Tibetan
དྲུག་ཅུ་རྩ་བདུན་པ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ལེའུ། དྲུག་ཅུ་རྩ་བདུན་པ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ལེའུ། རབ་འབྱོར་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ན། སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དག་གིས་ཚུལ་ཁྲིམས་དེ་སྲུང་སྟེ་དེ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་སེམས་དང་། ཞེ་སྡང་དང་། གཏི་མུག་དང་། བག་ལ་ཉལ་དང་། ཀུན་ནས་ལྡང་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་ལ་བགེགས་བྱེད་པའི་མི་དགེ་བའི་རྩ་བའི་ཆོས་གང་ཡང་རུང་བ་འདི་ལྟ་སྟེ། སེར་སྣ་དང་འཆལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། འཁྲུག་པའི་སེམས་དང་། ལེ་ལོའི་སེམས་དང་། དམན་པའི་སེམས་དང་། འཁྲུལ་པའི་སེམས་དང་། འཆལ་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སེམས་དང་། ང་རྒྱལ་དང་། བརྙས་པ་དང་། ལྷག་པའི་ང་རྒྱལ་ལམ། ངའོ་སྙམ་པའི་ང་རྒྱལ་ལམ། ཉན་ཐོས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་བསྒྲིབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་དེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པར་ཤེས་ཤིང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་བྱུང་བ་དང་། ཡོངས་སུ་མ་གྲུབ་པ་དང་། མངོན་པར་མ་གྲུབ་པར་མཐོང་ལ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལ་འཇུག་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པའི་མཐུ་མེད་ཅིང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཐབས་ལ་མཁས་པ་དེ་དང་ལྡན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་དག་གིས་རྣམ་པར་འཕེལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་ པར་འཕེལ་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་དོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་ན། སེམས་ཅན་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་ཅིང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡང་ཡོངས་སུ་དག་པར་བྱེད་ལ། འཁོར་བ་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡོངས་སུ་ལོངས་སྤྱད་པ་གང་ཡིན་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ལ་ཡང་མི་རེ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་སེམས་ཅན་རྗེས་སུ་གཟུང་བ་དང་། སེམས་ཅན་ལ་མི་གནོད་པ་དང་། སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་དོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཁྲི་བརྒྱད་སྟོང་པ་ལས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ལེའུ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དྲུག་ཅུ་རྩ་བདུན་པའོ།། །། དྲུག་ཅུ་རྩ་བདུན་པ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ལེའུ།
Chinese
第六十七品，戒律品。 第六十七品，戒律品。 善现，此外菩萨摩诃萨在行持戒律波罗蜜多时，从初发心起，以与一切种智相应的作意守护戒律，不被贪欲之心、嗔恨、愚痴、随眠、遍行，以及任何障碍菩提的不善根本之法所染污，如悭吝、破戒、扰乱之心、懈怠之心、下劣之心、错乱之心、邪慧之心、我慢、轻蔑、增上慢、我是之慢，或声闻、独觉之心所蒙蔽。这是为什么呢？因为他了知一切法自性空，并且见到一切法不生、不成就、不显现，通达诸法之法性，证入一切法无作、无显现之自性。因此，具足善巧方便的菩萨摩诃萨，以诸善根得以增长。他以诸善根增长，便能行持戒律波罗蜜多。行持戒律波罗蜜多，就能成熟有情，清净佛土，并且不希求轮回中圆满受用的戒律果报，而是为了摄受有情、不损害有情、利益有情而行持戒律波罗蜜多。《八万颂般若波罗蜜多》中之《戒律品》，第六十七品完毕。
English
The Sixty-seventh Chapter: The Chapter on Ethics. The Sixty-seventh Chapter: The Chapter on Ethics. Furthermore, Subhuti, when a Bodhisattva-Mahasattva practices the Perfection of Ethics, from the moment of generating the initial thought, he guards that ethics with mindfulness that is endowed with the knowledge of all aspects, so that it is not obscured by the mind of desire, hatred, delusion, latent tendencies, pervasive activities, or any unwholesome root dharmas that obstruct Bodhi, such as miserliness, immoral conduct, a disturbed mind, a lazy mind, an inferior mind, a confused mind, a mind of perverse wisdom, pride, contempt, excessive pride, the pride of 'I am,' or the mind of a Hearer or Solitary Realizer. Why is that? Because he knows that all dharmas are empty of their own nature, and he sees that all dharmas are unborn, unaccomplished, and unmanifest. He enters into the dharmic nature of dharmas, because he enters into the nature of all dharmas as powerless to act and without manifest activity. Therefore, the Bodhisattva-Mahasattva who possesses that skillful means will increase through virtuous roots. When he increases through virtuous roots, he practices the Perfection of Ethics. When he practices the Perfection of Ethics, he fully matures sentient beings and also fully purifies the Buddha-field. He does not hope for the fruit of ethics, which is the full enjoyment of the fruit of ethics in samsara, but rather practices the Perfection of Ethics in order to gather sentient beings, not harm sentient beings, and desire to benefit sentient beings. From the Eighty Thousand Verses of the Perfection of Wisdom, this is called the Chapter on Ethics, the Sixty-seventh Chapter is complete.