Tibetan
ལེའུ་གཉིས་པ། ལེའུ་གཉིས་པ། སྲིད་པ་བརྟན་གཡོ་ཆགས་གནས་འཇིག་སྟོང་བཞིའི། །ངོ་བོས་བསྐལ་པའི་ཚད་དུ་བཏགས་པའང༌། །འཇིག་པའི་རྟེན་གྱུར་མིང་གིས་སྨ་ཕབ་པའི། །ཆད་པ་གཅོད་ལ་མེ་བདུན་ཆུ་གཅིག་འོང༌། །ལྷ་མིའི་སྟོན་པ་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་མཆོག་ཀྱང༌། །རྟག་པར་བལྟ་ལ་གཟིགས་པ་ཡོལ་བ་ཡི། །གཞོམ་གཞིག་བྲལ་པའི་སྲི་ཞུས་ལྷོད་གྱུར་ནས། །ཞི་བའི་དབྱིངས་ལ་དགྱེས་པའི་མངོན་རྟོགས་ངོམ། །བསམ་གཏན་གྲུབ་ནས་བསྐལ་བར་གནས་པའི་ཁུར། །དོན་མེད་གྱུར་ཏེ་འཆི་བ་དེ་མཐོང་ནས། །ཚངས་དབང་བདེ་འབྱུང་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་རྣམས་ཀྱང༌། །འཆི་བདག་བདུད་ལས་གཟུར་བའི་ཐབས་མི་བསམ། །མཐོ་རིས་སྨན་ལྗོངས་ཉམས་དགར་འཁྲིགས་པ་ཡི། །སྐྱེས་བུའི་ཚེ་སྲོག་ཡིད་ལ་ཡང་ནས་ཡང༌། །བགྱིད་ པའི་རྔོན་པ་ལག་ན་བེ་ཅོན་ཅན། །དོན་གཉེར་གཅིག་པུ་ཉིད་ལས་གཞན་མི་སེམས། །སོས་ཀའི་ཚ་བས་གདུངས་པའི་སྐྱེ་བོ་དག །སྟོན་ཟླ་གསལ་བའི་འོད་ལ་དགའ་གྱུར་ནས། །ཉིན་ཞག་བརྒྱ་ཡིས་རང་གི་ཚེ་ཐལ་བའི། །གནས་ལ་སེམས་ནས་སྐྲག་པར་གྱུར་བ་མེད། །སྐྱེས་བུའི་རྩོལ་བས་བྱས་ལ་ཉག་ཕྲན་མྱུར། །དེ་བས་ས་ལ་རྒྱུ་བའི་ཡི་དྭགས་ཏེ། །དེ་བས་མཁར་རྒྱུ་དེ་བས་ཉི་ཟླ་ལྷ། །ཀུན་ལས་མགྱོགས་པ་མི་ཡི་ཚེ་འགྲོ་ཡིན། །དར་ལ་བབ་པ་རྒ་བའི་ཆད་པས་འཚེ། །འདུ་བ་རྣལ་མར་གནས་པ་ན་བས་དཀྲུགས། །ཕུན་ཚོགས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་རྒུད་པས་འཇོམས། །འཆི་བས་སྲོག་ལ་རྒོལ་བ་མྱུར་པོར་འོང༌། །གང་ཚེ་གཤིན་རྗེའི་གཡུལ་ངོར་ཕམ་པ་དེ། །སྐྱབས་དང་དཔུང་གཉེན་བྲལ་བའི་གཡང་སར་རྒྱུག །འཚོ་བའི་མདྭངས་དང་དབང་པོས་རྣམ་པར་སྤང༌། །སྨན་དང་སྨན་པ་དག་ཀྱང་དེ་ལ་འབྲོས། །སྐྱོད་ལ་ངལ་བ་ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་དང༌། །དབུགས་ནི་དབང་མེད་མཐུ་ཡིས་གཡོབ་ཅིང་ངར། །ཉེ་དུ་འབྲེལ་བས་བསྐོར་ཞིང་གདུང་ན་ཡང༌། །བཤོལ་འདེབས་ལྕགས་ཀྱུའི་བརྟན་པ་བྲལ་བར་འགྱུར། །དེ་ཡི་དབུགས་ཀྱི་འགྱུ་བ་རྟ་རྔའི་ལྕེ། །འཆི་བདག་དགྲ་སྟ་རྣོན་པོས་གཟས་གྱུར་པས། །མཛེས་པ་སྤངས་པའི་སོ་ཞོ་ངོམ་བཞིན་དུ། །ལས་དབང་སྲིད་པའི་མུན་ནག་སྟུག་ པོར་འཇུག །ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་དགའ་བའི་ཆར་ཞེས་བྱ་བ་ལས། མི་རྟག་པའི་ཚོམས་ཏེ་ལེའུ་གཉིས་པའོ།། །། ལེའུ་གཉིས་པ།
Chinese
第二品。 第二品。 有为生住异灭空四者，以自性立为劫之量，然此乃是坏灭之世间，以名呵责，断其罪过，七火一水将至。天人导师金刚之胜身，常欲瞻仰然视线飘离，无有动摇之侍奉渐懈怠，示现寂静法界之喜乐。禅定成就本可住世一劫，然见死亡顿觉毫无意义，梵天自在天善生转轮王等，亦不思从死主魔爪中逃脱之法。天界药园繁荣悦意，然行猎者手持棍棒，时时欲取有情之性命，心中唯思此事，更无他念。众生为夏日酷热所苦，见秋月清辉而生欢喜，然日复一日百年光阴逝去，对此熟视无睹，毫无畏惧之心。有情努力所成之事，亦如毛发般脆弱易逝，故较之地上游荡之饿鬼，较之空中飞行之城堡，较之日月星辰诸天，人之寿命流逝最为迅速。正当壮年却受衰老之苦，安住于和合之境却被疾病扰乱，圆满之缘起亦被衰败摧毁，死神侵夺生命亦迅速降临。一旦在阎罗王之战场上战败，便会奔向无依无靠、无亲无友之悬崖，舍弃生存之光彩与诸根，良医妙药亦弃之而去。四肢疲惫不堪，气息亦不由自主地颤抖喘息，纵然亲友围绕悲痛不已，然亦如铁钩般无力回天。气息微弱如马尾之毛发，死主手持锋利之敌斧砍杀，面容憔悴，牙齿毕露，最终堕入业力所致之幽暗深渊。名为《功德宝藏欢喜雨》中，无常品第二品终。
English
Chapter Two. Chapter Two. The four characteristics of existence – origination, duration, decay, and emptiness – are used to measure time in kalpas. However, this is a world of destruction, criticized by name. To cut off its faults, seven fires and one water will come. Even the Vajra Supreme Body, the teacher of gods and humans, whose constant gaze is obscured, whose unwavering service has become lax, displays the joy of realization in the realm of peace. Having achieved meditation, one could remain for a kalpa, but upon seeing death, it feels meaningless. Even Brahma, Indra, Sukhasambhava, and the Chakravartins do not consider ways to escape from the clutches of the Lord of Death, Mara. The celestial medicine gardens are lush and delightful, but the hunter with a club in hand repeatedly seeks the lives of beings, thinking only of this, and nothing else. Beings tormented by the summer heat rejoice in the clear light of the autumn moon, but they are not afraid, even as a hundred days pass and their lives slip away. The achievements of beings are as fragile and fleeting as a strand of hair. Therefore, the life of a human being passes more quickly than the hungry ghosts wandering on the earth, the castles flying in the sky, and even the sun, moon, and stars. One is afflicted by the punishment of old age in one's prime. Being in a state of harmony is disturbed by illness. Perfect interdependence is destroyed by decay. Death comes quickly to seize life. When one is defeated on the battlefield of Yama, one runs to a cliff where there is no refuge or support, abandoning the radiance of life and the senses. Even medicine and doctors flee from it. The limbs are tired from moving, and the breath trembles and pants uncontrollably. Even though relatives surround and grieve, they are powerless to help, like a hook that has lost its grip. The movement of breath is as weak as the hair of a horse's tail, cut by the sharp axe of the Lord of Death. With a haggard face and exposed teeth, one enters the dark abyss of karmic destiny. This concludes the second chapter, the chapter on impermanence, from the work called "A Rain of Joy from the Treasury of Precious Qualities."