心也远离了分别念。那具有虚空状态的，就叫做摄心。在那样的状态中，一切行为都融入那五种外在的明觉，所以，念诵也叫做那个。远离一切分别念的光明，是坛城之心髓，那与二无之智，一同进入且无有分别，也叫做进入坛城。第十章的解释完毕。 第十章，灌顶之章的解释。
English
That encountering mind is also free from conceptualization. That which possesses the nature of space is called mind-gathering. In such a state, all activities flow into those five external awarenesses, so recitation is also called that. The luminosity that is free from all conceptualization is the heart essence of the mandala, and that which enters together with non-dual wisdom and becomes inseparable is also called entering the mandala. Explanation of the tenth chapter is complete. Tenth: Explanation of the chapter on empowerment.