Tibetan
ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་པ། སྔོན་བྱུང་བའི་ལེའུ། ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་པ། སྔོན་བྱུང་བའི་ལེའུ། འཕགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོའི་མདོ། བམ་པོ་བདུན་པ། དེ་ནས་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཟླ་འོད་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། གཞོན་ནུ་དེ་ལྟ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་དགེ་བའི་རྩ་བ་དང་བསླབ་པ་དང་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་བྱའོ། །འདུ་འཛི་མང་བ་མ་ཡིན་པར་བྱའོ། །སྡིག་པའི་གྲོགས་པོ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ཤིང་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་རྟེན་པ་དང་ཡོངས་སུ་དྲི་བའི་རང་བཞིན་ཅན་དང་ཆོས་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བ་ལ་བརྩོན་པ་དང་ཆོས་ལ་དོན་དུ་གཉེར་བ་དང་ཆོས་འདོད་པ་དང་ཆོས་ལ་དགའ་བ་དང་ཆོས་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་དང་ཆོས་དང་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཐུན་པ་ལ་ཞུགས་པར་བྱའོ། །དེས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ལ་སྟོན་པར་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །གང་ལས་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་ཐོས་པ་དེ་ལ་ཡང་དེས་དགའ་བ་དང་གུས་པས་སྟོན་པར་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །གཞོན་ནུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་གང་དགེ་བའི་རྩ་བ་དང་བསླབ་པ་དང་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གདོན་མི་ཟ་བའི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་ཡང་དག་པར་བླངས་ཏེ་གནས་ན་དེ་མྱུར་དུ་སྤོབས་པ་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ལ་མོས་པར་འགྱུར་རོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཟབ་མོ་ལ་ངེས་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ལྷར་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ནེམ་ནུར་དང་ཡིད་གཉིས་དང་ཐེ་ཚོམ་གྱི་མུན་པ་སེལ་བའི་ཕྱིར་སྣང་བ་ལྟ་བུར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེའི་ཚེ་དགེ་བའི་རྩ་བ་དང་བསླབ་པ་དང་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་བསྟན་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཟླ་འོད་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་སྔོན་བྱུང་བའི་གཏམ་གྱི་རྒྱུད་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་དབྱངས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་བསྟན་པ། སྔོན་བྱུང་འཛམ་བུའི་གླིང་ཞེས་བྱ་བ་འདིར། །གཡེལ་བ་མེད་པའི་ཁྱེའུ་མཆོག་གཉིས་བྱུང་སྟེ། །བདེ་བར་གཤེགས་པའི་བསྟན་ལ་རབ་བྱུང་ནས། །བསེ་རུ་བཞིན་དུ་ནགས་ཁྲོད་སྟུག་པོར་གནས། །རྫུ་འཕྲུལ་ལྡན་ཞིང་བསམ་གཏན་བཞི་རྣམས་ཐོབ། །སྙན་དངགས་བསྟན་ བཅོས་མཁས་ཤིང་རྫོགས་པ་སྟེ། །བར་སྣང་གི་ནི་རྗེས་དང་ས་ཡང་རིག །དེ་དག་ནམ་མཁའ་ལ་ཡང་ཐོགས་མེད་འགྲོ། །དེ་དག་ནགས་ཁྲོད་སྟུག་པོ་བསིལ་བ་དེར། །མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་ཡིད་དུ་འོང་བས་གང་། །བྱ་ཡང་སྣ་ཚོགས་མང་པོས་བསྙེན་པ་དེར། །ཕན་ཚུན་དུ་ནི་གཏམ་དག་རབ་ཏུ་སྨྲ། །རྒྱལ་པོ་རི་དགས་འཆོར་ཞིང་སོང་སོང་ན། །སྒྲ་གྲགས་ནས་ནི་ནགས་ཚལ་དེར་འོངས་ཏེ། །རྒྱལ་པོས་ཆོས་སྨྲ་དེ་གཉིས་མཐོང་ནས་ནི། །དེ་ལ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ཉེ་བར་བཞག །དེ་དང་རྗེས་སུ་འཐུན་པའི་གཏམ་བྱས་ནས། །དེ་དག་རྒྱལ་པོའི་མདུན་དུ་འདུག་པ་དང་། །རྒྱལ་པོ་དེ་ཡི་དམག་མང་མཐའ་ཡས་པ། །བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་དྲུག་ཅུ་ཉེ་བར་ལྷགས། །དེ་ནས་ཆོས་སྨྲ་དེ་དག་སོ་སོ་ནས། །རྒྱལ་པོ་དེ་ལ་སྨྲས་པ་རྒྱལ་རིགས་ཉོན། །སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་མཆོག་ཏུ་རྙེད་པར་དཀའ། །ས་ཡི་བདག་པོ་རྟག་ཏུ་བག་ཡོད་གྱིས། །ཚེ་ནི་རྟག་ཏུ་འགྲོ་ཞིང་མི་གནས་ཏེ། །རི་ཡི་ཆུ་བོ་བཞིན་དུ་མྱུར་དུ་འགྲོ། །ནད་དང་མྱ་ངན་རྒ་བས་གཟིར་བ་ལ། །ཁྱོད་ལ་དགེ་བའི་ལམ་འདྲ་སྐྱབས་གཞན་མེད། །རྒྱལ་པོའི་གླང་པོ་ཆོས་རྣམས་བསྐྱང་བར་གྱིས། །སྟོབས་བཅུ་ལྡན་པའི་བསྟན་པ་འདི་ཡང་སྲུངས། །ཟད་པའི་དུས་ལ་ཤིན་ཏུ་འཇིག་པའི་ཚེ། །རྒྱལ་པོའི་གླང་པོ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱོགས་གནས་གྱིས། །དེ་ལྟར་དེ་ཚེ་མཁས་པ་དེ་དག་གིས། །རྣམ་པ་དུ་མར་མི་དབང་གདམས་པ་བྱས། །རྒྱལ་པོ་ཁྲག་ཁྲིག་དྲུག་ཅུར་བཅས་པ་ཡིས། །དེ་ཚེ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་དོ། །དེ་ཚེ་རྒྱལ་པོའི་གླང་པོ་ཆོས་ཐོས་ནས། །དེས་ཤིང་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་སྨྲ་བ་ལ། །རངས་ཤིང་ཡིད་བདེ་དགའ་བ་རབ་སྐྱེས་ནས། །རྐང་པ་ལ་ཡང་ཕྱག་འཚལ་དེ་ནས་སོང་། །རྒྱལ་པོ་དེ་ཡི་དགེ་སློང་མང་པོ་དག །རྙེད་པ་འདོད་ཅིང་དེ་ཡི་ཁྱིམ་དུ་འཇུག །དེ་དག་དེ་མི་འདྲ་བའི་སྤྱོད་མཐོང་ནས། །དེ་ལ་རྒྱལ་པོ་དེ་ལྟར་རི་མོ་མེད། །བསྟན་པ་དེ་ཡང་སྟོན་པ་འདས་པ་ཡི། །དེ་ཚེ་ལོ་ཡི་ཐ་མར་གྱུར་པ་སྟེ། །འཛམ་བུའི་གླིང་ན་སྣོད་གྱུར་རབ་ཏུ་ཉུང་། །མ་བསྡམས་པ་དག་ཤིན་ཏུ་མང་པོ་བྱུང་། །དེ་ནས་དགེ་སློང་མང་པོ་བརྐམ་ཞིང་ཆགས། ། རྙེད་པ་འདོད་ཅིང་དམིགས་པའི་ལྟ་བ་ཅན། བདེ་གཤེགས་བསྟན་པ་རབ་ཏུ་ཞིག་པའི་ཚེ། །རྒྱལ་པོ་དེ་ཡང་བསྒྱུར་ཅིང་བྱེད་དུ་བཅུག །ཆོས་སྨྲ་གཉིས་པོ་འདི་ནི་གསད་པར་གྱིས། །འདི་དག་མུ་སྟེགས་ཆད་པར་སྨྲ་བ་སྟེ། །ཡུན་རིང་སྤྱོད་པར་ཡང་དག་འཛུད་བྱེད་ཀྱང་། །དེ་དག་གང་དུའང་མྱ་ངན་འདའ་མི་སྟོན། །ལས་ཀྱང་འཇིག་ཅིང་རྣམ་པར་སྨིན་པ་འཇིག །ཚུལ་འཆོས་འདི་དག་ཕུང་པོ་མེད་ཅེས་སྨྲ། །རྒྱལ་པོ་འདི་དག་ཡུལ་ནས་སྤངས་ནས་ནི། །འདིར་ཡང་ཆོས་ནི་ཡུན་རིང་གནས་པར་འགྱུར། །དེ་དག་གི་ནི་ཚིག་ཐོས་དེ་ཡི་ཚེ། །རྒྱལ་པོའི
Chinese
第二十一品，往昔品。 第二十一品，往昔品。 《圣妙吉祥真实名经》，第七卷。然后，世尊又对月光童子说：童子，因此，菩萨摩诃萨对于善根、学处和功德的一切法，应当不退转。不应当多事喧嚣。应当完全舍弃恶友，依止善知识，具有普遍提问的自性，勤奋地普遍寻求佛法，以佛法为要事，希求佛法，欢喜佛法，普遍受持佛法，行于与佛法和佛法的随顺处。他应当对一切佛和菩萨生起导师之想。对于从其处听闻此法类者，也应当以欢喜和恭敬生起导师之想。童子，菩萨摩诃萨，若能正确受持并安住于此不退转一切善根、学处和功德之法的法类，则他必定迅速从不间断的雄辩中产生。他将信乐不可思议的佛法。他将必定证悟甚深的佛法。他将如光明一般，为了遣除天人世间的昏昧、犹豫和怀疑的黑暗。然后，世尊为了宣说必定显示一切善根、学处和功德之法的此法类，以偈颂的妙音，对月光童子如实、详尽地讲述了往昔的故事：往昔在此名为赡部洲的地方，出现了两个不放逸的殊胜童子，他们在善逝的教法中出家，如犀牛一般住在茂密的森林中。他们具有神通，获得了四禅。他们精通并圆满了诗歌和论著，能辨认天空的痕迹和土地。他们也能无碍地在空中行走。他们在那凉爽的茂密森林中，充满了各种悦意的鲜花。鸟儿也……
English
Twenty-first Chapter: The Chapter of Past Events. Twenty-first Chapter: The Chapter of Past Events. The Noble King of Samadhi Sutra, Volume Seven. Then, the Blessed One again spoke to the youth Moonbeam, saying: Youth, therefore, a Bodhisattva-Mahasattva should not be deterred from all the roots of virtue, trainings, and qualities. One should not be involved in much commotion. One should completely abandon evil friends and rely on virtuous spiritual friends, be of a nature to inquire thoroughly, be diligent in seeking the Dharma universally, make the Dharma one's purpose, desire the Dharma, delight in the Dharma, uphold the Dharma universally, and engage in what accords with the Dharma and the ways of the Dharma. He should generate the perception of a teacher towards all Buddhas and Bodhisattvas. Also, towards the one from whom he hears this category of Dharma, he should generate the perception of a teacher with joy and respect. Youth, if a Bodhisattva-Mahasattva correctly takes up and abides in this category of Dharma, which does not deter from all roots of virtue, trainings, and qualities, then he will surely arise quickly from uninterrupted eloquence. He will have faith in the inconceivable Dharma of the Buddhas. He will surely realize the profound Dharma of the Buddhas. He will be like a light to dispel the darkness of dimness, doubt, and uncertainty in the world with its gods. Then, the Blessed One, in order to speak of this category of Dharma that surely reveals all roots of virtue, trainings, and qualities, thoroughly and completely revealed the continuum of past stories to the youth Moonbeam with verses of melodious sound: In the past, in this place called Jambudvipa, there appeared two excellent youths who were without negligence. Having renounced in the teachings of the Sugata, they lived in the dense forest like rhinoceroses. They possessed miraculous powers and had attained the four dhyanas. They were skilled and accomplished in poetry and treatises. They could discern the traces in the sky and also the earth. They could also travel unobstructed in the sky. In that cool, dense forest, they were filled with various pleasing flowers. The birds also...
Chinese
在那众多的供养中，他们互相之间尽情地交谈。 国王追逐着山鹿，来来往往。 听到声音后，来到了那片森林。 国王见到那两位说法者，对他们生起了极大的欢喜。 与他们说了些投机的话后，他们坐在国王的面前。 那位国王的军队浩瀚无边，有六十俱胝（六十亿）接近。 之后，那些说法者各自对国王说：国王种姓者请听。 佛陀的出现是极其难以获得的，土地的主人啊，请您时刻保持谨慎。 生命总是流逝，不会停留，像山间的河流一样迅速流逝。 在被疾病、悲伤和衰老折磨时，对您来说，没有像善法之路一样的其他救护。 国王的象啊，请您守护佛法，也请守护这具有十力的教法。 在衰败的时代，在极其恐怖的时刻，国王的象啊，请您安住于佛法的一方。 那时，那些智者以多种方式劝诫君王。 拥有六十俱胝军队的国王，在那时生起了菩提心。 那时，国王的象听到佛法后，它听到并说出善良的佛法，感到高兴、心满意足，生起了极大的喜悦，向他们的脚致敬，然后离开了。 那位国王的许多僧人，贪图利养，进入了他的家。 他们看到那些与众不同的行为，对他说：国王，您没有这样的规矩。 那个教法也是导师逝世的，那时是年份的末尾，在赡部洲（南赡部洲）能成为法器的人极其稀少，没有约束的人非常多。 之后，许多僧人变得贪婪和执着，贪图利养，具有目的性的见解。当善逝的教法彻底衰败时，那位国王也被转变并被驱使。 “杀死这两位说法者！这些人是说断灭论的外道，即使长期修行，他们也不会展示任何涅槃。业也会毁灭，异熟也会毁灭，这些虚伪的人说没有蕴。国王，将这些人从国家驱逐出去，这样佛法也能在这里长期存在。” 听到那些话的时候，国王的
English
In that gathering of many offerings, they spoke to each other extensively. The king chased after mountain deer, going back and forth. Having heard the sound, he came to that forest. The king, having seen those two Dharma speakers, developed great joy towards them. Having spoken words that were agreeable to them, they sat before the king. That king's army was vast and limitless, nearly sixty crore (six billion). Then, those Dharma speakers each said to the king: Listen, king of noble lineage. The appearance of a Buddha is extremely difficult to obtain, lord of the earth, please always be mindful. Life always goes and does not stay, it goes quickly like a river in the mountains. When afflicted by disease, sorrow, and old age, for you, there is no other refuge like the path of virtue. King's elephant, please uphold the Dharma, and also protect this teaching endowed with ten powers. In the time of decline, in a time of great terror, king's elephant, please abide on the side of the Dharma. Thus, at that time, those wise ones advised the ruler in various ways. The king, along with sixty crore soldiers, at that time generated the mind of enlightenment. At that time, the king's elephant, having heard the Dharma, it heard and spoke of virtuous Dharmas, felt pleased, content, and generated great joy, paid homage to their feet, and then departed. Many monks of that king, desiring gain, entered his house. Having seen those dissimilar behaviors, they said to him: King, you have no such rules. That teaching is also of the departed teacher, at that time it was the end of the year, in Jambudvipa (the southern continent), those who could become vessels were extremely few, those who were unrestrained were very many. Then, many monks became greedy and attached, desiring gain, having purposeful views. When the Sugata's teaching was completely ruined, that king was also transformed and driven. "Kill these two Dharma speakers! These people are heretics who speak of annihilationism, even if they practice for a long time, they will not show any Nirvana. Karma will also be destroyed, and maturation will be destroyed, these hypocrites say there are no aggregates. King, banish these people from the country, so that the Dharma can also remain here for a long time." Upon hearing those words, the king's