Tibetan
འགྲོ་ས་དང་འགྲོ་མཁན་ལ་བརྟགས་པ། འགྲོ་ས་དང་འགྲོ་མཁན་ལ་བརྟགས་པ། གསུམ་པ་འགྲོ་ས་དང་འགྲོ་མཁན་ལ་བརྟགས་པ་ནི། དེ་རྗེས་སུ་ཝལ་གྱིས་བྱུང་ནས་ཡལ་གྱིས་སོང་སྙམ་བྱེད་པའི་སེམས་འདིའི་འགྲོ་ས་ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་སྣང་སྟོང་ཡོད་མེད་གང་ཡིན་སོགས་ལ་བརྟགས་ཀྱང་། འགྲོ་ས་མེད་པས་ཡུལ་སྣང་སེམས་ཀྱིས་བཟོས་པར་ཐག་ཆོད། འགྲོ་མཁན་གྱི་སེམས་ལ་བརྟགས་ཀྱང་ངོས་བཟུང་དང་བྲལ་བས་ཡུལ་ཅན་རང་བཞིན་མེད་པར་གདེངས་རྙེད། སེམས་བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་གྱི་རྒྱུ་སྟོངས་པས་འབྲས་བུ་རེ་དོགས་སུ་འཛིན་པའི་བློ་ལྡོག སེམས་ཉིད་རིག་སྟོང་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་འགྲོ་འོང་གྲོལ་འཁྲུལ་སོགས་དང་བྲལ་བར་ཤེས་པས་བྱས་པའི་ཆོས་ཀྱིས་སངས་མི་རྒྱ་བར་ཡིད་ཆེས་རྙེད། བལྟ་བར་བྱ་བའི་སེམས་དང་། ལྟ་བྱེད་ཀྱི་མཁན་པོ། སེམས་འགྲོ་ཡུལ་བཅས་བསམ་བརྗོད་བློ་ལས་འདས། ངོ་བོ་ཐ་དད་དང་རྣམ་པ་སོ་སོར་ངོས་བཟུང་མེད་པར་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པར་བྱ། དེ་ལྟར་སེམས་སྦྱངས་འབྱོངས་པའི་རྟགས་སུ་འཁྲུལ་བའི་ཚང་ཞིག་ཅིང་སེམས་ཀྱི་ཁང་བུ་རྡིབས། རིག་པའི་ངོ་བོ་ཤེས་ཤིང་ཡིད་ཆེས་ནང་ནས་རྙེད་དེ། རིག་པ་སྟོང་གསལ་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་གཡོ་བ་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕེབས། སངས་རྒྱས་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པ་དང་ངོ་འཕྲོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་སྣང་སྟོང་དང་སྐྱེ་འགག་སོགས་གཉིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བརྡར་ཤ་ཆོད་ཅིང་མཚང་རྡོལ་ནས་ཐུན་མོང་དུ་ཡིད་ཀྱི་སྡིག་སྒྲིབ་འདག སེམས་སྟོང་ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་བར་ཆད་ཀྱིས་མི་ཚུགས། ཁྱད་པར་སེམས་ཀྱི་མངོན་ཞེན་ལོག་པས་སླར་སྲིད་པར་མི་འཁྲུལ། མཐར་ཐུག་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་དབྱེར་མེད་ཆེན་པོར་གྲོལ། སེམས་ཡིད་རྡོ་རྗེའི་ཐུགས་སུ་རྫོགས་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འགྱུར་རོ།། འགྲོ་ས་དང་འགྲོ་མཁན་ལ་བརྟགས་པ།
Chinese
对去处和去者进行观察。 对去处和去者进行观察。 第三，对去处和去者进行观察：此后，对于认为像彩虹般出现又消失的这个心，它的去处是外内、器情、显空、有无等等，无论如何观察，因为没有去处，所以确信外境显现是心所造。对于去者的心进行观察，也因为无法确定，所以确信能境无自性。心和随心所生之法的住、去、来三者的因已空，所以对于执著果报的希望和疑虑的念头得以转变。因为了知心性是觉性空性大悲，远离来去解脱迷惑等，所以确信无法通过人为之法成佛。所要观察的心，以及能观察的观察者，还有心所去的境，都超越了思、言、分别。不确定本体各异和相状不同，从而断除增益。如此，作为修心成熟的标志，迷惑的巢穴崩塌，心的房屋倒塌。了知觉性的本体，从内心深处获得确信，从而觉性空明，坚定不移地安住于自性之中。与佛陀化身无间断地相遇。由此，能够辨别显空和生灭等一切二元对立之法，暴露缺点，从而共同清净意之罪障。因为证悟心之空性，所以不会被障碍所阻碍。特别是，因为心的执着颠倒，所以不会再次迷惑于轮回。最终在法身中获得无别的大解脱。心意圆满于金刚之心，从而趋入寂灭。
English
Examining the Destination and the Traveler. Examining the Destination and the Traveler. Third, examining the destination and the traveler: Afterwards, regarding this mind that appears like a rainbow and then vanishes, no matter how much we examine its destination—whether it's outer or inner, vessel or essence, appearance or emptiness, existence or non-existence, etc.—since there is no destination, we become certain that the appearance of external objects is created by the mind. When we examine the mind of the traveler, since it cannot be pinpointed, we gain confidence that the object-possessor has no inherent nature. Because the causes of the mind and mental events—abiding, going, and coming—are empty, the mind that clings to hopes and doubts about results is reversed. Because we know that the nature of mind is awareness, emptiness, and great compassion, free from going, coming, liberation, delusion, etc., we gain confidence that we cannot attain Buddhahood through contrived dharmas. The mind to be observed, the observer who observes, and the destination where the mind goes are all beyond thought, speech, and intellect. Without identifying separate entities and distinct forms, we cut through superimpositions. Thus, as a sign of the mind being trained and mastered, the nest of delusion collapses, and the house of the mind crumbles. Knowing the essence of awareness and finding conviction from within, awareness, clear and empty, is firmly established, unwavering from its own nature. This is meeting the continuous stream of the Buddha's manifested body. Through this, we discern all dualistic phenomena such as appearance and emptiness, arising and ceasing, and by exposing flaws, we collectively purify the mental obscurations of the mind. Because we realize the emptiness of mind, we are not obstructed by obstacles. In particular, because the mind's clinging is reversed, we will not be deluded into samsara again. Ultimately, we are liberated into great indivisibility with the Dharmakaya. The mind and intellect are perfected in the Vajra Heart, and thus we will enter into Nirvana.