Tibetan
ལེའུ་བརྒྱད་པའི་རྣམ་བཤད། ལེའུ་བརྒྱད་པའི་རྣམ་བཤད། བཞི་པ་སློབ་མ་སྦྱོང་བའི་ཚུལ་བསྟན་པ་ལ་དོན་བཅུ་ཡོད་པའི། དང་པོ་འདོད་ཆགས་སྤོང་ནུས་སུ་བསྟན་པ་ནི། ཐོག་མེད་ནས་གོམས་པའི་འདོད་ཆགས་པའི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་འཆིང་བ་ཚབས་ཆེན་པོས་བཅིངས་པ་རྣམས་ཇི་ལྟར་འདོད་ཆགས་སྤོང་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་མི་མཐུན་ཞིང་མི་མཛའ་བའི་མི་རྣམས་ལ་མཛའ་བཤེས་ལས་བྱུང་བའི་ཆགས་པ་ཡུན་རིང་དུ་མི་གནས་ཏེ། དེའི་སྐྱོན་རྟོག་པ་ལ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་པ་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་ཀུན་ལ་སྐྱོན་ཤེས་པ་ལ་ཡང་དེ་དག་ལ་འདོད་ཆགས་པ་ཡུན་རིང་དུ་མི་གནས་སོ། །འདོད་ཆགས་ནི་ཡུལ་གྱི་སྐྱོན་མཐོང་བས་སྤོང་བ་མ་ཟད། གཞི་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་སྤོང་ནུས་ཏེ། འདི་ལྟར་འདོད་ཆགས་ནི་ཆགས་བྱའི་དངོས་པོ་ལ་རག་ལས་ཏེ་འཇུག་ལ། དེ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་མེད་དེ། ལ་ལ་ཡུལ་དེ་ཉིད་ལ་ཆགས་པ་ན། ལ་ལ་དེ་ཉིད་ལ་ཞེ་སྡང་བར་དམིགས་ཤིང་། ལ་ལ་དེ་ཉིད་ལ་རྨོངས་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཆགས་བྱའི་དངོས་པོ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་ན་ཐམས་ཅད་ལ་འདོད་ཆགས་ཁོ་ན་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདོད་པའི་དོན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གིས་བཏགས་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་མེད་དོ། །དེ་བས་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་ཆགས་བྱའི་དངོས་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམས་པས་འདོད་ཆགས་སྤོང་བར་ནུས་སོ། །འདོད་ཆགས་ཀྱི་དམིགས་པ་མ་གྲུབ་པས་རང་བཞིན་མེད་པར་མ་ཟད། རྒྱུ་མ་གྲུབ་པས་ཀྱང་ཡང་དག་པར་མ་གྲུབ་སྟེ། འདི་ལྟར། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་རྣམས། །ཀུན་ཏུ་རྟོག་ལས་འབྱུང་བར་བཤད། །ཅེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཡུལ་རྣམས་ལ་སྡུག་པ་སོགས་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡོད་པ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པ་དང་བར་མར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལས་དེ་དག་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འདི་དག་ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་གྲུབ་ན་འདི་དག་གི་ཡོད་པ་ཉིད་རྟོག་པ་ལ་ལྟོས་ཞེས་བློ་དང་ལྡན་པ་སུ་ཞིག་འཛིན། དེས་ན་འདི་དག་ནི་ཡང་དག་པར་གྲུབ་པ་མེད་དེ། རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ཐག་པའི་བསྡོགས་པ་ལ་སྦྲུལ་དུ་བཏགས་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དེ། བྱིས་པ་རྣམས་འཆིང་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདི་ལྟར་སྐྱེས་པའང་བུད་མེད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་བུད་མེད་དང་ལྷན་ཅིག་བ
Chinese
第八品释。 第八品释。 第四，显示修习弟子的方式，有十个意义。第一，显示能够舍弃贪欲，如果有人问：从无始以来串习贪欲，被贪欲的重大的束缚所束缚的众生，如何能够舍弃贪欲呢？就像对于不和睦、不友善的人们，由友谊产生的贪执不会长久存在，因为他们会观察到那些人的过失。同样地，瑜伽士如果能够认识到内外一切事物的过失，那么对于这些事物，贪欲也不会长久存在。不仅因为见到对境的过失而舍弃贪欲，而且因为没有基础也能舍弃。就像这样，贪欲依赖于所贪执的事物而生起，然而所贪执的事物并非实有自性。因为有些人对某个事物产生贪恋，有些人却对同样的事物感到憎恨，还有些人认为它令人愚痴。如果所贪执的事物是实有自性的，那么所有人都只会对它产生贪恋。因此，所贪求的事物只是颠倒分别假立的，并非实有自性。因此，瑜伽士通过修习所贪执的事物的空性，就能够舍弃贪欲。不仅因为贪欲的对境不存在而无自性，而且因为没有因，所以也不是真实存在。就像这样，《入行论》中说：“贪嗔痴等诸烦恼，皆从分别而生起。”因此，对于外境，如果没有将悦意等视为不如理作意，那么贪欲等一切烦恼的实有就不存在，因为它们是从将事物执著为悦意、不悦意和中性而产生的。如果这些是真实存在的，那么谁会有智慧去执著这些存在的本身依赖于分别呢？因此，这些不是真实存在的，因为它们依赖于分别的假立，就像将绳索的盘绕误认为是蛇一样。如果贪欲等是自性存在的，那么它们应该是束缚孩童的，就像男人因为对女人的贪欲而与女人
English
Explanation of Chapter Eight. Explanation of Chapter Eight. Fourth, showing the way to train disciples, there are ten meanings. First, showing the ability to abandon desire, if someone asks: How can beings who have been bound by the heavy fetters of desire, which have been accustomed to from beginningless time, abandon desire? Just as attachment arising from friendship does not last long for people who are incompatible and unfriendly, because they observe the faults of those people. Similarly, if a yogi knows the faults of all external and internal things, then attachment to those things will not last long either. Not only is desire abandoned by seeing the faults of the object, but it can also be abandoned because it has no basis. In this way, desire depends on the object to be desired and arises, but that object does not exist by its own nature. Because some people are attached to a certain object, while others hate the same object, and still others see it as causing delusion. If the object to be desired were truly existent, then everyone would only generate attachment to it. Therefore, the object of desire is merely a reversed imputation, and does not exist by its own nature. Therefore, yogis can abandon desire by meditating on the emptiness of the object to be desired. Not only is it without self-nature because the object of desire does not exist, but it is also not truly established because there is no cause. In this way, it is said in the Bodhicharyavatara: "Desire, hatred, and ignorance, are said to arise from discrimination." Therefore, with regard to external objects, if there is no improper attention to pleasantness, etc., then the existence of all afflictions such as desire does not exist, because they arise from clinging to things as pleasant, unpleasant, and neutral. If these were truly existent, then who with intelligence would cling to the very existence of these things as dependent on discrimination? Therefore, these are not truly existent, because they depend on the imputation of discrimination, just like mistaking the coils of a rope for a snake. If desire and so on were inherently existent, then they should be binding to children, just as a man is with a woman because of his desire for women.
Tibetan
ཅིངས་ལ། བུད་མེད་ཀྱང་སྐྱེས་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་བཅིངས་པས་སོ་ཞེ་ན། སྐྱེས་པ་འགའ་ཡང་བུད་མེད་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བཅིངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། རྟོག་པ་ལ་ལྟོས་པས་འདོད་ཆགས་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པ་ལྟར་སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་དག་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་གཞན་དང་གཞན་ལྷན་ཅིག་བཅིངས་པར་རྟོག་ན། རང་བཞིན་གྱིས་གཞན་དང་ལྷན་ཅིག་བཅིངས་པ་ལ་ཕྱིས་དེ་དང་བྲལ་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་ལ་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱིས་འདོད་ཆགས་འཆིང་བ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་འཆིང་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་ལ། རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་མཐོང་བས་སྤོང་བར་ནུས་སོ་ཞེས་ཤེས་སོ། །གཉིས་པ་བྱིས་པས་དེ་དག་མི་སྤོང་བའི་ཚུལ་ལ་དངོས་དང་། ཞར་ལ་ལོག་ལྟས་མྱང་འདས་མི་ཐོབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་དེ་དག་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སྤོང་ན། ཅིའི་ཕྱིར་ཕལ་ཆེར་ཉོན་མོངས་པ་མ་སྤངས་པར་སྣང་ཞེ་ན། སྤོང་བའི་རྒྱུ་ཟབ་མོའི་ཆོས་ལ་ལྷག་པར་མོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ལྷག་པར་མོས་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་དང་བྲལ་བའི་བསོད་ནམས་ཆུང་ངུའི་སེམས་ཅན། ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་གོམས་པས་དངོས་པོ་གཟུགས་བརྙན་དང་འདྲ་བ་ལ་བདེན་པར་ཞེན་པ་རྣམས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གཡང་སར་སེམས་ཏེ། དེ་བས་ན་སེམས་ཅན་དེ་ལྟ་བུ་དག་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་འདི་ལ། ཅི་འདི་དེ་ལྟར་ཡིན་ནམ་མ་ཡིན་ཞེས་ཐེ་ཚོམ་ཙམ་ཡང་ཟ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་གྲོལ་བའི་རྒྱུ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་དེ་དག་ལ་ཐར་པ་ག་ལ་ཡོད། གལ་ཏེ་སྟོང་ཉིད་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ན་ཅི་དེ་ལྟར་ཡིན་ནམ་ཞེས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཙམ་ཞིག་གིས་སྲིད་པ་ཧྲུལ་པོར་ཏེ་དེངས་པར་བྱས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་པོ་ངེས་པ་དོན་དུ་གཉེར་ཞིང་ལུང་རིགས་ཀྱིས་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ངེས་པར་གྱུར་པ་ན་ཉོན་མོངས་ཟད་པ་ལས་འཁོར་བ་རྒྱུན་ཆད་པར་བྱེད་པས་སོ། །གང་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟོས་པས་སྲིད་པ་ཧྲུལ་པོར་བྱས་པར་འགྱུར་བ་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་གང་ཞིག་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཐུབ་པས་མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ནས་བཟུང་སྟེ། ཇི་སྲིད་ཐར་པར་གྱུར་གྱི་བར་དུ་མི་ཉམས་ཤིང་འཕེལ་བར་གསུངས་ཀྱི། འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྣམས་ནི་རྣམ་སྨིན་ཟད་པས་ཟད་པར་འགྱུར་
Chinese
束缚方面来说，如果说女人也因具有男性的欲念而与男性一同被束缚，那么，有些男人也与女人一同被束缚的说法是不存在的，因为就像依赖于分别念而欲念并非自性成立一样，男人和女人也并非自性成立。如果认为一个与另一个一同被束缚，那么，自性上与另一个一同被束缚，之后与它分离是不合理的，因为自性没有改变。后来有从欲念的束缚中解脱的情况，因此欲念不是自性束缚的原因。因此，要知道欲念等等是自性空性的，并且通过看到自性空性而能够舍弃。第二，对于孩童不舍弃这些的方式，分为正说和顺带说邪见不得涅槃两部分，第一部分是：如果详细分析这些就能舍弃烦恼，那么，为什么大多数情况下烦恼没有被舍弃呢？因为缺少舍弃的原因，即对深奥的法特别的信奉。像这样，缺少对空性特别信奉的善根的福德微小的众生，从无始以来就习惯于颠倒，对与影像相似的事物执着为真实，他们认为空性是悬崖。因此，这样的众生对于空性的这个法，甚至不会怀疑“这是这样还是不是这样”，因此，对于解脱之因颠倒的他们，哪里会有解脱呢？如果仅仅是略微地宣说了空性，就怀疑“是这样吗”，就会使有为法衰败。怀疑者如果认真探究，并通过教理和正理确定了正确的见解，那么烦恼灭尽，从而使轮回断绝。由于对之怀疑就会使有为法衰败的，自性空性的法是什么呢？那就是能仁从见道的第一刹那开始，直到获得解脱之间，都不会退失且会增长的法，但世间法不是这样，它们会因异熟果耗尽而耗尽。
English
Regarding bondage, if it is said that women are also bound together with men by the desire that has the realm of men, then there is no such thing as some men being bound together with women, because just as desire is not established by its own nature because it depends on conceptualization, so also men and women are not established by their own nature. If one thinks that one is bound together with another, then it is not reasonable to be separated from it later, since it is bound together with another by its own nature, because there is no change in its own nature. Later, there is liberation from the bondage of desire, so desire is not the cause of bondage by its own nature. Therefore, one should know that desires and so on are empty of their own nature, and that by seeing the emptiness of their own nature, one can abandon them. Secondly, regarding the way in which children do not abandon these, there are two parts: the actual explanation and, incidentally, the failure to attain nirvana due to wrong views. The first part is: If one were to analyze these in detail, one would abandon the afflictions, so why is it that in most cases the afflictions do not appear to be abandoned? Because they lack the cause of abandonment, namely, special devotion to the profound Dharma. Thus, sentient beings with little merit who lack the root of virtue of special devotion to emptiness, who are accustomed to inversion from beginningless time, and who cling to things that are like images as true, think of emptiness as a cliff. Therefore, such sentient beings do not even doubt whether this Dharma of emptiness is so or not, so how can there be liberation for those who are inverted in the cause of liberation? If emptiness is taught in brief, and one doubts whether it is so, then conditioned existence will be made to decay. If the doubter earnestly investigates and ascertains the correct view through scripture and reasoning, then the afflictions will be exhausted and samsara will be cut off. What is the Dharma of emptiness of its own nature, which, when doubted, will cause conditioned existence to decay? That is what the Able One said would not diminish and would increase from the first moment of the path of seeing until liberation is attained, but worldly dharmas are not like that, they will be exhausted by the exhaustion of their ripening result.