Tibetan
ཀ་དག་ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱི་གཟེར་ཡིག་སྙིང་པོའི་དོན་བསྡུས། ཀ་དག་ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱི་གཟེར་ཡིག་སྙིང་པོའི་དོན་བསྡུས། ༈ ཀ་དག་ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱི་གཟེར་ཡིག་སྙིང་པོའི་དོན་བསྡུས་བཞུགས་སོ། ། རང་བྱུང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི། །སྤྲོས་བྲལ་དོན་གྱི་ཀུན་ཏུ་བཟང༌། །དེ་ལ་གུས་པས་ཕྱག་འཚལ་ནས། །སྙིང་པོའི་དོན་བསྡུས་འདི་བསྟན་ནོ། །ཞེས་སྨྲས་ནས། ད་སེམས་རིག་གི་ཤན་འབྱེད་པ་ནི། ལར་རང་སེམས་མ་བཅོས་པར་བཞག་པས། གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ངང་དངས་རང་གསལ་བ་དེ་ཉིད། རིག་པ་སྤྲོས་བྲལ་ཀུན་ཁྱབ་བརྡལ་བའི་ཆོས་ཉིད་ཆེན་པོ་ཡིན་ཏེ༑ སེམས་ལ་གཟུང་འཛིན་ཡོད། རིག་པ་ལ་གཟུང་འཛིན་མེད། སེམས་ཀྱིས་ཡུལ་ལ་སེམས། རིག་པས་ཡུལ་ལ་མི་སེམས། སེམས་ལ་སྐྱེ་འགགས་ཡོད། རིག་པ་ལ་མེད། སེམས་ལ་རྒྱ་ཆད་ཕྱོགས་ལྷུང་ཡོད། རིག་པ་ལ་མེད། སེམས་ལ་བྱིང་རྒོད་འཐིབ་གསུམ་ཡོད། རིག་པ་ལ་མེད། སེམས་མ་རིག་པའི་རྩ་བ་ཅན། རིག་པ་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་རྩ་བ་ཅན། སེམས་ཁ་ཕྱིར་བལྟས། རིག་པ་ནང་གསལ་ཆེན་པོ། སེམས་འཕྲལ་ཤེས། རིག་པ་རང་གསལ་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་ཁྱད་ཡོད་དོ། །འོ་ན་ཀུན་གཞི་དང་ཆོས་སྐུ་ལ་ཁྱད་ཅི་ཡོད་ཞེ་ན། ཆོས་སྐུ་སྟོང་གསལ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཞིག་གོ །ཀུན་གཞི་མ་རིག་པས་བསླད་པ་ཅན་སེམས་ཀྱི་རྩ་བའོ། །དེ་ཡང་ལུང་མ་བསྟན་པ་གནས་དོན་ལུས་གསུམ་དུ་བག་ཆགས་པའོ། །སྣོད་བཅུད་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་དམིགས་པའོ། །ཁ་ཕྱིར་བལྟས་ཞིག་གོ །གཏི་མུག་གིས་ས་བ་ཞིག་གོ ༑འཛིན་པ་མེད་ཟེར་ཀྱང་དམིགས་པ་དེ་མཐར་གཏུག་ན་འཛིན་པ་ལས་མ་འདས་སོ། །ཆོས་སྐུ་ནི་ཟང་ཐལ་སྒྲིབ་པ་བྲལ་བ། ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རང་རྩལ་མ་འགགས་པ་ཞིག་གོ །ཤེས་རབ་ཀྱི་རོལ་བ་འཕྱོ་བ། བག་ཆགས་བསྲེག་པའི་མེ་ལྟ་བུ་དང༌། རིག་གེ་རྗེན་ནེ་པ་ཞིག་དུ་གནས་སོ། །ཡང་ཐ་མལ་དུ་ཡོད་དུས་སེམས་གསལ་སེང་ངེ་བ་ཞིག་ལ། རྟོག་པ་མ་འགྱུའི་བ་ཞིག་ཡོད་པ་དེ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཞེས་བྱའོ། །མུ་སྟེགས་པ་བདག་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་དེ་དེ་ཡིན། དེ་བས་ན་སེམས་གསལ་ལ་རྟོག་བྲལ་ངས་ཤེས་ཟེར་མཁན་དེ་དེ་དང་འདྲའོ། །ཡང་གང་ལྟར་ཡང་རིག་ཆ་དེ་ངོ་མ་ཤེས་ན་སྒོམ་མིན། རིག་པའི་གསལ་ཆ་བཏོན་པས་གཟུང་འཛིན་དུ་སྟིས་ཕུར་བཏོན་པས་ལྐོགས་འགྱུ་དེ་མ་གོའོ། །ཡང་རིག་པ་སྟོང་པ་སྤྲོས་བྲལ་ལོ་ཞེས་ཀྱང༌། ཡིད་ཀྱིས་མྱོང་ན་སྤྲོས་པ་མ་བྲལ་ལོ། །མ་མྱོང་ན་ནི་ཅི་ཡང་མི་ཤེས་པ་དེས་ཀྱང་ལུང་མ་བསྟན་དུ་འབྱམས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཡེ་ནས་དབྱིངས་
Chinese
卡达克彻却之钉字精要义集。 卡达克彻却之钉字精要义集。 ༈ 卡达克彻却之钉字精要义集 敬录。 自生觉性之智慧，离戏本体普贤王。 对彼恭敬而顶礼，精要义集此宣说。 如是说后，今辨识心识者，本来自心不作修饰而安住时，自性之实相自然清明自显现，即是觉性离戏遍布广大之法性，心有能取所取，觉性无能取所取，心缘于境，觉性不缘于境，心有生灭，觉性无生灭，心有局限偏颇，觉性无局限，心有沉掉昏昧三者，觉性无此三者，心是无明之根本，觉性是智慧法身离戏之根本，心向外看，觉性内明广大，心是暂时的意识，觉性是自显现大智慧之差别也。 那么阿赖耶和法身有什么差别呢？法身是空明，远离一切戏论。阿赖耶是被无明所染污，是心之根本。 也就是无记，于处所、意义、身体三者中积习气。 缘于广大之器情世间。 是向外看的东西。 是被愚痴所蒙蔽的东西。 虽说无执着，但若追究其所缘，终究未脱离执着。 法身是通彻无碍，远离遮蔽，智慧之自力不间断者。 是智慧之嬉戏摇曳，如焚烧习气之火，安住于觉醒赤裸之状态。 又，平时处于庸常状态时，心清明澄澈，有一种不改变念头的东西，那叫做阿赖耶识。 外道所说的神我和觉识之士夫就是它。 因此，心清明而无念，说“我知”者，就和它相似。 又，无论如何，若不认识觉性之体性，则非为禅修。 显露觉性之明分，以能取所取如桩般钉入，则未领悟潜行之念。 又说觉性是空性离戏，若以意识体验，则未离戏论。 若不体验，则一无所知，也因此流浪于无记之中。 因此，本初之界
English
The Condensed Essence of the Key Instructions on Kadak Trekchö. The Condensed Essence of the Key Instructions on Kadak Trekchö. ༈ The Condensed Essence of the Key Instructions on Kadak Trekchö. Herein. The wisdom of self-arisen awareness, Is Samantabhadra, the ground of reality, free from elaboration. To that, I pay homage with reverence, And now I will explain this condensed essence. Having said this, now, to differentiate between mind and awareness: In general, when one leaves one's own mind uncorrected, That very nature of reality, naturally clear and self-illuminating, Is awareness, the great dharmata, free from elaboration, all-pervasive and vast. Mind has grasping and being grasped. Awareness has no grasping and being grasped. Mind thinks about objects. Awareness does not think about objects. Mind has arising and ceasing. Awareness does not. Mind has limitations and partiality. Awareness does not. Mind has sinking, excitement, and dullness. Awareness does not. Mind has ignorance as its root. Awareness has wisdom, the dharmakaya, the root of freedom from elaboration. Mind looks outward. Awareness is great inner clarity. Mind is temporary consciousness. Awareness has the distinction of being self-illuminating great wisdom. Well then, what is the difference between the alaya and the dharmakaya? The dharmakaya is empty and clear, something that is free from all elaboration. The alaya is the root of mind, something that is defiled by ignorance. Moreover, it is the unindicated, the imprints in the three aspects of place, meaning, and body. It focuses on the vast container and contents. It is something that looks outward. It is something that is obscured by delusion. Although it is said to be without grasping, if one traces its object to the end, it does not go beyond grasping. The dharmakaya is unobstructed and free from obscurations, Something in which the self-display of wisdom is uninterrupted. It is the play of prajna, like a fire that burns away imprints, It abides in a state of being awake and naked. Also, when one is in an ordinary state, there is something in the mind that is clear and lucid, Something that does not change thoughts, that is called the alaya-vijnana. That is what the tirthikas call the self, the person of awareness and knowledge. Therefore, the one who says, "I know," when the mind is clear and without thought, is similar to that. Furthermore, in any case, if one does not recognize the nature of awareness, it is not meditation. By bringing out the clarity of awareness, and driving in the stake of grasping and being grasped, one will not understand the subtle movements. Also, even if one says that awareness is emptiness, free from elaboration, If one experiences it with the mind, it is not free from elaboration. If one does not experience it, then one does not know anything, and therefore one wanders in the unindicated. Therefore, the primordial expanse
Tibetan
རིག་གི་ངོ་དང་མ་བྲལ་བ་ཞིག་ཡིན་ལ། ཡང་ཡིད་རྟོག་བཅས་ཀྱི་དཔྱད་པས་ཟིན་པ་དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་མི་བྱའོ། །བློའི་བསམ་བརྗོད་མེད་པར་གནས་པ་ལ་རོ་མྱོང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་ཚོར་བ་གཟུགས་ཁམས་སྨད་པ་ལ་ཡོད་པ་རྣམས་ནི་དེང་སང་གི་སྒོམ་ཆེན་པའི་ཁྱད་ཆོས་དེ་འདྲ་མིན་པར། རིག་པའི་ངོ་བོ་སྟོང་བ་ཆོས་སྐུ། རང་བཞིན་གསལ་བ་ལོངས་སྐུ། ཐུགས་རྗེ་རིག་གེ་རྗེན་ནེ་བ་དེ་སྤྲུལ་སྐུ་ཕྱོགས་ལྷུང་དང་བྲལ་བའི་དགོངས་པའོ། །དེ་ལ་མ་ཡེངས་པར་བལྟ་བས་ལྟ་བ། བསྒོམ་བློའི་རྩོལ་ཞེན་གྱིས་མ་བསླད་པས་བསྒོམ་པ། རྣམ་རྟོག་གིས་མ་བསྐྱོད་པར་བཞག་པས་དུས་གསུམ་ཡིད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཐག་ཆོད་པ་ལ་ཕོག་པས། དེ་ཉིད་ལས་མ་ཡེངས་པར་བཞག་པས་བྱར་མེད་རང་གྲོལ་གྱི་དགོངས་པ་མངོན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ད་ལྟར་གྱི་ཤེས་པ་ཟེར་བ། རྣམ་པ་གསལ་བ་ཞེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གནས་ལུགས་ཡང་དག་གི་དོན་ག་ལ་ཡིན། ཁྱེད་ཀྱིས་འོད་གསལ་ལ་ཉིན་མཚན་མེད་པར་སྐྱོང་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་མ་ཐོབ་ན་རྡོ་རྗེ་འཆང་གིས་བསླུ་བར་མི་འགྱུར་བའི་གཏན་ཚིག་གོ །ཡང་ཡེངས་བརྗེད་འཁྲུལ་འབྱམས་སུ་ཤོར་ན་རྣམ་རྟོག་འཁྲུལ་འབྱམས། འབྱམས་ཡུལ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །ཆོས་ཉིད་དུ་མ་གྲོལ་བ་ཞིག་མེད་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་ལོངས་དང་འདི་ལས་ཟབ་པ་མེད་དོ༑ ༑རྣམ་རྟོག་ཤར་དུས། ངོ་ལ་མི་ལྟ་བ། ངང་ལ་མི་བསྒོམ། སྔོན་བསུ་རྗེས་དཔྱོད་སོགས་ཅི་ཡང་མི་བྱེད་པར་སྔར་གྱི་རིག་པ་དེའི་ངང་དུ་བཞག་པས་རྐྱེན་སྣང་དང་རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་རང་ཡལ་རྗེས་མེད་དུ་དག་པ་སྟེ། རང་གྲོལ་མཉམ་པ་ཆེན་པོའི་དགོངས་པ་ཡིན་པས་དེ་རུ་ལ་བཟླ་བ་དང༌། རྣམ་རྟོག་དེའི་རང་བཞིན་ཕྱིར་སྣང་ཚུལ་གྱིས་སྐྱོན་ལྟར་སྣང་ཡང༌། གནས་ཚུལ་ལ་ཐད་ཀ་ན་རིག་པ་ལས་ཅི་ཡང་མེད་པས་སྐྱོན་དུ་བལྟ་མི་དགོས་ཏེ། ངོ་བོ་ཡེ་གྲོལ་དུ་ཡོད་པས་སོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་ཆོས་ལིའི་བསྐུལ་ངོར་ག་གཱས་སོ། ། ཀ་དག་ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱི་གཟེར་ཡིག་སྙིང་པོའི་དོན་བསྡུས།
Chinese
是未曾远离觉性之本体，然而，若被带有分别念的思辨所束缚，则无法现证瑜伽。如若安住于离于心之思虑言说之境，则与下界色界众生所具有的感受乐受之觉受相同，而非当今大禅修者之特征。觉性之本体空性是法身，自性光明是报身，大悲赤裸而明觉是化身，是远离偏颇之见解。不散乱地观照它是见，不被修习之心之勤作所染污是修，不被分别念所动摇而安住，从而斩断三时之意念的连接，不离于此而安住，则无作任运自解脱之见解得以显现。因此，现在所说的“觉知”，以及所谓的“显现光明”等等，又怎能是真实实相之义呢？如果你日夜不间断地修持光明，并且没有证得佛果，那么金刚持不会欺骗你的，这是确凿的理由。如果陷入散乱、遗忘、错乱和放逸，就会产生分别念的错乱和放逸，放逸之处一无所有。因为没有不解脱于法性之中的事物。如此修持，没有比这更深的了。当分别念生起时，不看它的面目，不修它的自性，不做任何迎前送后等行为，而是安住于先前的觉性之中，那么所有因缘显现和分别念都会自然消散，无余清净，这就是自解脱大平等之见解，因此不要在那里进行破立。虽然分别念的自性，从外在显现的方式来看似乎是过失，但从实相的角度来看，除了觉性之外什么也没有，因此不必视为过失，因为其本体本来就是解脱的。如是，应法友之劝请，噶噶所说。 原始清净立断之钉橛文精要义。
English
It is inseparable from the essence of awareness, yet yoga cannot be directly realized if it is bound by conceptual speculation. To abide in a state beyond the mind's thoughts and expressions is similar to the experience of pleasure and sensation possessed by beings in the lower realms of the form realm, and is not the characteristic of great meditators of today. The essence of awareness, emptiness, is the Dharmakaya; its self-nature, clarity, is the Sambhogakaya; and its compassion, naked and aware, is the Nirmanakaya, which is the view free from partiality. To look at it without distraction is the view; to meditate without being tainted by the effort of the mind of meditation is meditation; to remain without being moved by conceptual thoughts severs the connection of the mind in the three times. By striking at that, and remaining without straying from it, the view of effortless self-liberation will be manifested. Therefore, what is now called "knowing," and what is called "manifest clarity," how could all of that be the meaning of the true reality? If you cultivate luminosity without day or night and do not attain Buddhahood, then Vajradhara will not deceive you; this is a definitive reason. Furthermore, if you fall into distraction, forgetfulness, confusion, and laxity, there will be conceptual confusion and laxity. There is nothing in the place of laxity. Because there is nothing that is not liberated into the nature of reality. Practice in this way, and there is nothing deeper than this. When conceptual thoughts arise, do not look at their face, do not meditate on their nature, do not do anything like welcoming or following up, but remain in the state of the previous awareness. Then all conditioned appearances and conceptual thoughts will naturally dissolve and be purified without remainder. This is the view of self-liberation, great equality, so do not engage in affirmation or negation there. Although the nature of conceptual thoughts, from the way they appear outwardly, seems to be a fault, in reality, there is nothing but awareness, so there is no need to regard it as a fault, because its essence is originally liberated. Thus, Gaga spoke at the urging of Dharma Friend. The condensed meaning of the essential nail verses of Kadag Trekchö.