Tibetan
སུམ་ཅུ་བདུན་པ། བུ་མོ་བསྙེན་དགའ་མོའི་ལེའུ། སུམ་ཅུ་བདུན་པ། བུ་མོ་བསྙེན་དགའ་མོའི་ལེའུ། བམ་པོ་བཅུ་གཅིག་པ། འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པའི་དུས་གཅིག་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉན་ཡོད་ན། རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ། །དེའི་ཚེ་ཡུལ་དེ་ན་བུད་མེད་བསྙེན་དགའ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་དབུལ་ཕོངས་པ་འཚོ་བ་སློང་མོ་ལ་ལྟོས་པ་ཞིག་ཡོད་དེ། །བུད་མེད་དེས་རྒྱལ་པོ་དང་། བློན་པོ་དང་། མི་མང་པོས་སོ་སོ་ནས་སངས་རྒྱས་དང་། དགེ་འདུན་ལ་མཆོད་པར་བྱེད་པ་མཐོང་ནས་འདི་སྙམ་དུ་བསམས་སོ། །བདག་གིས་སྔོན་སྡིག་པ་ཅི་ཞིག་བྱས་ན། འདི་ལྟར་དབུལ་ཞིང་རིགས་ངན་པར་སྐྱེས་ཏེ། ད་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཞིང་དང་ཕྲད་ཀྱང་ས་བོན་མི་བདོག་སྙམ་ནས། ཤིན་ཏུ་ཡི་ཆད་དེ་འགྱོད་པ་སྐྱེས་ནས། ཉི་མ་གཅིག་གི་བར་དུ་ཐོག་ཐག་བསླང་ན་དོང་ཙེ་གཅིག་ལས་མ་རྙེད་དེ། །དོང་ཙེ་གཅིག་པུ་དེ་ ཐོགས་ནས་མར་ཚོང་བའི་ཁྱིམ་དུ་སོང་ནས་མར་ཞིག་ཉོ་བར་བྱས་སོ། །མར་ཚོང་བའི་ཁྱིམ་བདག་གིས་སྨྲས་པ། དོང་ཙེ་གཅིག་གིས་མར་ཉོ་བ་འདི་ཧ་ཅང་ཉུང་ཆེས་ཏེ། ཁྱོད་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེས་བྱས་པ་དང་། བསྙེན་དགའ་མོས་ཀྱང་དྲང་པོར་གཏམ་བྱས་ནས། མར་ཚོང་བའི་བདག་པོ་སྙིང་བརྩེ་སྟེ། མར་ལྷག་པར་བྱིན་ནོ། །བསྙེན་དགའ་མོས་མར་དེ་ཐོབ་ནས། རབ་ཏུ་དགའ་སྟེ་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་སོང་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འབུལ་ལོ། །ཞེས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་མར་མེ་བཙུགས་ཏེ། སྨོན་ལམ་འདི་སྐད་ཅེས་བཏབ་བོ། །བདག་ད་ལྟར་དབུལ་ཕོངས་ཏེ། མར་མེ་ཆུང་ངུ་འདིས་སངས་རྒྱས་ལ་མཆོད་དོ། །བསོད་ནམས་འདིས་མ་འོངས་པའི་དུས་སུ་བདག་ཤེས་རབ་ཀྱི་མར་མེ་དང་ལྡན་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མུན་པའི་དྲི་མ་བསལ་བར་ཤོག་ཤིག་ཅེས་སྨོན་ལམ་བཏབ་ནས་ཕྱིར་གནས་སུ་སོང་ངོ་། །དེའི་ཚེ་མཚན་མོ་མར་མེ་གཞན་ནི་ཟད་ཀྱི། བསྙེན་དགའ་མོའི་མར་མེ་གཅིག་པུ་ནི་ནམ་ནངས་ཀྱི་བར་དུ་འབར་རོ། །དེའི་ཚེ་ད་གལ་ཡ་ནས་དུས་འཛིན་པའི་རེས་ལ་བབ་པས། ནམ་ནངས་ནས་མར་གྱི་སྣོད་རྣམས་སྡུད་དུ་སོང་བ་ལ། མེ་མར་གཅིག་པུ་ཞིག་ལྷག་པར་གསལ་ཏེ། མར་དང་སྙིང་པོ་ཡང་མ་ཉམས་པར་གསར་དུ་བཙུགས་མ་ཐག་པ་འདྲ་བས་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །ཉིན་པར་མར་མེ་བཙུགས་ཀྱང་ཕན་པ་མེད་ཀྱི་གསད་དོ་སྙམ་ནས་གསད་པར་གཟས་ན་མ་སོད་དེ། དེ་ནས་ལག་དར་ཏེ་གསད་པར་གཟས་ན་མ་སོད་དེ་མ་ཉམས་སོ། །དེ་ནས་གོས་ཀྱིས་གསད་པར་གཟས་ན་ཡང་མ་སོད་པས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གཟིགས་ནས།
Chinese
第三十七品，名曰侍女欢喜品。 第三十七品，名曰侍女欢喜品。 卷十一。如是我闻。一时，薄伽梵在善持（舍卫城）国，胜林给孤独园。 那时，那个地方有个名叫侍女欢喜的女子，贫穷，靠乞讨为生。那个女子见到国王、大臣和许多人各自供养佛和僧众，心想：我以前造了什么罪，以致如此贫穷，生于卑贱之家？如今遇到了福田，却没有种子。她非常沮丧，心生后悔。有一天，她乞讨了一整天，只得到一枚铜钱。她拿着这枚铜钱，去卖酥油的人家，想买些酥油。卖酥油的人家主人说：一枚铜钱买酥油，这实在太少了，你怎么办？侍女欢喜也如实说了。酥油店主心生怜悯，给了她额外的酥油。侍女欢喜得到酥油后，非常高兴，去了寺庙，供养薄伽梵。她在佛前点燃酥油灯，发愿说：我现在贫穷，用这盏小小的酥油灯供养佛。以此功德，愿我未来拥有智慧之灯，消除一切众生的黑暗污垢。她发愿后，回到了住处。那天晚上，其他的酥油灯都熄灭了，只有侍女欢喜的灯一直燃烧到天亮。当时，轮到陀伽利耶负责管理时间，天亮后，他去收拾酥油容器，发现只有一盏酥油灯特别明亮，酥油和灯芯都没有减少，就像刚点燃的一样，他心想：白天点灯也没有用，还是熄灭了吧。他想用手熄灭，却没有熄灭。然后他用抹布去熄灭，也没有熄灭，没有减弱。然后他想用衣服去熄灭，也没有熄灭。薄伽梵看到了，
English
Chapter Thirty-Seven: The Chapter of the Joyful Serving Girl Chapter Thirty-Seven: The Chapter of the Joyful Serving Girl Volume Eleven: Thus have I heard. At one time, the Blessed One was dwelling in Shravasti, in the Jeta Grove, Anathapindika's Park. At that time, in that country, there was a woman named Nandā, who was poor and depended on begging for a living. That woman saw the king, ministers, and many people making offerings to the Buddha and the Sangha, and she thought to herself: "What sins have I committed in the past that I am born so poor and into a lowly family? Now that I have encountered a field of merit, I have no seeds." She was very discouraged and felt regret. One day, she begged all day and only obtained one copper coin. She took that one copper coin and went to the house of a ghee seller to buy some ghee. The owner of the ghee shop said, "Buying ghee with one copper coin is too little. What are you going to do?" Nandā told him the truth. The owner of the ghee shop was compassionate and gave her extra ghee. Nandā obtained the ghee and was very happy. She went to the monastery and offered it to the Blessed One. She lit an oil lamp before the Buddha and made this aspiration: "I am poor now, and I offer this small oil lamp to the Buddha. By this merit, may I possess the lamp of wisdom in the future and dispel the darkness and defilements of all sentient beings." After making this aspiration, she returned to her dwelling. That night, the other oil lamps went out, but Nandā's lamp alone burned until dawn. At that time, it was Dagalya's turn to keep time. When dawn came, he went to collect the ghee containers and saw that only one oil lamp was particularly bright. The ghee and wick had not diminished and looked as if they had just been lit. He thought to himself, "Lighting a lamp during the day is useless, I should put it out." He tried to extinguish it with his hand, but it would not go out. Then he tried to extinguish it with a rag, but it would not go out and did not diminish. Then he tried to extinguish it with his robe, but it would not go out. The Blessed One saw this,
Tibetan
ད་གལ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །ཁྱོད་ཀྱིས་མར་མེ་འདི་གསད་པར་སེམས་ཀྱང་། མར་མེ་འདི་ཁྱོད་ཀྱིས་མི་སོད་དོ། །ཁྱོད་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་བསྒུལ་ཞིང་བསྐྱོད་ནུས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་བཞིའི་ཆུ་འབབ་པའི་རྫིང་རླུང་ཡུག་པས་བུས་ཀྱང་སོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་མེ་མར་འདི་མི་ཀུན་གྱི་དོན་རྒྱ་ཆེན་པོ་བྱེད་པར་བསམ་པ་ཆེན་པོ་ བསྐྱེད་པས་ཕུལ་བ་ཡིན་ནོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་སྐད་གསུངས་ནས། བསྙེན་དགའ་མོ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་འོངས་ཏེ་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་བ་དང་། དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལུང་བསྟན་ཏེ། ཁྱོད་མ་འོངས་པའི་དུས་ན་བསྐལ་པ་གཉིས་འདས་ནས་མངོན་པར་སངས་རྒྱས་ཏེ། མཚན་ཡང་མར་མེ་འོད་ཅེས་བྱ་སྟེ། དབང་བཅུ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཚེ་ན་བསྙེན་དགའ་མོས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལུང་བསྟན་པ་ཐོས་ནས་རབ་ཏུ་དགའ་སྟེ། པུས་མོ་གཉིས་ས་ལ་བཙུགས་ནས་རབ་ཏུ་བྱུང་བར་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་རབ་ཏུ་བྱུང་བར་གནང་ངོ་། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོ་དང་། ད་གལ་གྱི་བུས་བུད་མེད་དབུལ་མོ་ལུང་བསྟན་པ་ཐོབ་སྟེ། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་མཐོང་ནས་པུས་མོ་གཉིས་ས་ལ་བཙུགས་ཏེ། ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བསྙེན་དགའ་མོ་འདིས་སྔོན་ལས་ཅི་ཞིག་བགྱིས་ན། དེ་སྲིད་ཀྱི་བར་དུ་དབུལ་ཕོངས་ཏེ། འཚོ་བ་ཡང་མི་རྙེད་པར་གྱུར། ཅི་ཞིག་བགྱིས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་ཕྲད་དེ། འཁོར་རྣམ་བཞི་མཆོད་པ་བྱས་པར་གྱུར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། སྔོན་འདས་པའི་དུས་ན་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་འཇིག་རྟེན་དུ་གཤེགས་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཁྱིམ་བདག་གི་ཆུང་མ་ཞིག་གིས། སངས་རྒྱས་དང་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་དང་བཅས་པ་སྤྱན་དྲངས་པ་ལས། སྔར་བུད་མེད་དབུལ་མོ་ཞིག་གིས་སྤྱན་དྲངས་ཏེ་གཤེགས་པར་གནང་ངོ་། །བུད་མེད་དབུལ་མོ་དེ་ཡང་ལན་ཅིག་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ཞིག་སྟེ། དེའི་ཚེ་ན་ཁྱིམ་བདག་གི་ཆུང་མ་དེ་བཙན་ཞིང་ཕྱུག་པ་དང་། ཆོ་རིགས་བཙུན་པས་དབུལ་མོས་སྔར་སྤྱན་དྲངས་པ་ལ་བརྙས་སྨད་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅིའི་སླད་དུ་བདག་གིས་སྔར་སྤྱན་དྲངས་པར་མི་གཤེགས་པར་སྤྲང་མོས་སྤྱན་དྲངས་པར་གཤེགས་ཞེས་ཚིག་ངན་པ་སྨྲས་ཏེ། འཕགས་པ་ལ་བརྙས་སྨད་པས། སྐྱེ་བ་ལྔ་བརྒྱའི་བར་དུ་དབུལ་ཕོངས་པ། འཚོ་བ་སློང་མོ་ལ་ལྟོས་པའི་རིགས་སུ་སྐྱེས་སོ། ། ཕྱི་དེ་ཉིན་སངས་རྒྱ
Chinese
ད་གལ་（人名）便如此說道：你雖想熄滅這燈火，但你無法熄滅這燈火。你也不是聲聞所能撼動和移動的。即使你用四大海的水匯聚成的池塘，用狂風吹拂，也無法將其熄滅。因此，這燈火是為了利益所有眾生而發起廣大之心所供養的。世尊說完這些話後，བསྙེན་དགའ་མོ་（人名，供養女）也來到世尊面前，以頭頂禮雙足。當時，世尊授記說：你在未來的時劫中，經過兩個大劫後將證得圓滿正覺，名號為燈光，具足十力。當時，བསྙེན་དགའ་མོ་（供養女）聽到世尊的授記後非常高興，雙膝跪地，祈求出家。世尊也允許她出家。具壽阿難陀和ད་གལ་（人名）之子見到貧女獲得授記並出家後，雙膝跪地，合掌向世尊稟告說：這位བསྙེན་དགའ་མོ་（供養女）過去做了什麼業，以至於如此貧困，甚至難以維持生計？又做了什麼，才能與世尊相遇，並供養四眾弟子？世尊告訴阿難陀：過去世，光明佛降臨世間。當時，一位居士之妻迎請佛陀和比丘僧團。此前，一位貧女迎請並允許佛陀前往。那位貧女也是一位不退轉的菩薩。當時，居士之妻仗著自己的權勢和財富，以及高貴的出身，輕蔑地嘲笑貧女之前的迎請，並說道：世尊為何不先去我迎請的地方，反而去乞丐迎請的地方？她說了惡語，並輕蔑了聖者，因此在五百世中貧困潦倒，生於依靠乞討為生的種姓中。
English
Then Dagala said this: 'Although you intend to extinguish this lamp, you cannot extinguish it. Nor can you, a Shravaka, move or shake it. Even if you were to blow on a pool formed by the waters of the four great oceans with a hurricane, it would not be extinguished. Therefore, this lamp is offered with a great mind, intending to bring great benefit to all beings.' After the Blessed One spoke these words, Snyen Gamo also came before the Blessed One, bowed her head at his feet. At that time, the Blessed One prophesied: 'In the future, after two kalpas have passed, you will attain perfect enlightenment, and your name will be Lamp Light, endowed with the ten powers.' At that time, Snyen Gamo, having heard the prophecy of the Blessed One, rejoiced greatly, knelt on both knees, and requested to be ordained. The Blessed One also granted her ordination. The venerable Ananda and the son of Dagala, having seen the poor woman receive the prophecy and be ordained, knelt on both knees, joined their palms, and said to the Blessed One: 'What deeds did this Snyen Gamo commit in the past, that she is so poor and unable to make a living? And what did she do to meet the Blessed One and make offerings to the fourfold assembly?' The Blessed One said to Ananda: 'In the past, the Buddha Light Protector descended into the world. At that time, the wife of a householder invited the Buddha and the Sangha of monks. Prior to that, a poor woman had invited him and he had granted her request to go. That poor woman was also a non-returning Bodhisattva. At that time, the wife of the householder, relying on her power and wealth, and her noble birth, scorned and ridiculed the poor woman's previous invitation, saying: 'Why did the Blessed One not go to the place I invited him to first, but instead went to the place invited by a beggar?' She spoke evil words and scorned the noble one, and therefore, for five hundred lifetimes, she was poor and destitute, born into a lineage that relied on begging for a living.'
Tibetan
ས་དང་དགེ་འདུན་ལ་དད་པས་མཆོད་དེ་དགའ་བས་ན། ད་སངས་རྒྱས་དང་ཕྲད་དེ། རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ལུང་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་འཁོར་མང་པོ་རྣམས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ལ་རབ་ཏུ་དགའ་བར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་དང་། བློན་པོ་དང་། མི་མང་པོ་དག་གིས་བུད་མེད་དབུལ་མོས་སངས་རྒྱས་ལ་མར་མེ་ཕུལ་བས་སངས་རྒྱས་སུ་ལུང་བསྟན་ཏོ་ཞེས་ཐོས་ནས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བཀུར་སྟི་བྱས་ཏེ། འཚོ་བའི་ཡོ་བྱད་མཆོག་དམ་པ་རྣམ་པ་བཞི་ཆོག་པར་སྦྱར་ཏེ་ཕུལ་ལོ། །དེའི་ཚེ་ཡུལ་དེའི་ཁྱེའུ་དང་། བུ་མོ་ཡ་རབས་དང་། མ་རབས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མར་མེ་དྲི་བསུང་ཅན་སྦྱར་ཏེ། རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕུལ་ལོ། །མར་མེ་ཕུལ་བའི་མི་མང་པོས་མེ་མར་གྱིས་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་ཀུན་ཡོངས་སུ་གང་སྟེ། ཕྱོགས་བཞི་ནས་སྐར་མ་ནམ་མཁའ་ལ་སྣང་བ་དང་འདྲ་བར་ཉིན་གཅིག་བཞིན་དུ་ཕུལ་ཏེ། དེ་ལྟ་བུར་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་ཉིན་ཞག་བདུན་གྱི་བར་དུ་ཕུལ་ལོ། །དེའི་ཚེ་ཀུན་དགའ་བོ་ཤིན་ཏུ་དགའ་ནས་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ནི་འདི་སྙེད་ཅིག་མངའོ་ཞེས་བསྔགས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྔོན་ཕྲིན་ལས་ཅི་ཞིག་བགྱིས་ན། འདི་ལྟ་བུའི་མར་མེ་ཚད་མེད་པ་དང་ལྡན་པར་གྱུར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། སྔོན་འདས་པའི་དུས་ན་འཛམ་བུའི་གླིང་འདིར་རྒྱལ་པོ་པ་སི་ལི་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་རྒྱལ་ཕྲན་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་སྙེད་ལ་དབང་བྱེད་དོ། །རྒྱལ་པོའི་བཙུན་མོ་ལ་སྲས་གཅིག་བྱུང་སྟེ། ལུས་ཀྱི་མདོག་གསེར་ལྟ་བུར་འདུག་ལ་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་། དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུར་ལྡན་ཏེ། སྤྱི་བོ་ལ་རིན་པོ་ཆེ་ཁ་དོག་གསལ་བ། བལྟ་ན་མིག་སྦྲིད་པ་ཞིག་ཡོད་དོ། །མཚན་མཁན་བོས་ནས་བཟང་ངན་བརྟགས་ཏེ། མིང་བཏགས་པ་ལས། མཚན་མཁན་གྱིས་བལྟས་ན། མཚན་ངོ་མཚར་དུ་བཟུང་བས། ལག་པ་བཏེགས་ནས་ཤིན་ཏུ་ལེགས་སོ། །ཞེས་སྨྲས་ཏེ། རྒྱལ་བུ་འདི་ནི་ འཇིག་རྟེན་ན་ལྷ་དང་མིའི་ནང་དུ་བསྒྲུན་དུ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ཁྱིམ་ན་གནས་ན་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རབ་ཏུ་བྱུང་ན་མངོན་པར་འཚང་རྒྱའོ་ཞེས་སྨྲས་ཏེ། མཚན་མཁན་གྱིས་རྒྱལ་པོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །རྒྱལ་བུ་འདི་ཐོག་མ་བཙས་པ་ན་ངོ་མཚར་ཡ་མཚན་གྱི་ལྟས་ཅི་བྱུང་ཞེས་དྲིས་པ་ན། རྒྱལ་བུ་འདི་བཙས་པའི་སྤྱི་བོ་ནས་རིན་པོ་ཆེ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་ཞིག་ཡོད་དོ
Chinese
以对土地和僧众的虔诚供养，心生欢喜，如今与佛相遇，出家并获得授记。当时，众多眷属对佛陀的教诲深感欢喜。那时，国王、大臣和众多百姓听到贫穷的妇女因向佛陀供奉灯火而被授记成佛的消息后，都对她表示敬意，并充分准备了四种上等的供养品献给她。当时，那个地方的所有少年男女，无论贤良还是卑贱，都准备了带有香味的灯火，在胜幢王子的花园里供奉给世尊。供奉灯火的众人用灯火完全充满了胜幢王子的花园，从四面八方供奉灯火，如同星辰在夜空中闪耀一般，日夜不停地供奉，持续了七天。当时，阿难陀非常高兴，感到惊奇，赞叹道：世尊具有如此之多的功德啊！然后，他向世尊禀告道：世尊过去做了什么样的善业，才能拥有如此无量的灯火？世尊告诉阿难陀：在过去，这个赡部洲有一位名叫巴斯利的国王，统治着八万四千个小国。国王的王后生了一个儿子，身体的颜色像金子一样，具有三十二相和八十随形好，头顶上有一颗颜色鲜艳、令人眼花缭乱的宝石。召来相士占卜吉凶，并为他取名。相士观察后，对这个相感到非常惊奇，举起手来说：非常好！这个王子在世间，在天人和人类中都是无与伦比的。如果他留在家里，就会成为转轮圣王。如果他出家，就会证得菩提。相士对国王说：请问王子刚出生时出现了什么奇特的征兆？国王回答说：王子出生时，头顶上就有一颗非常明亮的宝石。
English
With devotion to the land and the Sangha, they offered with joy, and now having met the Buddha, they were ordained and received predictions. At that time, the many retinues were overjoyed by the Buddha's teachings. Then, the king, ministers, and many people, having heard that a poor woman was predicted to become a Buddha because she had offered a lamp to the Buddha, all showed her respect and fully prepared four kinds of excellent offerings to present to her. At that time, all the boys and girls of that land, both virtuous and base, prepared fragrant lamps and offered them to the Bhagavan in the garden of Prince Jeta. The many people who offered lamps completely filled the garden of Prince Jeta with lamps, offering them from all four directions, like stars shining in the night sky, offering day and night without ceasing, for seven days. At that time, Ananda was very happy and amazed, praising, "The Bhagavan has so many qualities!" Then, he said to the Bhagavan, "What kind of deeds did the Bhagavan do in the past to have such immeasurable lamps?" The Bhagavan said to Ananda, "In the past, in this Jambudvipa, there was a king named Pasili who ruled over eighty-four thousand small kingdoms. The king's queen had a son whose body color was like gold, possessing the thirty-two major marks and eighty minor marks, and on his head was a bright, dazzling jewel. They summoned a fortune-teller to examine the good and bad omens and to give him a name. When the fortune-teller looked, he was amazed by the marks and raised his hand, saying, 'Very good!' This prince is unparalleled in the world, among gods and humans. If he remains at home, he will become a Chakravartin king. If he goes forth, he will attain enlightenment.' The fortune-teller said to the king, 'What wonderful and amazing signs appeared when the prince was first born?' The king replied, 'When the prince was born, there was a very bright jewel on his head.'