Tibetan
ཉི་ཤུ་དྲུག་པ། ཤུད་དོ་ལག་གར་ནིའི་ལེའུ། ཉི་ཤུ་དྲུག་པ། ཤུད་དོ་ལག་གར་ནིའི་ལེའུ། འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པའི་དུས་གཅིག་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་བྱ་ཀ་ལན་ད་ཀ་གནས་པ་འོད་མའི་ཚལ་ན་བཞུགས་སོ། །དེའི་ཚེ་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོ་འདུག་པ་ལས་ལངས་ཏེ། གོས་ཚགས་བཅོས་ཏེ་པུས་མོ་ས་ལ་བཙུགས་ནས་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །་་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་ལྔ་པོ་འདི་ཅིའི་རྒྱུ། ཅིའི་རྐྱེན་གྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་དུ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་མ་ཐག་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་བདུད་རྩི་སྔར་མྱོང་བ་བསྟན་དུ་གསོལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་ལྔ་པོ་འདི་དག་སྔོན་ཡང་ངའི་ཤ་སྔར་ཟོས་ཏེ་བདེ་བར་གྱུར་པས་འདིར་ཡང་ཆོས་ཀྱི་རོ་ཐོག་མར་མྱོང་སྟེ། རྣམ་པར་གྲོལ་བར་གྱུར་ཏོ། ། ཀུན་དགའ་བོས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ། དགེ་སློང་འདི་ལྔ་པོས་སྔོན་ཅི་བགྱིས་པ་བསྟན་དུ་གསོལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། སྔོན་ འདས་པའི་བསྐལ་པ་ཚད་མེད། གྲངས་མེད། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་འདས་པའི་སྔོན་རོལ་ཏུ། འཛམ་བུའི་གླིང་འདིར་རྒྱལ་པོ་ཤུད་དོ་ལག་གར་ནི་ཞེས་བྱ་བ་བྱུང་སྟེ། འཛམ་བུའི་གླིང་གི་རྒྱལ་ཕྲན་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་སྙེད་ལ་དབང་བྱེད་དོ། །དེའི་ཚེ་ཡུལ་དེ་ན་ལོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཆར་མི་འབབ་བོ་ཞེས་ལྟས་མཁན་གྱིས་ལུང་བསྟན་ནས། རྒྱལ་པོས་དེ་སྐད་ཅེས་ཐོས་པ་དང་། རབ་ཏུ་མྱ་ངན་གྱིས་ཡི་མུག་པར་གྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་མུ་གེ་ཆེན་པོ་བྱུང་ན། མི་མང་པོ་འདི་དག་ལ་ལོ་དེ་སྙེད་ཀྱི་ཁ་ཟས་ཅི་ལྟར་སྙེད་སྙམ་ནས། རྒྱལ་ཕྲན་དང་བློན་པོ་ཀུན་བསྡུས་ཏེ། བགྲོས་ནས་བང་བ་ན་འབྲུ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་དང་། ད་ལྟར་མི་ཅི་སྙེད་ཡོད་པ་རྩིས་སུ་སྦྱར་ནས། ལོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་མི་རེ་ལ་ཕུལ་རེ་རེའི་ཐད་དུ་རྩིས་ན་ཡང་ལོ་བཅུ་གཉིས་སུ་མི་ཐུབ་བོ་ཞེས་དྲིལ་བསྒྲགས་སོ། །དེ་ནས་ཡང་ཕྱི་ཕྱིར་མུ་གེ་ཆེ་སྟེ་ཚེ་འཕོས་པ་ཡང་མང་ནས། རྒྱལ་པོ་དེས་ཇི་ལྟར་བྱས་ན་མི་མང་དུ་འཚོ་བར་འགྱུར་སྙམ་བསམས་ཏེ། བཙུན་མོ་དང་ཕོ་བྲང་སླས་སུ་བཅས་ཏེ། སྐྱེད་མོས་ཚལ་དུ་འཆག་ཏུ་སོང་བ་ལས། བསྟི་བའི་གནས་ཞིག་ཏུ་ཕྱིན་ནས། བཙུན་མོ་དང་། མི་མང་པོ་ཀུན་གཉིད་ཀྱིས་ལོག་པའི་འོག་ཏུ་ཉལ་བ་ལས་ལངས་ཏེ། ཕྱོགས་བཞིར་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། འདི་ལྟ་བུའི་ཡི་དམ་བཅས་སོ། །ཡུལ་འདིར་མུ་གེ་བྱུང་སྟེ། ཐམས་ཅད་བཟའ་བ་མེད་པར་གྱུར་ཏེ། ལྟོགས་ཀྱིས་བདག་གིས་ལུས་འདི་བཏང་སྟེ། ཚེ་འཕོས་པའི་འོག་ཏུ་ཉ་ཆེན་པོ་ཞིག་ཏུ་སྐྱེས་ནས། ཐམས་ཅད་བདག་གི་ཤ་ཟ་ཞིང་འགྲངས་པར་ཤོག་ཤིག་ཅེས་སྨོན་ལམ་བཏབ་ནས་ཤིང་ཞིག་ལ་འཛེག་སྟེ། ཤིང་ཁ་ནས་ལུས་གཡང་དུ་བཏང་ངོ་། །དེར་ཚེ་འཕོས་ནས་ཆུ་ཆེན་པོར་བརྫུས་ཏེ་སྐྱེས་པའི་ཉ་ཆེན་པོ་དཔག་ཚད་ལྔ་བརྒྱ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་ཡུལ་དེ་ན་ཤིང་མཁན་མི་ལྔ་ཞིག་ཆུ་འགྲམ་དུ་ཤིང་ཐུར་དོང་བ་ལས་ཉ་ཆེན་པོ་དེ་མཐོང་ནས། ཉ་དེས་མིའི་སྐད་དུ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ཁྱོད་བཀྲེས་ན་ངའི་ཤ་ལ་ཆོད་ལ་ཅི་འདོད་པ་ཟོ་ཤིག །འགྲངས་ནས་ཀྱང་ཅི་ཐེག་པ་ཁྱིམ་དུ་ཁྱེར་ཅིག།ཁྱེད་ཀྱིས་སྔར་ངའི་ཤ་ཟོས་ཏེ་འགྲངས་པས་ན། ཕྱིས་མངོན་པར་སངས་རྒྱས་ནས་ཀྱང་། ཐོག་མར་ཁྱོད་ཆོས་ཀྱི་ཟས་ མྱང་བར་བྱའོ། །ཡུལ་མི་དག་ལ་གང་བཀྲེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཅི་དགའ་བར་ངའི་ཤ་ལ་ལོང་ཤིག་ཅེས་བསྒོ་ཤིག།དེའི་ཚེ་ན་མི་ལྔ་པོས་ཤ་བཅད་དེ་ཟོས་ནས་ཡུལ་མི་ལ་སྦྲན་ཏེ། དེ་ནས་གཅིག་གིས་གཅིག་སྦྲན་པས། འཛམ་བུའི་གླིང་གི་མི་ཐམས་ཅད་འདུས་ཏེ། དེའི་ཤ་བཅད་ནས་ཟོས་སོ། །རྩིབ་ལོགས་ངོས་གཅིག་ཟད་ཙམ་ན། རྩིབ་ལོགས་ངོས་གཅིག་རང་བསྒྱུར་ཏེ། སྟེང་མ་ཟད་ཙམ་ན་འོག་མ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལྟག་འོག་བསྒྱུར་ཅིང་ལོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཤ་བཅད་དེ་ཟོས་ནས། ཐམས་ཅད་དེ་ལ་སྙིང་རྗེ་བའི་སེམས་སྐྱེས་པས། དེའི་ཤ་ཟོས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཚེའི་དུས་བྱས་པ་ཡང་མཐོ་རིས་ཀྱི་ལྷར་སྐྱེས་སོ། །ཀུན་དགའ་བོ་དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན། རྒྱལ་པོ་ཉར་གྱུར་པ་དེ་ནི་ད་ལྟར་ང་ཡིན་ནོ། །ཤིང་མཁན་ལྔ་པོ་ཐོག་མར་ངའི་ཤ་བཅད་དེ་ཟོས་པ་དེ་ནི། དགེ་སློང་་་ལ་སོགས་པ་ལྔ་པོ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ཕྱིས་ངའི་ཤ་ཟོས་པ་དེ་ནི། ལྷའི་སྲས་པོ་བརྒྱད་ཁྲི་དང་ངའི་ཉེ་གནས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་རྣམས་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་སྔར་མི་ལྔ་པོ་ལ་བྱིན་ཏེ། འཚོ་བའི་སྲོག་སྐྱབས་པས་འདིར་ཡང་སྔར་ཆོས་བསྟན་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ཡན་ལག་གིས། དུག་གསུམ་གྱི་མེ་ཞི་བར་བྱས་སོ། ། ཀུན་དགའ་བོ་དང་། འཁོར་མང་པོ་རྣམས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རངས་ནས་མངོན་པར་དགའོ། །ཤུད་དོ་ལག་གར་ནིའི་ལེའུ་སྟེ་ཉི་ཤུ་དྲུག་པའོ།། །། ཉི་ཤུ་དྲུག་པ། ཤུད་དོ་ལག་གར་ནིའི་ལེའུ།
Chinese
第二十六品，须陀落伽尼之品。 第二十六品，须陀落伽尼之品。 如是我闻，一时，薄伽梵住于王舍城迦兰陀迦处的光明园林。彼时，具寿阿难陀从座位上站起，整理衣衫，右膝着地，合掌，向薄伽梵如是请问：……等五位比丘，是何因缘？以何缘故，薄伽梵于世间初转法轮之际，便令其先尝受了甘露之法味？薄伽梵告阿难陀曰：此五比丘，往昔亦曾食我之肉而得安乐，故于此亦先尝法味，而得解脱。阿难陀向薄伽梵请问：此五比丘往昔作了什么事？薄伽梵告阿难陀曰：往昔 于过去无量、无数、不可思议之劫前，在此赡部洲，有一国王名为须陀落伽尼，统治着赡部洲八万四千个小国。当时，有占卜者预言该地将有十二年不降雨。国王听到这个预言后，非常忧愁，心想：如果发生如此大的饥荒，这么多人如何能得到那么多年的食物呢？于是召集所有小国国王和大臣，商议后计算出粮仓里有多少粮食，现在有多少人，即使每人每天只给一捧粮食，也无法维持十二年之久，于是便宣告了此事。之后，饥荒越来越严重，死亡的人也越来越多。国王心想，怎样才能让更多的人活下去呢？于是带着王妃和宫女们，前往花园散步。走到一个隐蔽的地方后，王妃和许多人都睡着了，国王起身，向四方顶礼，立下这样的誓愿：此地发生了饥荒，大家都无食物可
English
Twenty-sixth Chapter: The Chapter of Śuddhodana-lakṣaṇa. Twenty-sixth Chapter: The Chapter of Śuddhodana-lakṣaṇa. Thus have I heard. At one time, the Blessed One was dwelling in the Bamboo Grove, the Kalandaka Ground, in the city of Rajagriha. Then, the Venerable Ananda rose from his seat, arranged his robe, knelt on the ground with his right knee, and, with palms joined, asked the Blessed One thus: "...These five monks, what is the cause? What is the reason that the Blessed One, immediately after turning the wheel of Dharma in the world, caused them to taste the nectar of the Dharma first?" The Blessed One said to Ananda: "These five monks, in the past, also ate my flesh and became happy, so here too they tasted the flavor of the Dharma first and became liberated." Ananda asked the Blessed One: "What did these five monks do in the past?" The Blessed One said to Ananda: "In the past, countless, innumerable, inconceivable eons ago, in this Jambudvipa, there was a king named Śuddhodana-lakṣaṇa, who ruled over eighty-four thousand small kingdoms of Jambudvipa. At that time, a fortune teller predicted that there would be no rain in that country for twelve years. When the king heard this, he was very sad and thought: 'If such a great famine occurs, how can so many people get food for so many years?' So he gathered all the kings and ministers of the small kingdoms, and after discussing, he calculated how much grain was in the granary and how many people there were now. Even if each person was given only one handful of grain each day, it would not be enough for twelve years, so he announced this matter. After that, the famine became more and more serious, and more and more people died. The king thought, 'How can I keep more people alive?' So he took the queen and the palace maids and went for a walk in the garden. After arriving at a secluded place, the queen and many people fell asleep. The king got up, bowed to the four directions, and made this vow: 'A famine has occurred in this country, and everyone has no food to
Chinese
然后，因为饥饿，我舍弃了这个身体，在来世转生成一条大鱼，愿所有众生都吃我的肉并感到饱足。这样发愿后，我爬到一棵树上，从树上跳下舍身。在那里去世后，我变成了一条巨大的鱼，身长五百由旬。当时，那个地方有五个木匠在河边挖木桩，他们看到了那条大鱼。那条鱼用人的语言说道：如果你们饥饿，就割我的肉，随意吃吧！吃饱后，把你们能带的都带回家吧！因为你们以前吃我的肉吃饱了，所以将来我成佛后，首先让你们品尝佛法的食物。 告诉所有村民，所有饥饿的人都可以随意取食我的肉！当时，那五个人割了鱼肉吃，并分给村民。然后，一人传一人，整个赡部洲的人都聚集起来，割肉而食。当一侧的肋骨快要吃完时，另一侧的肋骨会自动长出来。上面快要吃完时，下面也会同样生长出来。就这样，他们轮流割食了十二年，所有人都对它生起了慈悲心。那些吃了鱼肉的人，寿命终结后都转生到了天界。阿难，当时的那位国王就是现在的我。最初割我的肉吃的那五个木匠，就是最初的五位比丘。后来吃我的肉的众多人，就是八万天子和我的解脱的近侍们。当时，我先布施给那五个人，救了他们的性命，所以在这里我也先说法，用佛法之身的支分，熄灭了三毒之火。阿难和众多眷属对世尊所说的话语感到欢喜并信受奉行。《须达拏迦尼》第二十六品完。 第二十六品，《须达拏迦尼》品。
English
Then, because of hunger, I gave up this body and was reborn as a large fish in the next life. May all beings eat my flesh and feel satisfied. After making this aspiration, I climbed a tree and jumped off the tree, sacrificing myself. After passing away there, I transformed into a huge fish, five hundred yojanas in length. At that time, there were five carpenters in that place who were digging wooden stakes by the river. They saw the large fish. The fish spoke in human language, saying: If you are hungry, cut my flesh and eat as you please! After you are full, take home as much as you can carry! Because you ate my flesh and were satisfied before, in the future, after I become a Buddha, I will first let you taste the food of the Dharma. Tell all the villagers that all hungry people can freely take and eat my flesh! At that time, the five people cut the fish meat and ate it, and shared it with the villagers. Then, one person told another, and all the people of Jambudvipa gathered and cut the meat to eat. When one side of the ribs was about to be eaten, the other side of the ribs would automatically grow back. When the top was about to be eaten, the bottom would also grow in the same way. In this way, they took turns cutting and eating for twelve years, and everyone developed compassion for it. Those who ate the fish meat were all reborn in the heavens after their lives ended. Ananda, that king at that time is now me. The five carpenters who first cut my flesh and ate it were the first five monks. The many people who later ate my flesh were the eighty thousand sons of the gods and my liberated attendants. At that time, I first gave to those five people and saved their lives, so here I also first taught the Dharma, using the limbs of the Dharma body to extinguish the fire of the three poisons. Ananda and the many attendants rejoiced and accepted the words spoken by the Bhagavan. The twenty-sixth chapter, "Sudāna-karṇī," is complete. The twenty-sixth chapter, the "Sudāna-karṇī" chapter.