Tibetan
ལྡན་གྱི་གང་ཟག་དང་འགྲོགས་པ་ལ་དེ་ཙམ་དུ་ཡ་ང་བས་སྤང་བ་ལྷུར་བྱེད་པ་ཞིག་འབད་མེད་དུ་མི་འབྱུང་མི་སྲིད་པས། དེ་ཉིད་ལ་སླར་ངེས་འབྱུང་གི་བོགས་འདོན་པའི་བག་ཟོན་ཇེ་ཆེར་བྱ་ཞིང་གལ་སྲིད་ཉོན་མོངས་པ་དང་སྡིག་ཏོ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་ཀྱིས་ཅུང་ཟད་གོས་པ་ན། དེས་སེམས་ཅན་རྩེ་རེག་ཏུ་གྱུར་ནས་འགྱོད་པས་ཡིད་ལ་གཅགས་ནས་དགེ་སྦྱོར་གྱི་དགའ་སྤྲོའི་ཤུགས་ཉམས་པར་མི་བྱ་སྟེ། དེས་སེམས་ཅན་རྩེ་རེག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་དང་སྡིག་ཏོ་མི་དགེ་བའི་ཕྱོགས་སྤངས་བ་ལ་སེམས་ཀྱི་དཔའ་ཇེ་ཆེར་གོང་འཕེལ་དུ་བཏང་ནས་རྩེ་རེག་ཇི་མི་སྙམ་དུ་ཁྱད་དུ་བསད་ནས་སྒྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཉོན་མོངས་སོགས་ཀྱི་རྐྱེན་གྱི་ལམ་སྒྲུབ་པ་ལ་སེམས་ཞུམ་ནས་དེའི་དབང་དུ་སོང་ན་བདུད་ཀྱི་བར་ཆད་དུ་ཤོར་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དེས་ན་རང་གཞན་གྱི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་སྤང་བའི་ཆེད་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་ལ་གནོད་པ་ཅི་བྱུང་ཡང་དེའི་དབང་དུ་སྒྲུབ་པ་མི་བཤོལ་བར་ཇི་མི་སྙམ་དུ་བཟོད་པར་བྱ་ཞིང༌། སེམས་ཐར་པ་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་རིགས་ཅི་འདྲ་ཞིག་དམིགས་ཀྱང་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་སོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་ལྡན་པ་ན། དེའི་སྐྱོན་གྱིས་སླར་ཡང་སྐྱོན་སྤེལ་བའི་གང་ཟག་ཐམས་ཅད་ཆགས་སྡང་གི་ལས་ཀྱིས་རང་གཞན་སུ་ལའང་མི་མཐུན་པར་མི་སྒྲུབ་པར་ཆགས་སྡང་མེད་པའི་ལས་ཀྱིས་བསྡུས་ནས་མཐུན་པར་སྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡི་ཡང་དང་པོར་བདག་ཉིད་འགྲོ་བ་གཞན་གྱི་ཆགས་སྡང་སོགས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བའི་མི་མཐུན་པའི་གཞིར་མ་སོང་བར་མཐོང་བ་ཆགས་སྡང་དང་བྲལ་ཞིང་ཡིད་དུ་འོང་བའི་མཐུན་པའི་གཞིར་བསྒྲུབས་ནས་གཞན་རྣམས་ཀྱང་ཕན་ཚུན་བྱམས་པ་བརྩེ་གདུང་མཛའ་གཅུགས་ཀྱིས་མཐུན་པར་སྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། ༨༨
Chinese
与具有（烦恼）的人交往，像那样因为害怕而一心想避免的情况，不会毫不费力地发生，不可能。因此，对于那件事，要更加谨慎地提取出离心的精华，如果万一被烦恼和罪恶不善的法稍微沾染，不要因此而使心变得脆弱，因后悔而内心痛苦，从而减弱行善的喜悦力量。应该通过心变得脆弱这件事，更加增强舍弃烦恼和罪恶不善之法的决心，不把脆弱放在心上，轻视它，而必须修行。因为，如果因为烦恼等因素在修道时灰心丧气，听任其摆布，就会陷入魔障之中。因此，为了断除自他的两种障碍，无论修行遇到什么损害，都不要受其影响而停止修行，要不放在心上地忍受。无论以何种方式观察想要或不想要解脱的心，所有这些都具有无法估量的烦恼等过患。因此，不要以其过患再次滋生过患，不要以贪嗔之业使所有人都与自己和他人不和，而要以无贪嗔之业来摄持，从而和合地修行。在那之中，首先，自己不要成为引发其他众生贪嗔等烦恼不和的基础，而要将所见转变为远离贪嗔、令人愉悦的和合的基础，然后也要使其他人以慈爱、悲悯、友善和亲情来和合相处。
English
Associating with people who have (afflictions), it is not easy or possible to avoid them out of fear. Therefore, one should be more cautious in extracting the essence of renunciation from that very thing. If one is slightly tainted by afflictions and sinful, unwholesome dharmas, one should not become fragile and regretful, causing the joy of virtuous practice to diminish. Rather, through the very fact that one's mind has become fragile, one should increase the courage of one's mind to abandon afflictions and sinful, unwholesome things, disregarding fragility and overcoming it, and one must practice. For, if one becomes discouraged in practicing the path due to afflictions and other factors, and is controlled by them, it is said that one will fall into the obstacles of demons. Therefore, in order to abandon the two obscurations of oneself and others, no matter what harm occurs to one's practice, one should not stop practicing due to it, but should endure it without taking it to heart. No matter what kind of mind one observes, whether it desires liberation or not, all of them are endowed with immeasurable faults such as afflictions. Therefore, one should not use those faults to generate more faults, and one should not use the actions of attachment and aversion to make everyone discordant with oneself and others. Instead, one should gather them with actions free from attachment and aversion, and practice harmoniously. Among these, first, one should not become the basis of discord that causes afflictions such as attachment and aversion in other beings. Instead, one should transform what is seen into a basis of harmony that is free from attachment and aversion and is pleasing. Then, one should also cause others to be harmonious with each other through love, compassion, friendship, and affection.