Tibetan
ཇོ་བོ་རྗེ་ཨ་ཏི་ཤ། ཇོ་བོ་རྗེ་ཨ་ཏི་ཤ། ༈ དེ་ཡང་སྤྱིར་སྲོང་བཙན་སྒམ་པོ་འཁྲུངས་ནས་ལོ་ཉིས་བརྒྱ་དང་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཉིས་འདས་པ་ལྕགས་མོ་གླང་གི་ལོ་ལ་རྒྱལ་པོ་རལ་པ་ཅན་གྱིས་རྒྱ་དང་འདུམ་མཛད། ༼དེའི་ཕྱི་ལོ་ཆུ་ཕོ་སྟག་ལ་ལྷ་སའི་༽རྡོ་རིང་བཙུགས། ཆུ་སྟག་དེ་ནས་ལོ་བཅོ་ལྔ་པ་མེ་ཕོ་འབྲུག་ལ་རལ་པ་ཅན་རྒྱལ་པོ་དར་མས་བཀྲོངས་ནས། ལོ་དེ་ཉིད་ནས་ལྕགས་མོ་བྱའི་བར་དར་མས་རྒྱལ་པོ་བྱས། རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་བསྟན་པ་བསྣུབས། བར་དེར་ལོ་བདུན་ཅུ་ཙམ་ཞིག་ལ་དབུས་གཙང་དུ་བསྟན་པའི་སྲོལ་ནུབ། དེ་ནས་སྟོད་སྨད་གཉིས་ནས་༼དར་བ་ལས། ༽མངའ་རིས་ནས་དར་བ་ནི། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཁྲི་སྲོང་ལྡེའུ་བཙན་གྱི་གདུང་རྒྱུད་བཙན་པོ་སྲོང་ངེས་རྒྱལ་སྲིད་གཅུང་འཁོར་རེ་ལ་གཏད་ནས་རབ་ཏུ་བྱུང་། མཚན་ལྷ་བླ་མ་ཡེ་ཤེས་འོད་ཅེས་གྲགས། དེས་ལོ་ཙཱ་རིན་ཆེན་བཟང་པོ་སོགས་ཁྱེའུ་ཉེར་གཅིག་རྒྱ་གར་དུ་བརྫངས། དེ་རྗེས་པཎྜི་ཏ་སྨྲྀ་ཏི་དང་ཇོ་བོ་རྗེ་ཨ་ཏི་ཤ། གྷ་ཡ་དྷ་ར། པཎ་ཆེན་ཤཱཀྱ་ཤྲཱི། འབྲོག་མི་མར་མལ་འགོས། རྭ་གཉལ་ས་རྔོགཤོང་དཔང་སོགས་ཀྱིས་བསྒྱུར་བཤད་ཀྱིས་བསྟན་པ་སྤེལ་བས་ཕྱི་དར་ཞེས་གྲགས་པ་རྣམས་ལས། གྲགས་ཆེ་བ་རགས་རིམ་ཞིག་གི་ལོ་རྒྱུས་ཅུང་ཟད་བརྗོད་ན། བསྟན་པ་བསྣུབས་པའི་ལྕགས་བྱ་ནས་ལོ་བརྒྱ་དང་བཞི་བཅུ་འདས་རྗེས་ཀྱི་ཆུ་ཕོ་རྟ་ལ་ཇོ་བོ་རྗེ་བོད་དུ་ཕེབས། དེའི་ཚེ་རྗེ་མར་པ་ལོ་སོ་གཅིག་ལོན། འཁོན་དཀོན་མཆོག་རྒྱལ་པོ་ལོ་དགུ་ལོན། དུས་སྐབས་དེར་གཟུས་དང་གྲྭ་པ་མངོན་ཤེས་གཉིས་ཀྱིས་ཀྱང་མཁན་པོའི་བྱ་བ་བྱེད། གྲྭ་པའི་སློབ་མ་བཙན་ཁ་བོ་ཆེས་ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་ལོན་གཟུས་ཀྱི་བུ་ཆེན་རྣམས་ཀྱང་དུས་དེར་ཡོད། ཇོ་བོས་འཆད་ཉན་གྱིས་བསྟན་པ་བསྐྱངས་པའི་གནས་གཙོ་ཆེ་བ་སྙེ་ཐང་། ལྷ་ས། ཡེར་པ། འཕན་ཡུལ་ལན་པ་རྣམས་སུ་ཆོས་མང་དུ་གསུངས། ཤིང་ཕོ་རྟའི་ལོ་སྟོན་ཟླ་འབྲིང་པོའི་ཚེས་ཉི་ཤུ་ལ་ཇོ་བོ་དགའ་ལྡན་དུ་གཤེགས། སློབ་མ་ཡང་བགྲང་བ་ལས་བརྒལ་ཡང་རགས་རིམ་རྣ་བས་ཐོས་པའི་ཡི་གེ་ལས། ལྷ་བཙུན་བྱང་ཆུབ་འོད་ཁུ་དབོན། ལོ་ཆེན་རིན་བཟང་། འབྲོམ་སྟོན། ཤར་པ་བ། པོ་ཏོ་བ། རྔོག་ལེགས་པའི་ཤེས་རབ། གུང་ཐང་སྒོམ་པ་ཚུལ་ཁྲིམས། གཟུས་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་མཚན། འགོས་ལོ་ཙཱ་བ། སུམ་པ། སྣ་སྣམ། རྒྱ་བརྩོན་སེང་། ཤཱཀྱ་བློ་གྲོས། ཚུལ་ཁྲིམས་འབྱུང་གནས། ཡོལ་མཆེད་དབང་གསུམ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཇོ་བོ་རྗེ་ཨ་ཏི་ཤ།
Chinese
乔沃杰·阿底峡。 乔沃杰·阿底峡。 ༈ 总的来说，松赞干布诞辰后二百五十二年，铁牛年，国王热巴巾与汉地和好。（那之后的第二年，水虎年，在拉萨）建立了石碑。从水虎年起第十五年，火龙年，热巴巾国王被达玛杀害。从那一年起到铁鸡年，达玛做了国王。毁灭了出家僧人的教法。期间大约七十年，卫藏地区的教法传统衰落。之后上下两地（兴盛起来）。阿里地区兴盛起来的情况是：法王赤松德赞的后裔，赞普松内，将王位交给弟弟阔热，自己出家。名字叫拉喇嘛益西沃。他派遣译师仁钦桑波等二十一名少年去印度。之后班智达智燃和乔沃杰·阿底峡，伽耶达拉，班禅释迦师利，卓弥·释迦益西，若译师、娘译师、香译师、琼译师等通过翻译讲解来弘扬教法，被称为后弘期。这些当中，讲述一些比较出名的简略历史：从教法被毁灭的铁鸡年起，一百四十年后的水马年，乔沃杰来到西藏。那时热吉玛尔巴三十一岁。昆·贡却杰布九岁。那个时期，格色和扎巴门西两人也做堪布的事业。扎巴的弟子赞卡沃且二十三岁，格色的儿子们也在那个时期。乔沃通过讲经说法来护持教法的主要地点是聂塘、拉萨、叶巴、彭域伦巴等地，在那里讲了很多佛法。木马年秋季中旬二十日，乔沃在噶丹去世。弟子也多得数不过来，但简略地从耳朵听到的文字记载来看：拉尊绛曲沃、库顿、洛钦仁桑、仲敦巴、夏惹巴、博朵巴、若勒巴的谢饶、贡塘贡巴楚臣、格色多吉坚赞、郭洛扎瓦、松巴、纳南、嘉尊僧、释迦洛珠、楚臣炯内、约麦旺三等等。 乔沃杰·阿底峡。
English
Jowoje Atisha. Jowoje Atisha. ༈ Generally speaking, two hundred and fifty-two years after the birth of Songtsen Gampo, in the Iron Ox year, King Relpachen made peace with China. (The following year, in the Water Tiger year, in Lhasa) a stone pillar was erected. Fifteen years after that Water Tiger year, in the Fire Dragon year, King Relpachen was killed by Dharma. From that year until the Iron Hen year, Dharma reigned as king. He destroyed the monastic teachings. During that period of about seventy years, the tradition of the teachings declined in U-Tsang. Then, from both upper and lower regions (it flourished). The way it flourished from Ngari was: the descendant of the Dharma King Trisong Detsen, the Tsenpo Songnge, entrusted the kingdom to his younger brother Khorre and became a monk. He was known as Lha Lama Yeshe Ö. He sent the translator Rinchen Zangpo and twenty-one other young men to India. After that, the pandita Smriti and Jowoje Atisha, Ghayadhara, Panchen Shakya Shri, Drokmi Shakya Yeshe, Rwa Lotsawa, Nya Lotsawa, Xiang Lotsawa, Qiong Lotsawa, and others spread the teachings through translation and explanation, which is known as the Later Dissemination. Among these, to tell a brief history of some of the more famous ones: One hundred and forty years after the Iron Hen year when the teachings were destroyed, in the Water Horse year, Jowoje came to Tibet. At that time, Je Marpa was thirty-one years old. Khon Konchok Gyalpo was nine years old. At that time, Gzus and Drapa Ngonshe also performed the work of khenpo. Drapa's disciple Tsankhawo Che was twenty-three years old, and Gzus's great sons were also there at that time. The main places where Jowo maintained the teachings through teaching and learning were Nyetang, Lhasa, Yerpa, and Phenyul Lanpa, where he taught a lot of Dharma. In the Wood Horse year, on the twentieth day of the middle autumn month, Jowo passed away in Ganden. His disciples were too numerous to count, but briefly, from the written records heard by ear: Lhatsun Jangchub Ö, Khuton, Lochen Rinsang, Dromtonpa, Sharawa, Potowa, Ngok Lekpai Sherab, Gungtang Gompa Tsultrim, Gzus Dorje Gyaltsen, Gos Lotsawa, Sumpa, Nanam, Gya Tson Seng, Shakya Lodro, Tsultrim Jungne, Yolmechen Wangsum, and so on. Jowoje Atisha.