Tibetan
www.rkts.org/etexts/completeu.php?coll=G&id=Gpb008.012 Gpb008.012 བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྨད་དུ་བྱུང་བ་ལེའུ་ཞེ་གཉིས་པ་འཛུད།། བོད་སྐད་དུ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་བདེ་བའི་མཆོག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།། བཅོམ་ལྡན་འདས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ དེ།ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་ཟབ་མོ་ལ་གཟུད་པར་དགོངས་ནས། ཆོས་དབྱིངས་གཏིང་དཔག་དཀའ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ། རང་བཞིན་གྱི་འཁོར་ཉིད་དང་ཐ་མི་དད་པ་རྣམས་ལ། རང་ བཞིན་གསུང་དུ་མེད་པ་འདི་བཀའ་སྩལ་པ་དེ་ཡི་ཚེ་ན་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པའི་ངང་དུ་གྱུར།བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི།། བསམ་མེད་དྲན་མེད་མི་གཡོ་བ།། བསམ་པ་བསྟན་དུ་མེད་པའོ།། ཐ་སྙད་གདགས་ སུ་ག་ལ་ཡོད།། འདི་ནི་བརྗོད་མེད་སྤྲོས་ལས་འདས།། དིག་མའི་རྨི་ལམ་ལྟ་བུའོ།། རྣལ་འབྱོར་དམ་པའི་ལམ་ཞེས་བྱ།། གྲུབ་མཐའ་མ་ཉམས་ཡོངས་སུ་དག། སངས་རྒྱས་ས་ལ་རང་བཞིན་གནས།། རྫོགས་པ་ཆེན པོའི་དོན་ཞེས་བྱ།། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ལས། རང་བཞིན་གསུང་དུ་མེད་པའི་དོན་གསུངས་པའི་སྐབས།། བདེ་བའི་མཆོག་གི་ཡེ་ཤེས་གསུང་དུ་མེད་པ་འདི་བཀའ་སྩལ་པ། ཆོས་ཉིད་ཇི བཞིན་བ་དེ་ལ།། བློ་ཡང་དེ་འདྲ་བཞག་གྱུར་ན།། སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ལ།། ལུས་ཆོས་གནས་པ་དོན་ལ་རེག། དེ་དུས་འབྱུང་ཚོར་ཤེས་འཇུག་མེད།། བག་ཆགས་རྒྱུན་ཆད་རང་བྱུང་ཤར།། ཡེ་ཤེས་མེད་དེ སྐད་ཅིག་མ།། དེ་བཞིན་དབྱིངས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མ།། དེ་དང་དེ་ཞེས་དབྱེར་མེད་པ།། དེ་ནི་རྒྱུན་ཆགས་ཐམས་ཅད་སྤངས།། ཤེས་པ་ཡེ་ཤེས་ཉིད་དུ་འགྱུར།། དེ་བཞིན་སྦྱོང་བའི་ལམ་པ་ཡི།། ཡེ་ཤེས ལ་རེག་མི་རྣམས་ལ།། རང་རྒྱུད་དུ་ནི་བདུད་བཞི་འབྱུང།། འཇིགས་པ་གཟུགས་དང་གྲགས་པ་སྒྲ།། འོད་ཀྱི་བདུད་དང་བསླུ་བ་རྣམས།། བྱུང་ཚེ་དེ་ལ་རིག་བྱས་ལ།། མི་ཞེན་མི་ཆགས་ལམ་རྒན་བསམ།། ཀུན་འོང འགྲོ་བ་དེ་ཉིད་ལམ།། ཤེས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ཞེས་བྱ།། ཡེ་ཤེས་གཟུང་དུ་མེད་པའི་སྐབས།།།། དེ་ནས་ཡང་བདེ་བའི་མཆོག་དེས་དབྱིངས་ཟང་མ་བཀའ་སྩལ་པ། ཞི་བའི་དབྱིངས་ཏེ་འདུས་མ་བྱས།། རང བཞིན་བཟང་དང་རབ་འདྲེས་པ།། བཙལ་མེད་ཚུལ་དུ་བྱུང་བ་སྟེ།། གང་གིས་མ་བསླད་རང་བཞིན་དབྱིངས།། ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་རྒྱལ་པོའོ།། སྐད་ཅིག་རྒྱུ་འབྲས་མེད་པར་དབྱིངས།། རྒྱུན་ཆད་རིག་པའི་དབྱིངས མ་ཡིན།། བཙལ་ན་རྩོལ་ནད་སངས་མི་སྲིད།། བཙལ་བ་མེད་པ་དབྱིངས་ཀྱི་གཙོ།། དེ་ལྟ
Chinese
入菩提心殊胜品第四十二品。藏语名为：修菩提心。 顶礼薄伽梵吉祥妙乐至尊！ 薄伽梵大乐至尊，思及一切皆融入甚深法性，入于名为法界深不可测之三摩地。为与自性之轮无别者们，宣说此自性不可言说之语时，一切皆化为法性空性之状态。菩提心之体性，无思无念不动摇，思念亦不可示，何况能立名言？此乃不可说，超越戏论，如盲女之梦。名为瑜伽士之殊胜道，不损毁宗派，完全清净，于佛地自性安住，名为大圆满之义。如来一切之自性中，宣说自性不可言说之义之时。 妙乐至尊宣说此不可言说之智慧。 法性如是，若心亦如是安住，于心之最初刹那，身法安住触及实义。彼时无有产生、感受、识之进入，习气断绝，自然生起。无有智慧，唯刹那。如是界亦刹那。彼与彼无有分别，彼乃断绝一切相续。识转为智慧之自性。如是于修持道之，不触及智慧之人，自相续中则生起四魔。 怖畏为色，声响为声，光之魔与欺骗者们。生起之时，若能认识彼等，不贪执不迷恋，思维老道。一切来临，行者彼即是道。名为特殊之识。不可执取之智慧之时。 其后，妙乐至尊又宣说了清净之界。 寂静之界，非为造作，自性善良且极混合，无寻自生之方式，何者未曾欺骗，自性之界。无有起始与终结之王。无有刹那因果之界。非为断绝觉性之界。若寻觅，勤作之病亦不可能痊愈。无寻觅乃界之主尊。如是
English
Entering the Extraordinary Chapter Forty-Two of Bodhicitta. In Tibetan it is called: Meditating on Bodhicitta. Homage to Bhagavan, the glorious supreme bliss! Bhagavan, the great bliss, thinking that everything is immersed in the profound nature of reality, entered into the samadhi called the unfathomable realm of reality. To those who are inseparable from the wheel of self-nature, when he taught this unspeakable word of self-nature, everything was transformed into the state of emptiness of the nature of reality. The essence of Bodhicitta is without thought, without memory, and unwavering. Thoughts cannot be shown, so how can words be established? This is unspeakable, beyond elaboration, like the dream of a blind woman. It is called the supreme path of yogis, without damaging the tenets, completely pure, abiding in the self-nature of the Buddha-land, called the meaning of the Great Perfection. From the self-nature of all the Tathagatas, when the meaning of the unspeakable self-nature is taught. The supreme bliss teaches this unspeakable wisdom. If the nature of reality is like this, and the mind also abides like this, in the first moment of the mind, the body and dharma abide, touching the true meaning. At that time, there is no arising, feeling, or entering of consciousness. Habitual tendencies are cut off, and spontaneous arising dawns. There is no wisdom, only a moment. Likewise, the realm is also a moment. There is no distinction between this and that, and it cuts off all continuity. Consciousness transforms into the self-nature of wisdom. Likewise, on the path of cultivation, for those who do not touch wisdom, four demons arise in their own continuum. Fear is form, sound is sound, the demon of light and the deceivers. When they arise, if one recognizes them, without attachment or infatuation, contemplate the old path. Everything comes, the traveler, that itself is the path. It is called special consciousness. At the time of wisdom that cannot be grasped. Then, the supreme bliss again taught the pure realm. The peaceful realm, uncreated, self-nature good and perfectly mixed, the way of arising without seeking, what has never been deceived, the realm of self-nature. The king without beginning or end. The realm without momentary cause and effect. Not the realm of cutting off awareness. If you seek, the disease of effort will never be cured. Non-seeking is the lord of the realm. Thus
Tibetan
་བུ་ཡི་དབྱིངས་དེ་ལ།། དེ་ལྟ་བུ་ཡི་ཡེ་ཤེས་དབབ།། ཡང་ན་དབབ་དང་མི་དབབ་མེད།། ཤེས་རིག་བག་ཆགས་རྒྱུན་དེ ཡང།། གཉེན་པོའི་སྒོ་ནས་མི་གཅོད་དེ།། རང་བཞིན་རང་གིས་རྟོགས་གྱུར་པ།། དེ་ཡིས་བག་ཆགས་རང་བཞིན་དག། རང་ཁའི་བསམ་པ་གྱ་གྱུ་ལ།། དེ་རེག་པ་ཡང་བདེ་བར་གཤེགས།། གཅིག་ཏུ་གཟུང་བར་ངས མ་བཤད།། ཡེ་ཤེས་དེ་ཡང་བསམ་པའི་དབང།། བསམ་པ་རང་ཁ་མ་ཡིན་ཏེ།། དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་རབ་འབྱོར་ན།། རིག་པ་ཅན་གྱིས་ཆར་བཟུང་སྟེ།། རིམ་པ་མེད་པའི་དོན་དེ་ནི།། ཡང་དག་པ་ཡི་དམ པའོ།། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ལས་དབྱིངས་ཟང་མའི་སྐབས།།།། དེ་ནས་རང་བཞིན་མཐོང་དུ་མེད་པ་བཀའ་སྩལ་པ།། རང་བཞིན་རང་གི་རྟོགས་པ་ནི།། དྲ་སྙིག་མེད་པའི་ཟབ་མོ་སྟེ།། རང་ཁའི་ཚེ་ན ཡོད་མེད་ན།། བསམ་པ་མཚན་མ་ཅན་གྱིས་ནི།། དེ་ལ་མི་དཔོག་གྱ་གྱུ་ཅན།། གསལ་བ་མེད་པར་རང་བཞིན་གསལ།། གསལ་བ་ཉིད་ནི་གྲུབ་མཐའི་སྐྱོན།། རང་བཞིན་མཁའ་ལ་རང་བཞིན་སེམས།། བསམ་པ་རང་བཞིན རང་བཞིན་གནས།། ཤེས་རྒྱུན་དེ་ཡང་རང་བཞིན་ཙམ།། དེ་ནི་ཉམས་མེད་ཉམས་ཞེས་བྱ།། ལྟ་བ་རིམ་པ་མ་ཡིན་ལ།། བསྒོམ་པ་རིམ་པ་མ་ཡིན་པ།། ལྟ་སྤྱོད་གཉིས་ཀ་རང་བཞིན་ཙམ།། ཁྱད་པར འཕགས་པའི་རང་བཞིན་ནོ།། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ལས་རང་བཞིན་གྱིས་མཚོན་དུ་མེད་པའི་སྐབས།།།། དེ་ནས་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་དབྱེར་མེད་ཡིན་པ་འདི་བཀའ་སྩལ་པ། ཐམས་ཅད་དབྱིངས ལས་ཕྱེད་ཡིན་པས།། དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་དབྱེར་མེད་སྟེ།། ཡེ་ནས་མ་བཅོས་དབྱིངས་དེ་ལ།། མ་བཅོས་རིག་པ་ཀློང་དུ་ཡིན།། རང་བཞིན་དོན་དང་ལྡན་བྱས་ཏེ།། རྟོག་གེའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པས།། དབྱིངས་དང ཡེ་ཤེས་གཉིས་མེད་དེ།། གཉིས་མེད་བདེ་བའི་མཆོག་རྒྱལ་པོ།། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་རྟོག་གེ་པས།། བསམ་པ་དེ་ལ་གནས་པ་ན།། གལ་ཏེ་སེམས་ལ་གཏད་ཡོད་པས།། བཏང་བ་མི་མཐོང་འཆིང་བའི རྒྱུ།། གཏོང་མི་དགོས་པའི་སྐྱེས་བུ་ཡིས།། ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་ནད་དུ་བསྡུས།། དང་པོའི་ཚེ་ན་འདི་གཉིས་སྒྲིམས།། དབང་པོ་ཡུལ་ལ་འཕྲོས་པ་ཡང།། དེ་ཁ་དབྱིངས་ཟང་ཤེས་རབ་མོད།། ཁ་ཅིག་རྫོགས་ཆེན་དོན འདོད་པ།། རང་བཞིན་བདེ་བ་ཉམས་སུ་བླང།། བདེ་བ་སྙོམས་ཏེ་མ་ཚོར་འཆོར།། དེ་བས་ཆད་པ་ཞི་བར་བཞག། དེར་བཞག་གསེར་འདོད་བོང་བ་བཞིན།། དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་ལ།། མེད་པ་ཤེས རབ་ཐབས་རྫོགས་པ།། དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ས་ལ་གནས།། གཉིས་སུ་མེད་པར་མི་བལྟ་བར།། དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ས་ལས་འདས།། དེ་ཀ་གཏིང
Chinese
空性之界中，降临如是之智慧。或者降临与不降临皆无有。知识觉悟的习气流，不以对治之门断除，自性由自证悟。由此习气自性清净。于自我的虚妄念头，触及彼亦得安乐。我未曾说执着为一。智慧亦是念头之主宰。念头并非自我之本性，空性与智慧若圆满，具慧者则能把握。无次第之意义，乃是真实之殊胜。修持菩提心之空性清净之时。之后开示自性不可见。自性由自证悟，乃是无垢之甚深。自我之时，若存在与不存在，具相之念头，对此无法测度，充满迷惑。无有显现而自性显现。显现本身即是宗派之过失。自性虚空，自性心。念头自性，自性安住。觉知之流亦唯是自性。此乃无有退失之退失。见解非次第，禅修亦非次第。见与行二者皆唯是自性。特别是殊胜之自性。修持菩提心之自性不可诠释之时。之后开示空性与智慧无别。一切皆从空性中显现，因此空性与智慧无别。本来未造作之空性中，未造作之觉性即在其中。以自性赋予意义，非是分别念之对境，因此空性与智慧无二。无二乃是安乐之至高王者。若非如此，分别念者，若安住于念头，若将心托付于念头，则不见放下，乃是束缚之因。无需放下之士夫，如虚空般收摄为疾病。最初之时，应紧持此二者。根识散乱于对境，彼乃空性清净之智慧。某些人欲求大圆满之义，体验自性之安乐。安乐平等而未觉知丧失。因此将断灭安住于寂止。如彼安住，如欲求黄金之驴子。空性与智慧于刹那间，无有，乃是智慧方便之圆满。彼乃安住于佛地。不观待二取，彼乃超越佛地。彼即是深渊。
English
In the realm of emptiness, may such wisdom descend. Or there is neither descending nor not descending. The stream of knowledge and awareness, is not severed by the door of antidotes, self-nature is realized by itself. By that, the nature of habit is purified. Touching the deluded thoughts of self, one also departs in bliss. I have not said to grasp as one. Wisdom is also the dominion of thought. Thought is not self-nature, if emptiness and wisdom are abundant, the wise can grasp the rain. The meaning without sequence, is the supreme of truth. The time of cultivating the pure emptiness of bodhicitta. Then, the self-nature that cannot be seen was taught. Self-nature is realized by oneself, it is the profound without impurities. In the time of self, if there is existence and non-existence, the thought with characteristics, cannot measure it, full of confusion. Without clarity, self-nature is clear. Clarity itself is the fault of philosophical tenets. Self-nature is space, self-nature is mind. Thought is self-nature, self-nature abides. The stream of awareness is also only self-nature. This is called undiminished diminution. View is not sequential, meditation is not sequential. Both view and conduct are only self-nature. Especially the noble self-nature. The time of cultivating the self-nature of bodhicitta that cannot be expressed. Then, it was taught that emptiness and wisdom are inseparable. Since everything is divided from emptiness, emptiness and wisdom are inseparable. In the emptiness that is originally unmade, unmade awareness is in the expanse. By giving meaning to self-nature, it is not the object of conceptual thought, therefore emptiness and wisdom are non-dual. Non-duality is the supreme king of bliss. If not so, conceptual thinkers, if they abide in thought, if they entrust their mind to thought, then they do not see letting go, it is the cause of bondage. The person who does not need to let go, gathers it like a disease like the sky. At the beginning, these two should be held tightly. When the sense powers scatter to the objects, that is the pure wisdom of emptiness. Some people want the meaning of Dzogchen, experience the bliss of self-nature. Bliss is equal and unaware of loss. Therefore, put the cessation to rest in peace. Like that abode, like a donkey desiring gold. Emptiness and wisdom in an instant, without, is the perfection of wisdom and means. That is abiding on the Buddha ground. Without looking at duality, that is beyond the Buddha ground. That is the depth.