Tibetan
སྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར། སྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར། གཉིས་པ་སྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ། སྒོམ་བྱ་བྱར་མེད་ཀྱི་ལྟ་བ། སྒོམ་བྱེད་ཡིད་ཤེས་རྒྱུན་ལྡན། ཐབས་བཞུགས་སྟངས་སོགས་དང་བཅས་པ་ནི་སྒོམ་པའི་ངོ་བོ་དང་། ངོ་བོ་དེ་ལྡན་གྱི་བསམ་གཏན་ལ་རྒྱུན་དུ་གནས་པ་སྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དབྱེ་ན་ཐབས་དང་། ཤེས་རབ་དང་། ཐབས་ཤེས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་སྒོམ་པའོ། །སྔ་མ་དག་གཏུམ་མོ་དང་ཐབས་ལམ་སོགས་མཐའ་ཡས་པའོ། །འདིར་གོང་གི་ལྟ་བའི་དོན་དབྱིངས་རིག་ཐབས་ཤེས་ཟུང་འཇུག་སྟོང་གསལ་འཛིན་མེད་ཀྱི་ངང་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་སྟེ་བར་དུ་ལེ་ལོ་མི་ཚུད་པས་ཉིན་མཚན་ཁ་སྦྱོར་གྱི་སྒོམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཉམས་སུ་ལེན་ཚུལ་ནི། ཐུན་དུ་བཅད་ལ་ལེ་ལོ་དང་སྙོམ་ལས་མེད་པར་ཐུན་མགོ་ཀུན་ལ་སེམས་བསྐྱེད་དང་། ཐུན་དངོས་ལ་དམིགས་མེད་ཡེངས་མེད། ཐུན་མཇུག་ལ་བསྔོ་བས་རྒྱས་འདེབས་པ་སྟེ། མདོར་ན་མཉམ་བཞག་ཏུ་ལྟ་བ་དེ་ལས་མ་གཡོས་པ་གསལ་སྟོང་འཛིན་མེད་དང་། རྗེས་ཐོབ་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཉམས་སུ་ལེན་པའོ། །དེ་ཡང་རྒྱུད་ལས། སྒོམ་གྱི་ངོ་བོ་ཐབས་ཡིན་ཏེ། །བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་ཐབས་ཀྱི་བསྒོམ། ཞེས་དང་། སྒོམ་གྱི་ངེས་ཚིག་གནས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་དང་། ཟུང་འཇུག་ཐབས་ཀྱི་སྒོམ་པ་དང་། །ཤེས་རབ་ཉིད་ཀྱི་སྒོམ་པ་དང་། །ཐབས་ཤེས་གཉིས་མེད་སྒོམ་པའོ། །དེ་ནི་སྒོམ་པ་མཆོག་ཏུ་ཟབ། ཅེས་དང་། ལྟ་བ་དེ་ཉིད་དོན་ལ་སྒོམ་ཞེས་བྱ། །ཉིན་མཚན་ཆོས་ཀྱིས་འདའ་ཕྱིར་ཁ་སྦྱོར་ཉིད་དུ་སྒོམས། ཞེས་དང་། ལེ་ལོ་སྙོམ་ལས་སྤངས་བྱས་ལ། །རྒྱུན་དུ་སྒོམ་ལ་གནས་པར་བྱ། ཞེས་དང་། སྟོང་གསལ་ཡིད་གཉིས་སྒོམ་དང་བྲལ། །བསྒོམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། ། སྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར།
Chinese
禅修瑜伽。 禅修瑜伽。 第二，关于禅修瑜伽，所修无修之见，能修意识相续，以及方便安住之方式等，是禅修之体性。安住于具有此体性之三摩地，即称为禅修。区分而言，有方便、智慧以及方便智慧无别之禅修。前者有拙火和方便道等无量法门。此处，将上述见解之义，即法界觉性方便智慧双运、空明无执之状态，一心安住，不夹杂懈怠，故称为日夜和合之禅修。修持之方式是：分时段，不懈怠和懒惰，每个时段之初都生起菩提心，正行时无所缘无散乱，结束时以回向来印持。总之，安住于不离平等性之见，显空无执，后得如梦如幻般修持。如经续所说：“禅修之体性是方便，所修能修是方便之修。”又说：“禅修之定义在于安住。”以及“双运方便之禅修，智慧本身之禅修，方便智慧无二之禅修，此乃禅修中最甚深者。”又说：“此见即是实义之禅修，日夜以法度过，故修持和合。”又说：“断除懈怠和懒惰，恒常安住于禅修。”又说：“空明二取远离禅修，是所有禅修中最殊胜者。”如是说。 禅修瑜伽。
English
Yoga of Meditation. Yoga of Meditation. Secondly, regarding the yoga of meditation, the view of that which is meditated upon being without meditation, the continuous presence of the mind and consciousness that meditates, and the methods of abiding, etc., are the essence of meditation. To continuously abide in samadhi that possesses this essence is called meditation. Differentiated, there are the meditation of skillful means, the meditation of wisdom, and the meditation of the inseparability of skillful means and wisdom. The former includes limitless methods such as tummo and the path of skillful means. Here, the meaning of the above view, which is the union of the expanse of awareness, skillful means and wisdom, the state of emptiness and clarity without grasping, is to single-pointedly abide in equanimity, without laziness intervening, and is therefore called the meditation of union day and night. The way to practice this is to divide it into sessions, without laziness or idleness, generating bodhicitta at the beginning of each session, without object or distraction during the actual session, and sealing it with dedication at the end. In short, to practice the view of remaining unwavering from that equanimity, clarity and emptiness without grasping, and in the post-meditation period, to practice it like a dream or illusion. As it says in the tantra: "The essence of meditation is skillful means; that which is meditated upon and that which meditates are the meditation of skillful means." And: "The definition of meditation is because of abiding." And: "The meditation of union of skillful means, the meditation of wisdom itself, the meditation of the inseparability of skillful means and wisdom, this is the most profound of meditations." And: "That view itself is called meditation in reality; because day and night are spent with dharma, therefore meditate in union." And: "Having abandoned laziness and idleness, constantly abide in meditation." And: "Emptiness and clarity, duality of mind, are free from meditation; it is the most supreme of all meditations." Thus it is said. Yoga of Meditation.